บทที่ 161 ร่วมงานประมูลในฐานะเจ้าของบ้าน！

จริงๆ

นาทีนี้หลี่จิงหงอยากจะร้องไห้เสียเหลือเกิน

จู่ๆ ก็รู้สึกว่า

ตัวเองนั้นเหมือนไอ้หน่าโง่คนหนึ่ง！

หลงคิดว่าเย่อู๋เทียนเป็นเพียงทหารธรรมดาคนหนึ่ง ที่รักษาโรคภัยไข้เจ็บไม่เป็นแม้แต่นิดเดียว

ตอนนี้......

เย่อู๋เทียนพูดกับฉาวซิงอย่างเรียบง่ายว่า โรคที่รักษาไม่หายของเขา อีกสามวันผ่านไปก็หายเป็นปกติแล้ว

คิดว่าต่อให้เย่อู๋เทียนเป็นคนที่มีวิทยายุทธ การมาโดยไม่มีปี่มีขลุ่ยของถังเสี่ยวไป๋ เย่อู๋เทียนต้องถูกฆ่าสังหารด้วยเพลงดาบเดียวอย่างแน่นอน

ตอนนี้......

เย่อู๋เทียนใช้เพียงเตะเกียบคู่เดียว ก็สามารถทำให้กำลังดาบของถังเสี่ยวไป๋ที่พึ่งแสดงเมื่อครู่นี้หมดสิ้นไป!

ลูกศิษย์ของเย่อู่เทียน ก็คือนายคนที่ผอมแห้งเหมือนเสาไม้ไผ่คนนั้น ที่ต่อยถังเสี่ยวไป๋จนแม้แต่แม่ของถังเสี่ยวไป๋เองก็เกือบจะจำถังเสี่ยวไป๋ไม่ได้!

หลี่จิงหงมองเย่อู๋เทียนด้วยความตกตะลึง

โดยรู้สึกว่า ผู้ชายคนนี้ เขาไม่ได้มนุษย์สักนิด!

เขาเหมือนดั่งกับเทพเจ้า ที่บันดาลให้มนุษย์หยุดหายใจ!

ในเวลานี้เอง หยางเฟยเอ๋อร์ที่คลั่งไคล้เย่อู๋เทียนมาโดยตลอด ก็ได้สติขึ้นมาทันทีและมองไปยังหลี่จิงหง โดยถามขึ้นว่า:"พี่เทียนของฉันเจ๋งไหม?"

หลี่จิงหงอ้าปากเอ่ยขึ้น:"เจ๋งสุดยอด"

หยางเฟยเอ๋อร์ถามขึ้นอีกว่า:"ยอมแพ้หรือยัง?"

หลี่จิงหงพูดว่า:"ยอมแล้ว"

หยางเฟยเอ๋อร์ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่และเดินไปหยุดอยู่ตรงหน้าของเย่อู๋เทียน และพูดขึ้นว่า:"หลี่จิงหงพนันกับฉันก่อนหน้านี้ ว่าคุณจะสามารถรักษาอาการป่วยระยะสุดท้ายของพ่อฉันได้หรือไม่ ตอนนี้ดูเหมือนเธอจะแพ้แล้ว ดังนั้นหุ้นส่วน32 % ของหลี่ซื่อกรุ๊ปตระกูลของเธอ ก็ตกเป็นของฉันในไม่ช้า และฉันวางแผนจะโอนหุ้นส่วนเหล่านี้ทั้งหมดให้กับคุณ......คุณจะรับไหม?"

เย่อู๋เทียนขมวดคิ้วขึ้น พูดด้วยความไม่พอใจ:"คุณเอาผมไปพนันอย่างนั้นเหรอ?"

หยางเฟยเอ๋อร์กล่าว:"ใช่ แต่ฉันคิดว่าคุณไม่น่าจะโกรธเพราะเหตุผลนี้ เพราะฉันคิดว่าฉันทำถูกต้องแล้ว ที่ทำให้คุณได้รับหุ้นส่วน32%ของหลี่ซื่อกรุ๊ปเมืองเหนานกั่งมาอย่างฟรีๆ และตามราคาตลาดของหลี่ซื่อกรุ๊ป คิดเป็นเงินสด อย่างน้อยก็ต้องอยู่ที่สามพันล้านโน่น"

เสียงพูดพึ่งจบลงไม่ทันไร หลี่จิงหงก็เดินเข้ามาด้วยใบหน้าเย็นชา และพูดกับเย่อู๋เทียนว่า:"คุณเย่ หยางเฟยเอ๋อร์เอาคุณมาพนันกับฉัน ฉันคิดว่านี่เป็นการที่เธอไม่ให้เกียรติคุณ ฉันว่า......คุณควรสั่งสอนเธอหน่อย"

เย่อู๋เทียนมองหลี่จิงหงสักพัก จากนั้นพยักหน้าแล้วพูดว่า:"คุณพูดมีเหตุผล แต่หยางเฟยเอ๋อร์เอาผมไปพนัน คุณก็คือผู้เข้าร่วมด้วย ดังนั้น ผมเองก็ควรสั่งสอนคุณด้วยเหมือนกัน หุ้นส่วน 32 % ของหลี่ซื่อกรุ๊ป ผมจะขอน้อมรับไว้ คุณไม่มีปัญหาอะไรใช่ไหม?"

หลี่จิงหงพูดอย่างหน้าแดงขึ้นว่า:"หลังจากคุณปู่และคุณพ่อรู้ ต้องตีฉันตายแน่"

เย่อู๋เทียนกล่าวขึ้น:"คุณจะตายหรือไม่ ไม่ได้เกี่ยวกับผมอยู่แล้ว เพราะอย่างไรก็ตามผมเป็นคนที่ได้รับผลประโยชน์สูงสุด และอีกอย่างค่ารักษาโรคของผมสูงมาก ก่อนหน้านี้ผมกลัวว่าฉาวซิงจะจ่ายค่ารักษาที่ผมรักษาให้เขาไม่ไหว ตอนนี้ดูเหมือนว่าตระกูลฉาวมีหุ้นส่วน32%ของหลี่ซื่อกรุ๊ปของตระกูลหลี่แล้ว ผม ก็วางใจแล้ว"

หลี่จิงหงพูดขึ้นด้วยความลนลานว่า:"อาการป่วยยังรักษาไม่หายขาด พูดแบบนี้ตอนนี้ มันดูจะเร็วเกินไปหน่อย"

เย่อู๋เทียนกล่าวขึ้นว่า:"อีกสามวันก็จะเห็นผลเอง"

สีหน้าของหลี่จิงหงกระวนกระวายพักหนึ่ง และพูดขึ้น:"ฉันผิดไปแล้ว"

เย่อู๋เทียนยักไหล่ โดยไม่สนใจหลี่จิงหงอีก และหันไปพูดเบาๆ กับเสิ่นรั่วชิง:"เราไปกันเถอะ"

เสิ่นรั่วชิงถอนหายใจยาวเหยียดและพูดว่า:"ฉันยังไม่ได้กินข้าวเลย หิว"

พึ่งพูดจบไม่ทันไร หยางเฟยเอ๋อร์ในฐานะที่เป็นมารหัวใจของสิ่นรั่วชิง จู่ๆ ก็พูดเสนอตัวเองขึ้นว่า:"พี่สาว ฉันจะลงมือทำอาหารให้ท่านด้วยตัวเอง ลงมือเข้าครัวด้วยตัวเองค่ะ! อีกครึ่งชั่วโมงก็เสร็จ ท่านกับพี่เทียนไปที่ห้องฉันก่อน ฉันทำเสร็จแล้วจะยกไปเสิร์ฟให้ค่ะ"

เสิ่นรั่วชิงคิกสักพัก จึงกล่าวขึ้น:"อย่าใส่น้ำมันเยอะเกินนะ ช่วงนี้ฉันลดน้ำหนักอยู่"

หยางเฟยเอ๋อพูดขึ้นอย่างรวดเร็ว:"ได้ค่ะ!"

เสิ่นรั่วชิงพูดเสียงเบาอีกว่า:"หลังจากที่หลี่ซื่อกรุ๊ปโอนหุ้นส่วนให้คุณ คุณก็เอาหุ้นส่วนนั้นโอนมาภายใต้ชื่อของฉันโดยตรงเลยแล้วกัน"

หยางเฟยเอ๋อ์กล่าว:"ไม่มีปัญหา แค่ท่านชื่นชอบในตัวฉัน ฉันก็จะปรนนิบัติรับใช้ท่านในฐานะอัครมเหสีเจ้าค่ะ!"

"......"

เย่อู๋เทียนกระอักกระอ่วนจนทำอะไรไม่ถูก

หลังจากนั้น หยางเฟยเอ๋อร์ก็วิ่งไปที่ครัวหลังบ้านตระกูลเฉาทันที

เฉิงโม่หนงเหลือบมองเสิ่นรั่วชิงด้วยความเหยียดหยาม แล้วพูดว่า:"เธอทำแบบนี้ เห็นได้ชัดเจนว่ากำลังชักสุนัขจิ้งจอกเข้าบ้าน!"

เสิ่นรั่วชิงเม้มปากเบาๆ แล้วกล่าวขึ้น:"คุณก็เป็นสุนัขจิ้งจอกเหมือนกัน แม้แต่คุณยังไม่อยู่ในสายตาฉันด้วยซ้ำ นับประสาอะไรกับหยางเฟยเอ๋อร์ ไม่ว่ายังไง จิ้งจอกตัวเดียวก็ตี จะจิ้งจอกสองตัวก็ต้องตีเหมือนกัน และต่อให้มีสุนัขจิ้งจอกมากมายแค่ไหนมาบ้านฉัน ฉันก็ไม่สนใจอยู่แล้ว!รู้หรือไม่ว่าเพราะอะไร?"

คิ้วบางของเฉิงโม่หนงขมวดขึ้น

เสิ่นรั่วชิงเดินไปอยู่ตรงหน้าของเย่อู๋เทียนอย่างช้าๆ และจับวงแขนของเย่อู๋เทียนไว้ แล้วพูดกับเฉิงโม่หนงว่า:"สามีของฉันเป็นมนุษย์ เธอคิดว่ามนุษย์กับสัตว์เดรัจฉานจะอยู่ด้วยกันได้ไหม?"

เฉิงโม่หนงพึ่งรู้สึกตัวขึ้น จึงพูดขึ้นอย่างเกี้ยวกราดว่า:"เธอต่างหากเป็นสัตว์เดรัจฉาน! ทั้งตระกูลเธอเป็นสัตว์เดรัจฉาน!"

เสิ่นเย่ชิงพูดกับเย่อู๋เทียนขึ้นว่า:"ที่รัก มีคนด่าฉันค่ะ คุณจะไม่สนใจหน่อยเหรอคะ? แล้วในใจของคุณ ฉันสำคัญกว่า หรือว่าป้าราคาถูกนี้สำคัญกว่า? ประเด็นคือเป็นแค่ป้าลูกพี่ลูกน้อง และเป็นแค่ป้าลูกพี่ลูกน้องจอมปลอมด้วย ฉันจึงคิดว่าในใจของคุณ ฉันต้องสำคัญกว่าแน่นอน!"

อวดดี！

อวดดีเกินไปแล้ว！

จองหอง！

จองหองเกินไปแล้ว!