บทที่ 104 อยากจะสู้ยังไง ก็สู้อย่างนั้น!

หลังจากคำพูดเหล่านี้ลดลง ที่นี่ก็เงียบอีกครั้ง

จริงๆเลย

เคยเห็นคนบ้า

แต่ไม่เคยเห็นคนบ้าบอขนาดนี้

การแสดงเมื่อกี้นี้ของเฉียนเป่ยเฉิน ต่อให้ทำให้ทุกคนนิ่งอึ้ง

ต่อมา ก็เป็นไปไม่ได้ที่จะต่อให้หลินกู่ฉานสามกระบวนท่าก่อน ต่อสู้กับหลินกู่ฉานนะ?

ต้องรู้ว่า หลินกู่ฉานเพิ่งจะเหยียบทะเลมา!

ยิ่งไปกว่านั้น ในระยะทางหลายร้อยเมตร ก็มีพลังของหยดน้ำฆ่าคน

นี่ ได้ฟื้นฟูความรู้ความเข้าใจของทุกคนที่นี่แล้ว

ตอนนี้ เย่อู๋เทียน กลับให้เฉียนเป่ยเฉินที่รับดาบคมไว้ได้ ไปต่อสู้กับหลินกู่ฉานเหรอ?

ยังต้องการต่อให้หลินกู่ฉานสามกระบวนท่าด้วยเหรอ?

เย่อู๋เทียนให้เฉียนเป่ยเฉินรนหาที่ตายจริงๆ!

ตอนนี้

สีหน้าของหลินกู่ฉาน ไม่พอใจ

หัวเราะอย่างโกรธจัด

“ดี!”

“ดีมาก!”

“กลุ่มคนเมืองเจียงไห่ กลับทำให้ฉันประหลาดใจเล็กน้อย!”

เมื่อพูดอย่างนั้น หลินกู่ฉานมองไปทางเย่อู๋เทียน ดวงตาราวกับมีด แล้วก็เสริมอีกประโยคหนึ่ง

“ฆ่าไอ้คนอ่อนแอนี้ก่อน ค่อยฆ่าแก เย่อู๋เทียน ฉันยอมรับว่า เป็นเกียรติของแกอย่างยิ่งที่ทำให้ฉันโกรธแล้ว!”

เย่อู๋เทียนไม่ได้สนใจหลินกู่ฉานด้วยซ้ำ และมองไปทางเฉียนเป่ยเฉินต่อ

ในสายตาเต็มไปด้วยความชื่นชมยินดี

“เฉินเอ๋อร์ ออกไปต่อสู้กับเขาเถอะ”

“วิธีการที่รวดเร็วฉับไว”

เฉียนเป่ยเฉินกลืนอย่างประหม่า และถามไถ่ประโยคหนึ่ง

“ผม……ผมควรสู้ยังไงดีครับ?”

เย่อู๋เทียนยิ้มจางๆ

“อยากจะสู้ยังไง ก็สู้อย่างนั้น ไร้ซึ่งกระบวนท่า”

เฉียนเป่ยเฉินหมดคำพูดอย่างฉับพลัน

ตั้งแต่เด็กจนโต เขานอนติดเตียงมาโดยตลอด

อย่าว่าแต่ต่อสู้กับผู้คน ไม่มีโอกาสแม้แต่จะเกิดความขัดแข้งกับผู้คน

หลินกู่ฉานมองดูเย่อู๋เทียนและเฉียนเป่ยเฉินทั้งสองด้วยใบหน้านิ่ง หันหลังเดินไปทางลานเล็กๆข้างนอก

ทางที่ผ่านไปนั้น ไม่มีใครกล้าขวาง

มาถึงตรงกลางของลานเล็กๆ หลินกู่ฉานราวกับเสือดุหันกลับมา และหันหน้ามองไปทางเฉียนเป่ยเฉิน

“ออกมา ตายซะ!”

เสียงดังราวกับฟ้าร้อง รัศมีมหาศาล

เฉียนเป่ยเฉินนิ่งไปเล็กน้อย ถึงได้เดินเข้าไป

ถ้าหากว่า รัศมีของหลินกู่ฉานให้ความรู้สึกธรรมดาไม่ลึกลับกับผู้คน ถ้าอย่างนั้นความรู้สึกที่เฉียนเป่ยเฉินให้กับผู้คน ก็คือไก่กาฬโรค

เดินก็ไม่มีเรี่ยวแรงเลยแม้แต่น้อย

ในเวลานี้ เฉียนจิ้งคุนเข้าหาเย่อู๋เทียนอย่างวิตกกังวล

ใบหน้าเต็มไปด้วยความเป็นห่วง

“คุณเย่ ตอนนี้ผมก็มองออกแล้วว่า คุณอาจจะต้องการดูการแสดงท่าทีของเฉินเอ๋อร์!”

“ต่อจากนั้นค่อยพิจารณาว่าจะยอมรับเขาเป็นลูกศิษย์หรือไม่!”

“แต่ว่า ผมยังรู้สึกว่า คุณได้โปรดช่วยดูแลเฉินเอ๋อร์ด้วย ถ้าเขาเป็นอะไรไป ผม…….”

ไม่รอให้เฉียนจิ้งคุนพูดจบ เย่อู๋เทียนโบกมือ

“ไม่ต้องเป็นห่วงหรอก คุณแค่ค่อยดูก็พอ”

หลังจากที่พูดจบ เย่อู๋เทียนจับมือของเสิ่นรั่วชิง และเดินไปข้างนอก

ฝ่าบาทผู้สูงส่งและกลุ่มคน ออกไปดูการต่อสู้ทั้งหมด

เฉียนเป่ยเฉินยืนอยู่ตรงข้ามหลินกู่ฉาน ก็กลืนน้ำลายอีก สายตาที่มองไปทางหลินกู่ฉาน เต็มไปด้วยความหวาดกลัว

แต่ว่า ยังพูดประโยคนั้นออกมา

“นาย นายลงมือก่อนเถอะ ฉันต่อให้นายสามท่าก่อน”

เห็นได้ชัดว่า สิ่งนี้เรียกว่า พูดคำที่รุนแรงด้วยน้ำเสียงขี้ขลาดที่สุด

หลินกู่ฉานไม่เคยโกรธเท่าอย่างวันนี้มาก่อน แต่เมื่อคิดถึงท่าทางก่อนหน้านี้ของเฉียนเป่ยเฉิน สายตาก็กลายเป็นจริงจังขึ้นมา

จ้องมองไปทางเฉียนเป่ยเฉินอย่างเยือกเย็น

“ภายในสามท่า แกจะต้องตายอย่างแน่นอน!”

ขณะที่พูด ลมปราณของหลินกู่ฉาน ได้เปลี่ยนเป็นคนละคนแล้ว

ไม่ได้ธรรมดาไม่ลึกลับอีก

แต่เป็นจิตใจอันห้าวหาญของการมองโลกด้วยความโอหัง

สายตาที่มองไปทางเฉียนเป่ยเฉิน ก็กลายเป็นเยือกเย็นอย่างมาก

ทุกคนที่อยู่รอบๆลาน นอกจากเย่อู๋เทียน ทั้งหมดก็วิตกกังวลอย่างมากในขณะนี้

ทุกคนคิดว่า ลูกชายของมหาเศรษฐีเฉียนจิ้งคุน จะถูกผู้ชายที่ชื่อว่าหลินกู่ฉานคนนี้ ฆ่าตายทั้งเป็น

ทุกคนในตระกูลเฉียน ใจไม่สงบกันทั้งหมด

ในเวลานี้ หลินกู่ฉานก็เคลื่อนไหวในทันที ราวกับสายฟ้า และฆ่าไปทางเฉียนเป่ยเฉิน

แม้ว่าฝีเท้าจะเร็ว ทุกที่ที่ผ่านไปนั้น กระดานชนวนพื้นดินก็แหลกสลาย

“นี่……นี่คือคนเหรอ?”

มีคนอุทานในการตอบสนองอย่างมีเงื่อนไข

คนธรรมดาทั้งหมดที่อยู่ที่นี่ ก็รู้สึกแบบเดียวกัน

กระดานชนวนบนลานนี้ สร้างจากหินอ่อนที่แข็งเป็นอย่างมาก และสามารถทุบให้แตกได้ด้วยแรงเพียงแค่เท้าเปล่าเท่านั้น!