บทที่ 16 ทุกคนในตระกูลเสิ่น ออกมารับผิดซะ!

สมาชิกหลักของตระกูลเย่ก็มาถึงตระกูลเสิ่น

สมาชิกหลักของตระกูลเสิ่น มีคนหนึ่งนับคนหนึ่ง ก็อยู่ในเหตุการณ์ทั้งหมด ยิ่งไปกว่านั้นท่าทางดูตื่นเต้นกันทั้งหมด

ชื่อเสียงของกั๋วเหล่าเหวินเติงเจิน ก็โด่งดังเป็นอย่างมาก

แม้ว่าจะเป็นคนที่ไม่เด่นที่สุดที่อยู่เบื้องหลังของเหวินเติงเจิน ก็เป็นผู้ดูแลรับผิดชอบด้านการทหาร

เห็นได้ว่าเหวินเติงเจินคนนี้ มีอำนาจมากแค่ไหน

ไม่นึกเลยว่าทุกคนที่อยู่ในที่นี้จะได้ยินเหวินเติงเจินถามหาว่าอาจารย์ของเขาอยู่ที่ไหน

ชั่วขณะหนึ่ง ทุกคนก็ตกตะลึง

ตอนนี้เหวินเติงเจินเป็นชายชราอายุร้อยปีคนหนึ่ง งั้นอาจารย์ของเขา ก็ต้องเป็นเซียนอายุอย่างน้อยหนึ่งร้อยยี่สิบกว่าปีไม่ใช่หรอกเหรอ?

บนโลกใบนี้ มีคนอายุยืนอย่างนี้จริงหรือ?

โดยเฉพาะอย่างยิ่งเสิ่นจูนอี๋

ตกตะลึงเป็นอย่างมาก แต่ข้อมูลที่เธอให้ความสนใจ ไม่เพียงแค่ว่าเหวินเติงเจินยังมีอาจารย์คนหนึ่งเท่านั้น

แต่ไม่นึกเลยว่าเหวินเติงเจินจะเรียกเฉาจ้านหยางหัวหน้าแห่งร้อยแม่ทัพเป็นศิษย์น้อง!

เสิ่นจูนอี๋รู้แล้วว่า เฉาจ้านหยางเป็นทหารที่เย่อู๋เทียนเคยสั่งสอนมาก่อน ดังนั้นตามศักดิ์ เย่อู๋เทียนจะเป็นผู้อาวุโสมากกว่าจ้านหยางลำดับหนึ่ง

ตอนนี้เหวินเติงเจินเรียกเฉาจ้านหยางเป็นศิษย์น้อง งั้นเขาก็ยังต่ำกว่าไอ้ระยำหมาเย่อู๋เทียนลำดับหนึ่งงั้นหรอกเหรอ?

ในความซ่อนเร้น เสิ่นจูนอี๋มีความรู้สึกไม่ดี

เฉาจ้านหยางก็ดูประหลาดใจเช่นกัน

คิดยังไงก็ไม่เข้าใจ

ทำไมเหวินเติงเจินถึงได้เรียกตัวเองว่าศิษย์น้อย

“หรือว่า อาจารย์ไม่อยู่ที่ตระกูลเสิ่นงั้นเหรอ?”

เหวินเติงเจินเห็นเฉาจ้านหยางดูมึนงง ก็ถามออกมาประโยคหนึ่ง

“อาจารย์ของท่านคือ…….”

เฉาจ้านหยางอดไม่ได้ที่จะถามไถ่

เหวินเติงเจินลูบหนวด และพูดด้วยรอยยิ้ม: “ฉันเข้าใจแล้ว คิดดูแล้วอาจารย์คิดว่าปีนั้นฉันพูดเล่น อันที่จริงไม่ใช่แบบนั้นเลย แม้ว่าข้าจะอายุมาก แต่ก็ไม่ได้เลอะเลือนถึงขั้นลำเอียงใช้งานคนใกล้ชิดแต่ไม่คำนึงถึงศีลธรรมหรอก!”

“หมากรุกไม่กี่เกมในตอนนั้น ฉันพ่ายแพ้ย่อยยับ ฉันยอมรับความพ่ายแพ้อย่างจริงใจเอง ฉันมาที่เมืองเจียงไห่ครั้งนี้ เพื่อแสดงความเคารพไหว้เขาเป็นอาจารย์ ต่อหน้าทุกคน!”

“ถ้าเขาไม่ยอมเจอฉัน งั้น…….ฉันก็อาศัยว่าตัวเองเป็นผู้อาวุโสกว่า อยู่ที่เมืองเจียงไห่ ไม่ไปไหน เขารับฉันคนแก่รักสนุกอย่างฉันเป็นลูกศิษย์เมื่อไหร่ ฉันถึงจะพอใจอย่างยิ่ง!”

ท่าทีตอนที่เหวินเติงเจินพูด เหมือนกับคนแก่รักสนุกที่ผมขาวหน้าแดง

ว่ากันว่าเมื่อคนแก่ขึ้น บางครั้งก็จะเป็นเหมือนเด็ก

บนตัวของเหวินเติงเจิน สะท้อนให้เห็นจริงๆด้วย

และเฉาจ้านหยาง ก็ตระหนักได้ในทันที

คนที่กั๋วเหล่าเหวินเติงเจินหมายถึง ไม่ใช่ว่าคือ…….

เฉาจ้านหยางอดไม่ได้ที่จะตื่นตกใจ แต่กลับยังถามว่า: “คนที่กั๋วเหล่าพูดถึง ใช่อาจารย์ผู้มีพระคุณของผู้น้อย เย่อู๋เทียนหรือเปล่าครับ?”

เหวินเติงเจินเงยหน้าขึ้นหัวเราะอย่างฉับพลัน

“ฮ่าๆๆๆๆ ไม่ใช่แก่หงำเหงือกหลงระเริง คนที่มีสิทธิ์เป็นของอาจารย์ฉันได้ นอกจากชิงตี้เย่อู๋เทียน ยังจะเป็นใครไปได้?”

“หรือว่าเป็นเฉาจ้านหยางอย่างนายเหรอ?”

“ศิษย์น้อง แม้ว่านายจะเก่งศิลปะการต่อสู้ก็ตาม ยิ่งไปกว่านั้นเป็นหัวหน้าแห่งร้อยแม่ทัพด้วย แต่หัวสมองของนาย แย่กว่าชิงตี้มากๆ!”

เฉาจ้านหยางดูกลืนไม่เข้าคายไม่ออก

แต่กลับมองดูเสิ่นจูนอี๋ และสมาชิกหลักของตระกูลเย่กับตระกูลเสิ่นทั้งสองตระกูล ราวกับโดนฟ้าผ่าทั้งหมด!

เหวินเติงเจิน…….

จะไหว้เย่อู๋เทียนเป็นอาจารย์อย่างไม่มียางอายงั้นเหรอ?

ยังจะไหว้เย่อู๋เทียนเป็นอาจารย์อย่างเป็นทางการ ต่อหน้าของทุกคน?

เสิ่นจูนอี๋สมองว่างเปล่า

ก็รู้สึกได้ว่า ตัวเองเหมือนได้กลายเป็นเรื่องตลกมากขึ้นมาอย่างกะทันหัน!

แต่ในเวลานี้ เหวินเติงเจินมองไปทางเสิ่นจูนอี๋ และถามด้วยรอยยิ้มว่า: “จูนอี๋ อาจารย์ของฉันไม่ได้อยู่ที่ตระกูลเสิ่นของพวกเธอเหรอ?”

สีหน้าของเสิ่นจูนอี๋ดีเยี่ยมมากๆ

ก็ไม่รู้ว่าควรจะอ้าปากพูดอย่างไรดีไปชั่วขณะหนึ่ง

เฉาจ้านหยางเยาะเย้ยเสิ่นจูนอี๋อย่างหาได้ยาก: “เสิ่นจูนอี๋ เธอเป็นลูกสาวบุญธรรมของกั๋วเหล่า กั๋วเหล่าจะไหว้อาจารย์ผู้มีพระคุณของฉันเป็นอาจารย์ ถ้าอย่างนั้นคิดแบบนี้ เธอก็ต้องเรียกอาจารย์ผู้มีพระคุณของฉันว่าคุณปู่นะ!”

เหวินเติงเจินหัวเราะและพูดเสริมว่า: “จูนอี๋ ถ้าหากพ่อไหว้อาจารย์สำเร็จ ลูกก็ได้รับเกียรติอย่างสูง ยังไงซะเรียกชิงตี้ว่าอาจารย์ปู่ได้ ก็นับว่าเป็นเกียรติที่คนธรรมดาไม่อาจเอื้อมได้!”

หูของเสิ่นจูนอี๋ก็แดงขึ้นมา

ทั่วทั้งร่างกาย เหงื่อทุกรูขุมขนดูเหมือนจะร้อนขึ้น

แต่กลับยังพูดอะไรไม่ได้

เพราะว่า กลายเป็นเรื่องตลกมากๆไปแล้วจริงๆ

คนใหญ่คนโตอยู่ที่นี่มากมายขนาดนี้ เหวินเติงเจินจะล้อเล่นได้ยังไง?

เขาบอกว่าจะไหว้เย่อู๋เทียนเป็นอาจารย์ ไม่มีทางผิดพลาดอย่างแน่นอน!

วินาทีนี้ เสิ่นจูนอี๋ก็แทบอยากจะมุดดินหนีเข้าไป!