บทที่ 216 คู่รักที่อยู่ด้วยกันมาตั้งนานแล้ว พลอดรักกัน! 1

หลิงเถ่ยโซ่วมองดูหลิงฟ่างแวบหนึ่ง มองดูหลานชายสุดที่รักขอตัวเองที่นั่งอยู่บนรถเข็น แม้ว่าจะเป็นห่วง แต่กลับพูดปลอบโยนว่า: “พักรักษาบาดแผลอยู่ในบ้านดีๆ ปู่ไปแทนแกเอง”

หลิงฟ่างส่ายหน้า และพูดขึ้นมาว่า: “ไม่ ผมจะไปด้วยตัวเอง”

หลิงเถ่ยโซ่วคิดๆดูแล้ว และพูดขึ้นมาว่า: “ในเมื่อตอนที่เย่อู๋เทียนมีชีวิตอยู่ทำให้เย่ชูอีบาดเจ็บสาหัสได้ ก็เพียงพอแล้วที่จะแสดงให้เห็นว่า ตอนที่เย่อู๋เทียนมีชีวิตอยู่ ข้างกายจะต้องมียอดฝีมือเป็นอย่างมาก……นอกจากนี้ ยังไงซะเขาก็เป็นเจ้ายมบาลชิงตี้ ครั้งนี้เสียชีวิตด้วยน้ำมือของเย่ชูอี ทางกรมทหารนั้น จะต้องรีบไปที่บ้านของเขาให้เร็วที่สุดอย่างแน่นอน!”

เมื่อพูดถึงตรงนี้ หลิงเถ่ยโซ่วก็พูดเสริมอีกว่า: “ดังนั้น ในเวลานี้มุ่งหน้าไปกำจัดศัตรูให้หมดสิ้นที่เมืองเจียงไห่ แกไม่ต้องไปดีกว่า ยังไงซะ แม้ว่าจะได้รับบาดเจ็บสาหัส แต่ถ้าฟื้นตัวได้ตามเวลาที่กำหนด แกยังคงเป็นความหวังในแวดวงศิลปะการต่อสู้ของตระกูลหลิงของฉัน! ถอยก้าวหนึ่งมาพูด ปีที่ปู่ยังมีชีวิตอยู่ ยังอยากเห็นแกกลายเป็นผู้นำของตระกูลเย่พันธมิตรมังกรได้!”

หลิงฟ่างพูดอย่างดื้อรั้นว่า: “ผมจะไป!”

หลิงเถ่ยโซ่วถอนหายใจ และพูดว่า: “โอเค……ในเมื่อแกยืนกรานเช่นนี้ ปู่ก็จะไปกับแกด้วย ถึงเวลานั้น แม้ว่าคนในกรมทหารจะยุ่งเรื่องนี้ มีปู่อยู่ พวกเขาก็ไม่กล้าทำอะไรเหิมเกริม!”

หลิงฟ่างรู้สึกดีใจเป็นอย่างยิ่งเมื่อได้ยินคำพูดเช่นนี้ และพูดขึ้นมาว่า: “ขอบคุณปู่ครับ!”

หลิงเถ่ยโซ่วพยักหน้า แล้วก็มองไปทางหลิงชิงเฟิงอีกครั้ง และสั่งการว่า: “โทรศัพท์ให้กับตระกูลหลิงพันธมิตรมังกร ให้พวกเขาส่งมือดีมา มุ่งหน้าไปเมืองเจียงไห่ พร้อมกับพวกเรา!”

หลิงชิงเฟิงพูดด้วยรอยยิ้มว่า: “เย่อู๋เทียนตายแล้ว นายท่านไม่จำเป็นต้องระวังตัวขนาดนี้?”

หลิงเถ่ยโซ่วหัวเราะหึว่า: “ระวังหน่อยก็ไม่เสียหายนี่!”

หลิงชิงเฟิงคารวะด้วยความเคารพ และพูดขึ้นมาว่า: “ค่ะ นายท่าน บ่าวจะไปแจ้งให้ตระกูลหลิงพันธมิตรมังกรทราบเดี๋ยวนี้”

ทันทีที่คำพูดลดลง หลิงชิงเฟิงก็ถอนตัวออกจากห้องนั่งเล่นของคฤหาสน์ตระกูลหลิง

หลิงชิงเฟิงเพิ่งจะออกไป หลิงเถ่ยโซ่วซึ่งนั่งอยู่บนโซฟา ถึงได้ลุกขึ้นมา จ้องมองลงไปหัวของ“เย่อู๋เทียน”อยู่สักพักหนึ่ง ต่อจากนั้นก็สั่งการชายวัยกลางคนที่อยู่ข้างๆว่า: “นำหัวของเย่อู๋เทียน สร้างตัวอย่างโครงกระดูก และวางไว้ในห้องของหลิงฟ่าง”

ชายวัยกลางคนนิ่งไปเล็กน้อย และพูดขึ้นว่า: “จะอัปมงคลเกินไปหรือเปล่าครับ”

หลิงเถ่ยโซ่วพูดอย่างราบเรียบ: “ทำแบบนี้ เพื่อทำให้ฟ่างเอ๋อร์เข้าใจความจริงอย่างหนึ่งว่า ตัวอยู่ในแวดวงศิลปะการต่อสู้ ไม่ว่าจะมีความสามารถ หรือทรงพลังมากแค่ไหน อย่าทำตัวเย่อหยิ่งไปตลอด ต้องรู้ว่า เหนือคนยังมีคน เหนือฟ้ายังมีเหนือฟ้า ไม่อย่างนั้น ก็มีจุดจบแบบนี้!”

ชายวัยกลางคนพูดด้วยความเคารพ: “ผมเข้าใจแล้ว พ่อ!”

หลิงเถ่ยโซ่วก็มองไปทางหลิงฟ่าง อีก และถามว่า: “แกล่ะ? แกเข้าใจหรือยัง?”

หลิงฟ่างพูดด้วยใบหน้าบูดบึ้งว่า: “เข้าใจแล้วครับ คุณปู่”

หลิงเถ่ยโซ่วยิ้ม และพูดขึ้นมาว่า: “เข้าใจแล้วก็ดี แน่นอนว่า นอกจากเข้าใจเรื่องนี้ แกยังต้องเข้าใจด้วยว่า ไม่ว่าแกจะประสบความสำเร็จแบบไหนในอนาคต ฉัน เป็นปู่ของแกตลอดไป แก ก็เป็นหลานชายของฉันตลอดไป ไม่อย่างนั้น ฉันสามารถผลักดันแกขึ้นไปได้ ก็สามารถดึงแกลงมาได้เหมือนกัน!”