ตอนที่ 132
บทที่ 132 หานเฟิงอี้!
October 22, 2026
สิ้นสุดเสียง ไม่รอให้อ้ายเสี่ยวเตี๋ยที่นอนอยู่บนเตียงตอบ เสิ่นรั่วชิงหันตัวแล้วเดินออกไป
มุมมองด้านหลัง น่าหลงใหลไปถึงกระดูก
เสิ่นรั่วชิงตัดสินใจแล้ว คืนนี้ ต้องการมอบของขวัญที่หาที่เปรียบมิได้ให้เย่อู๋เทียน
และของขวัญชิ้นนี้ แน่นอนก็คือตัวเธอเอง
จู่ๆอ้ายเสี่ยวเตี๋ยที่นอนอยู่บนเตียงก็ลุกขึ้นมานั่ง กะพริบตาสองครั้ง แล้วเดินออกไปข้างนอก
ไม่มีความหมายอื่นใด ก็แค่อยากจะไปฟังห้องนอนใหญ่ของวิลล่าที่ค่อนข้างหรูหราหลังนี้ คืนนี้จะมีเสียงอะไรดังออกมาหรือเปล่า
ความอยากรู้อยากเห็นล้วนๆ!
ไม่นาน เสิ่นรั่วชิงก็กลับมาถึงห้องนอน
แววตาที่ออดอ้อน เหมือนดอกไม้ที่กำลังผลิบาน
พูดตามตรง มันก็มีความประหม่าเล็กน้อย
นั่นก็เพราะ เป็นเวลาเจ็ดปีแล้ว ที่ไม่ได้อยู่ด้วยกันกับเย่อู๋เทียน
หัวใจเหมือนกับกวางน้อยที่วิ่งชนไปเรื่อย ตุบตุบเต้นไปเรื่อย
เย่อู๋เทียนเปลี่ยนชุดนอนเสร็จแล้ว เตรียมตัวเข้านอน สังเกตเห็นเสิ่นรั่วชิงที่เดินเข้ามา ตะลึงอยู่กับที่เล็กน้อย สอบถามโดยไม่รู้ตัว : “ไม่ใช่ว่าจะอยู่เป็นเพื่อนอ้ายเสี่ยวเตี๋ยที่ห้องรับแขกเหรอ? ทำไมดึกขนาดนี้แล้วยังไม่นอน?”
ใบหน้าเสิ่นรั่วชิงแดงเหมือนลูกพีช ราวกับรวบรวมความกล้าไว้มากมาย ค่อยพูด : “เตียงที่ห้องรับแขก ฉัน.....ฉันนอนไม่ชิน”
เย่อู๋เทียนตะลึง
เข้าใจในไม่กี่วินาที
เสิ่นรั่วชิงเม้มริมฝีปากเบาๆ ถาม : “คุณชอบน้ำหอมกลิ่นอะไร? ฉัน......ฉันจะไปฉีดนิดหน่อย”
เย่อู๋เทียนแอบดีใจเล็กน้อย และพูด : “ไม่ต้องฉีดน้ำหอม แบบนี้ดีแล้ว”
เสิ่นรั่วชิงพูดด้วยความเขินอายเล็กน้อย : “ฉีดนิดหน่อยดีกว่า.....”
ระหว่างที่พูด เธอหันตัวเข้าไปในห้องน้ำ
และในเวลาเดียวกัน บนเส้นทางจากสนามบินประเทศหลงชายแดนตะวันตกไปยังสนามบินประเทศหลงเจียงไห่ เครื่องบินโบอิ้งเจ็ดสี่เจ็ดลำหนึ่ง 8I เครื่องบินเจ็ตส่วนตัว บินไปเรื่อยๆ
ภายในห้องโดยสาร ผู้หญิงที่งดงามคนหนึ่ง กำลังจะถอดเสื้อคลุมออก ไปพักผ่อนที่ห้องพักผ่อน ลังเลสักพักหนึ่ง กลับหันหลังกลับมาที่บาร์เล็กๆอย่างกะทันหัน เทไวน์แดงให้ตัวเองหนึ่งแก้ว
บนใบหน้าอันบอบบาง เผยให้เห็นถึงร่องรอยของความกังวลเล็กน้อย
เธอถือไวน์แดงด้วยความเหม่อลอยอยู่ครู่หนึ่ง ทันใดนั้นดื่มไวน์แดงหมดในคำเดียว จากนั้นหยิบโทรศัพท์ดาวเทียมที่ด้านข้าง โทรศัพท์ออกไป
ตู๊ด ตู๊ด.....
หลังจากเกือบยี่สิบวินาที ค่อยมีคนรับสาย
เป็นเสียงของเย่อู๋เทียนที่ดังมาจากอีกฝั่งของโทรศัพท์ : “ฮัลโล ใคร?”
เสียงของผู้หญิงดังขึ้นเบาๆ : “ฉันเอง”
ในเวลานี้ เสิ่นรั่วชิงนอนอยู่ด้านข้างเย่อู๋เทียนแล้ว
เมื่อได้ยินเสียงของผู้หญิง เย่อู๋เทียนตะลึงเล็กน้อย ถาม : “ดึกขนาดนี้แล้ว ทำไมคุณยังโทรศัพท์มาหาผมอีก?”
น้ำเสียงของเฉิงโม่หนงเศร้าเล็กน้อย : “ห่างหายไปเจ็ดปี แม้แต่พี่สาวก็ไม่เรียก ลืมฉันไปแล้วใช่ไหม?”
เย่อู๋เทียนอึดอัดเล็กน้อย : “จะเป็นไปได้ยังไง ปัญหาคือการโทรมาของคุณมันไม่เหมาะสมอย่างมาก!”
เฉิงโม่หนงหรี่ตาลง ทันใดนั้นน้ำเสียงไม่ไยดีเล็กน้อย : “หมายความว่ายังไง?”
เย่อู๋เทียนไม่ตอบแต่ถามกลับ : “คุณมีเรื่องอะไรไหม? ถ้าหากไม่มีเรื่องอะไรสำคัญ พรุ่งนี้ค่อยคุยกัน”
เฉิงโม่หนงพูด : “ฉันอยู่ระหว่างทางไปเจียงไห่”
เย่อู๋เทียนตกตะลึง : “ไม่ใช่ว่าคุณกำลังยุ่งอยู่กับเรื่องของการปล่อยดาวเทียมทางชายแดนตะวันตกเหรอ? มาทำอะไรที่เจียงไห่?”
เฉิงโม่หนงพูด : “พรุ่งนี้หานเฟิงอี้จะไปเจียงไห่ นอกจากนี้ ยังให้หานหยุนเฉ่าไปแล้ว คุณอาจจะมีอันตราย”
เย่อู๋เทียนฮึหนึ่งทีและหัวเราะ : “ตระกูลหาน ไม่ปล่อยให้คนวางใจเลยจริงๆ!”
เฉิงโม่หนงถอนหายใจ และพูด : “เดิมที ฉันเห็นด้วยกับเรื่องงานแต่งงานของคุณกับเสิ่นรั่วชิงคนนั้น แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่า เพื่อจะเอาอำนาจการควบคุมเทียนจวิน กรุ๊ป หานเฟิงอี้ไม่มีทางเห็นด้วยกับเรื่องงานแต่งงานของพวกคุณแน่นอน นอกจากนี้ เธอพูดกับฉันอย่างชัดเจนแล้ว อยากให้ฉันทำตามสัญญาการแต่งงานในตอนนั้น แต่งงานกับนาย”
เย่อู๋เทียนขมวดคิ้ว พูดอย่างประหลาดใจ : “พูดเรื่องตลกอะไรกัน คุณเป็นพี่ของผม ยิ่งกว่านั้น เรื่องงานแต่งงานของผม ถึงตาของตระกูลหานอย่างพวกเขามาออกคำสั่งตั้งแต่เมื่อไหร่?”
เฉิงโม่หนงยิ้มอย่างขมขื่นและพูด : “นายและฉันไม่มีความเกี่ยวข้องอะไรทางสายเลือด นอกจากนี้ ตอนนี้ตระกูลเฉิงอยู่ในความดูแลของฉัน หานเฟิงอี้ต้องการอำนาจในการควบคุมของเทียนจวิน กรุ๊ปและยังต้องการอำนาจการควบคุมของเฉิงซื่อ กรุ๊ปวิธีที่ตรงที่สุด ก็คือรับนายกลับมาตี้ตู ให้นายแต่งงานกับฉัน!”
พูดถึงตรงนี้ เฉิงโม่หนงถอนหายใจอีกครั้ง และพูด : “อู๋เทียน ฟังฉันเตือนหน่อยนะ ตอนนี้ตำแหน่งกรมทหารในประเทศหลงที่คุณอยู่ มันไม่ธรรมดาจริงๆ แต่สำหรับตระกูลหาน นายรู้จักน้อยเกินไปแล้ว อย่าพยายามฝ่าฝืนการตัดสินใจของตระกูลหาน ไม่อย่างนั้นล่ะก็ ผลที่ตามมาจะร้ายแรงอย่างมาก!”
เย่อู๋เทียนหัวเราะออกมา : “แล้วคุณรู้บ้างไหม คุณกับตระกูลหาน ก็รู้จักผมน้อยเกินไปแล้วเหมือนกัน? พอได้แล้ว แค่นี้ก่อน ในเมื่อคุณจะมาเจียงไห่ล่วงหน้า อย่างนั้นก็เจอกันพรุ่งนี้แล้วกัน”
เฉิงโม่หนงพูดอย่างหมดหนทาง : “นายยังคงดื้อรั้นเหมือนตอนเด็ก เพียงแต่ในเมื่อเป็นแบบนี้ ฉันพูดมากก็ไม่มีประโยชน์ พรุ่งนี้นายก็จะรู้ถึงความร้ายกาจของหานเฟิงอี้ ถึงเวลานั้น ฉันสามารถทำได้แค่ไปขอความเมตตาแทนนายอย่างหน้าด้านแล้ว”
เย่อู๋เทียนไม่ได้เอาเรื่องนี้มาใส่ใจ
เฉิงโม่หนงถามอย่างกะทันหัน : “เสิ่นรั่วชิงอยู่ข้างตัวนาย?”
เย่อู๋เทียนมองไปที่เสิ่นรั่วชิงที่รายล้อมไปด้วยกลิ่นหอม พูดด้วยรอยยิ้ม : “แน่นอน ดังนั้นผมบอกแล้วไง การโทรมาของคุณในครั้งนี้ไม่เหมาะสมอย่างมาก!”
เฉิงโม่หนงยิ้มอย่างขมขื่นและพูด : “เอาล่ะ อย่างนั้นนายก็ใช้เวลาในคืนนี้ให้เต็มที่แล้วกัน ผ่านคืนนี้ไป นายสามารถทำได้แค่แต่งงานกับฉัน แม้ว่าเป็นแค่การแสดง แต่ฉันเดาว่า ในอนาคตเป็นเรื่องที่ยากอย่างมากที่นายจะได้เจอเสิ่นรั่วชิง”
เย่อู๋เทียนไม่ได้มีการอธิบายอะไรให้กับเฉิงโม่หนง จากนั้นวางสาย
หลังจากนั้น เย่อู๋เทียนมองไปทางเสิ่นรั่วชิงด้วยรอยยิ้ม
แต่เสิ่นรั่วชิงในเวลานี้ กลับเปลี่ยนจากความเขินอายเมื่อกี้ เป็นใบหน้าที่เคร่งขรึมขึ้นมา
แม้ว่าเมื่อกี้เธอจะได้ฟังเนื้อหาทั้งหมดที่เย่อู๋เทียนคุยกับเฉิงโม่หนง แต่กลับฟังคำพูดไม่กี่ประโยคสุดท้ายที่เฉิงโม่หนงคุยกับเย่อู๋เทียนเป็นเรื่องจริง
เย่อู๋เทียนต้องการแต่งงานกับผู้หญิงคนอื่น?
ผู้หญิงในโทรศัพท์คนนั้น ตกลงเป็นใคร?
ในเวลานี้ เย่อู๋เทียนวางโทรศัพท์ไว้ด้านข้างแล้ว ยกมือขึ้นลูบผมของเสิ่นรั่วชิง พูดด้วยรอยยิ้ม : “มาต่อกัน”