บทที่906 เอาลูกไม่เอาแม่

พ่อบ้านรีบเข้ามาทันที "เรียนท่านอ๋อง เมื่อกี้บ่าวถามคนรับใช้นอกประตูแล้ว โดยบอกว่าทูตส่งข่าวแห่งแคว้นเป่ยลี่มา ส่งจดหมายฉบับหนึ่งมาให้หวางเฟย และพอหวางเฟยเห็นแล้วก็ปวดท้องอย่างรุนแรงขึ้นมาทันที!”

โม่ฉือหานขมวดคิ้ว "จดหมายล่ะ?"

องครักษ์ลับคนหนึ่งปรากฏตัวขึ้น และยื่นจดหมายที่เป่ยตันเสวี่ยฉีกทิ้งที่หน้าประตูมาให้ "ท่านอ๋อง นี่เป็นสิ่งที่หวางเฟยฉีกทิ้งในเมื่อครู่นี้ ข้าน้อยเก็บขึ้นมาและนำมาประกอบใหม่เสร็จแล้ว"

โม่ฉือหานยื่นมือรับมา เมื่อเห็นพระราชโองการที่ถูกฉีกขาดและประกอบขึ้นมาใหม่นั้น สีหน้าของโม่ฉือหานก็เคร่งขรึมในทันที

ปลดตำแหน่งองค์หญิงรองของเป่ยตันเสวี่ยทิ้ง ลบออกจากผังตระกูลของเป่ยหมิง ปลดให้เป็นสามัญชน และตัดขัดความสัมพันธ์กับนาง ต่อไปความเป็นความตายของนางไม่เกี่ยวกับแคว้นเป่ยลี่อีกต่อไป หรือว่าเป่ยตันเสวี่ยทำเรื่องอะไรที่เกินไป มิฉะนั้นเป่ยหมิงฉี่จะใจร้ายเช่นนี้ได้อย่างไร?

ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด ในสมองของโม่ฉือหานมีใบหน้าของหยุนถิงแวบผ่านไป

เวลานี้ จวินหย่วนโยวกับหยุนถิงไปเข้าร่วมงานแต่งของเป่ยหมิงฉี่ที่แคว้นเป่ยลี่ หรือเป็นเพราะเป่ยตันเสวี่ยทำร้ายหยุนถิง ถึงได้ทำให้เป่ยหมิงฉี่ใจร้ายถึงเช่นนี้?

นอกจากความเป็นไปได้นี้แล้ว โม่ฉือหานคิดความเป็นไปได้ที่สองออกมาไม่ได้อีก

“เจ้าสืบดูว่าในพระราชวังของแคว้นเป่ยลี่นั้นเกิดเรื่องอะไรขึ้น!” โม่ฉือหานสั่ง

“ขอรับ!” องครักษ์ลับไปทำทันที

“ท่านอ๋อง ซูกงกงขอพบ!” องครักษ์พาซูกงกงเข้ามา

เดิมทีโม่ฉือหานนึกว่าฝ่าบาทให้ซูกงกงสอบถามเกี่ยวกับสถานการณ์ของหวางเฟย แต่ก็ได้ยินซูกงกงพูดว่า "ท่านอ๋อง ฝ่าบาททรงให้บ่าวนำจดหมายลับนี้ให้ท่าน"

“เสด็จพี่?” โม่ฉือหานรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย แต่ก็รับมา

แต่หลังจากดูเนื้อหาบนจดหมายลับแล้ว ออร่ารอบกายของโม่ฉือหานก็เย็นชามากในทันที สายตาเฉียบคมและโกรธมากในทันที

"หวางเฟยให้คนไปวางยาพิษให้ลูกของหยุนถิงจริงหรือ？"

แม้ว่าปกติเป่ยตันเสวี่ยจะหยิ่งยโส และขี้เหนียวมาก แต่โม่เหลิ่งเหยียนคิดไม่ถึงว่านางจะลงมือกับเด็กสองคนได้โหดเหี้ยมเยี่ยงนี้ และเมื่อนึกถึงราชโองการของเป่ยหมิงฉี่ในเมื่อครู่นั้น ทุกอย่างก็เห็นได้ชัดเจนเลย

“นี่เป็นสายลับในพระราชวังแห่งแคว้นเป่ยลี่ของฝ่าบาทนั้นส่งกลับมา ฝ่าบาทให้บ่าวส่งมาทันที ด้วยนิสัยของจวินซื่อจื่อกับซื่อจื่อเฟยแล้ว คงไม่ยอมอย่างง่ายดายแน่ ฝ่าบาทไม่อยากเห็นจวินซื่อจื่อกับท่านอ๋องบอบช้ำทั้งสองฝ่าย บ่าวมีคำพูดเพียงเท่านี้!” ซูกงกงกล่าว

มือในแขนเสื้อของโม่ฉือหานกำแน่น และดวงตาที่มองเข้าไปในห้องก็มืดลงทันที

ทันใดนั้น หมอหลวงหลิววิ่งออกมาจากห้อง มือทั้งสองเต็มไปด้วยเลือด "ท่านอ๋องแย่แล้ว หวางเฟยมีเลือดออกเป็นจำนวนมาก สถานการณ์อันตรายมากๆ กระหม่อมไร้ความสามารถ สามารถช่วยได้เพียงคนเดียว ท่านอ๋องโปรดรีบตัดสินใจด้วยเถอะ!”

เมื่อได้ยินประโยคนี้ เส้นเลือดบนหน้าผากของโม่ฉือหานก็ปูดขึ้น สายตาเย็นชาไม่มีความอบอุ่นแม้แต่นิด และเปล่งคำไม่กี่คำออกมาอย่างช้าๆ

"ช่วยเด็ก!"

“ท่านอ๋อง ท่านได้โปรดช่วยหวางเฟยเถอะ นางไม่มีความผิดใดๆเลย เด็กไม่มีแล้วหวางเฟยยังคลอดใหม่ได้ ขอท่านแล้ว!” สาวใช้คนสนิทเป่ยตันเสวี่ยคุกเข่าลงและร้องขอความเมตตาทันที

โม่ฉือหานกลับไม่แม้แต่จะมองนาง "พานางลงไป!"

“ขอรับ!” องครักษ์สองคนเดินมาและพาสาวรับใช้ลงไป สาวรับใช้ขัดขืน องครักษ์ก็ตีท้ายทอยให้สลบและยกลงไป

หมอหลวงหลิวก็คิดไม่ถึงว่าจะเป็นเช่นนี้ ยังหันไปมองซูกงกงที่อยู่ข้างๆโดยไม่รู้ตัว เห็นซูกงกงพยักหน้าให้กับเขา และรีบกลับไป

ส่วนเป่ยตันเสวี่ยที่อยู่ในห้อง เพราะความเจ็บปวดทำให้นางไม่มีเรี่ยวแรงไปนานแล้ว ร่างกายเหมือนหมดเรี่ยวแรง เหลือเพียงลมหายใจเดียว