บทที่ 14 กระทำความผิดนี้ควรได้รับโทษประหาร!

ชายชราชื่อฉีหยูนเซิน

เป็นพี่ชายสาบานตอนที่ยังมีชีวิตอยู่ของคุณปู่เย่อู๋เทียน

อายุแปดสิบปี แต่ยิ่งมีอายุก็ยิ่งแข็งแรง

ปีนั้น คุณปู่ของเย่อู๋เทียนทำให้ครอบครัวร่ำรวยด้วยการค้าที่ชายแดน โดนโจรกรรมหลายครั้ง ไม่รู้ว่าฉีหยูนเซินช่วยชีวิตเขากี่ครั้งแล้ว

แต่กลับไม่รู้ว่าทำไม ทั้งสองคนก็ต่างคนต่างก็แยกย้ายกันตอนที่อายุมาก

ว่ากันว่า เป็นเพราะคุณปู่ของเย่อู๋เทียน ทำเรื่องที่ทำผิดต่อฉีหยูนเซิน ทำให้เขาจากไปอย่างเสียใจ

แต่ก่อนที่จะจากไป ฉีหยูนเซินกลับมีบุญคุณสั่งสอนเย่อู๋เทียนหลุดพ้นจากความโง่เขลา

ยังไงซะ ไม่มีใครสามารถที่จะเรียนรู้ได้โดยไม่มีอาจารย์

โดยเฉพาะด้านศิลปะการต่อสู้

แม้ว่าพรสวรรค์ของเย่อู๋เทียนจะน่าทึ่ง ก็จะมีคนคนหนึ่งนำพาเขาเข้าสำนัก

ฉีหยูนเซิน ก็คือคนคนนี้

ตอนที่เย่อู๋เทียนเป็นวัยรุ่น ต้องขอบคุณการชี้แนะของฉีหยูนเซิน ไม่อย่างนั้นก็ไม่มีทางเข้าสู่สำนักศิลปะการต่อสู้ได้อย่างรวดเร็วขนาดนั้น

ในสายตาของเย่อู๋เทียน ฉีหยูนเซินเป็นไอดอลของเขามาโดยตลอด

ไม่เพียงเพราะหมัดเหล็กคู่หนึ่ง ต่อยก้อนหินแตก เคยใช้วิชาครึ่งก้าวแตกสลายชนะยอดฝีมือใต้หล้า

ยังเพราะว่า ชายชราคนนี้ ถือว่าคุณธรรมสูงส่งเทียมฟ้า!

แม้ว่าถูกน้องชายทรยศ ก็ไม่ยอมมองหน้าของน้องชาย!

แม้ว่าเย่อู๋เทียนอายุสิบห้าปีนำหน้าฉีหยูนเซินแล้ว แต่อิทธิพลของฉีหยูนเซินที่มีต่อเขา เป็นที่ประจักษ์

ตั้งแต่วันที่เย่อู๋เทียนเอาชนะฉีหยูนเซินได้ ฉีหยูนเซินถึงได้จากไปด้วยความสบายใจ

หลายปีมานี้ เย่อู๋เทียนคิดว่าฉีหยูนเซินจากโลกนี้ไปแล้วมาโดยตลอด

เพราะว่าการต่อสู้ในปีนั้น เย่อู๋เทียนก็สังเกตเห็นว่า ชายชราป่วยเป็นโรคเรื้อรัง และไม่มีวี่แววว่าจะมีอายุยืนยาว

ไม่เคยคิดมาก่อน เจอกันวันนี้!

เรื่องโชคดี!

แต่เมื่อเย่อู๋เทียนจมอยู่ในความประหลาดใจ เสิ่นจูนอี๋ราวกับเห็นความหวังสุดท้าย

ตะโกนใส่ฉีหยูนเซิน

“ท่านฉี เร็วเข้า รีบหยุดไอ้ระยำหมาเย่อู๋เทียน ไอ้ระยำหมานี้เลวทราม ไม่นึกเลยว่าจะกล้าดูหมิ่นผู้อาวุโส โทษสมควรตาย!”

ในดวงตาของเย่อู๋เทียนเดือดดาลเป็นฟืนเป็นไฟขึ้นมา มองไปทางเสิ่นจูนอี๋อีกครั้ง

เสิ่นจูนอี๋ก็เงียบกริบในทันที

ฉีหยูนเซินชั้นบนเหลือบมองเสิ่นจูนอี๋แวบหนึ่ง

น่าขยะแขยงอย่างยิ่ง

พูดขึ้นมาอย่างเยือกเย็น

“เสิ่นจูนอี๋ ถ้าไม่ใช่เห็นแก่ว่าเธอแต่งงานเข้าตระกูลเย่แล้ว ตัวซวยอย่างเธอ ก็ไม่ต้องให้เทียนเอ๋อร์ลงมือด้วยซ้ำ ข้าก็ฆ่าเธอได้!”

“ตอนนี้ตกอยู่ในสภาพนี้ เธอยังไม่รู้จักสำนึกผิดอีก มีอย่างนี้ที่ไหนกัน!”

ได้ยินคำพูดนี้ของฉีหยูนเซิน เสิ่นจูนอี๋ ใบหน้าซีดเผือด

ความหวังสุดท้ายคนเดียว กลับเข้าข้างไอ้สารเลวอย่างเย่อู๋เทียน

เสิ่นจูนอี๋หมดหวังอย่างสมบูรณ์!

แต่วินาทีต่อมา เสิ่นจูนอี๋ ราวกับกำลังเผชิญหน้ากับศัตรูที่มีอำนาจ

เพราะเย่อู๋เทียนไม่ได้มองเธออีก แต่กระโดดขึ้นมาจากพื้น และตกลงมาตรงหน้าของฉีหยูนเซินที่อยู่ชั้นบน

เมื่อเห็นฉากนี้ เสิ่นจูนอี๋ก็ไม่สามารถสงบลงได้เป็นเวลานาน

ฉีหยูนเซินจ้องมองเย่อู๋เทียนแวบหนึ่ง ใบหน้าเต็มไปด้วยความปลาบปลื้มใจ

“เทียนเอ๋อร์ คาดไม่ถึงว่านายยังไม่ถึงสามสิบปี ก็บรรลุถึงพลังแปลงชั้นยอดแล้ว ข้าในปีนั้น ยังประเมินนายต่ำไป”

เสิ่นชิงเฟิงที่เงียบกริบอยู่ชั้นล่างได้ยินคำพูดนี้ ก็อดตื่นตระหนกตกใจไม่ได้

พลังแปลงชั้นยอดกับพลังแปลง เป็นสองแนวคิดโดยสิ้นเชิง!

คาดไม่ถึงว่า เย่อู๋เทียนนี้อายุน้อยๆ ไม่นึกเลยว่าจะบรรลุถึงแดนน่ากลัวเช่นนี้!

แต่เย่อู๋เทียนพูดกับฉีหยูนเซินอย่างราบเรียบว่า: “ไม่ใช่พลังแปลงชั้นยอด”

เปลือกตาของฉีหยูนเซินกระตุกขึ้นทันที จ้องมองไปที่เย่อู๋เทียน และพูดขึ้นมาด้วยความประหลาดใจ: “หรือว่าเป็น……พลังตัน?”

เย่อู๋เทียนไม่ได้ตอบ และมองฉีหยูนเซินอีกครั้ง

ยกนิ้วขึ้นมากดจุด

กดจุดไปที่จุดเริ่นม่ายเทียนทูของฉีหยูนเซิน จากนั้นก็ไปที่จุดยู่ถางกับจุดเสินชิ่ว จุดฝังเข็มทั้งสองของเขา

ในชั่วพริบตา

ฉีหยูนเซินสัมผัสได้ถึงกระแสลมที่เฉียบขาดไม่มีใครเทียบได้ จากเส้นเมอริเดียนเหรินของเขาแทรกซึมเข้าไปในเส้นเมอริเดียนอื่นๆ จนถึงแขนขา

แหวะ!

ฉีหยูนเซินทนไม่ไหว เลือดเต็มปากก็พุ่งออกมาแล้ว และอ้วกออกมา

เย่อู๋เทียนถึงได้พูดขึ้นมาอย่างแผ่วเบาว่า: “เมื่อเจ็ดปีก่อน เทียนเอ๋อร์ก็ทะลวงขีดจำกัดพลังตัน ต้องขอบคุณอาจารย์ที่สั่งสอนให้ผมหลุดพ้นจากความเขลาในปีนั้น!”

ฉีหยูนเซิน เบิกตาทั้งสองกว้าง

ตกใจถึงขีดสุด

เสิ่นชิงเฟิงชั้นล่าง สมองว่างเปล่า

พลังตัน……

ขีดจำกัด?