บทที่ 219 หลิงเถ่ยโซ่วเหยียบไม้มา นกตกใจบินหนี! 2

หม่าต้าหย่งก็พุ่งเข้ามาอย่างกะทันหัน ไม่พูดพร่ำทำเพลง และต่อยตรงไปที่เย่อู๋เทียนหมัดหนึ่ง!

เย่อู๋เทียนนิ่งอึ้งเล็กน้อย

แต่กลับค่อนข้างคาดไม่ถึงว่า

ผู้ชายอย่างหม่าต้าหย่ง ก็เป็นคนฝึกฝนศิลปะการต่อสู้ด้วย

แต่ว่า ในสายตาของเย่อู๋เทียน ก็แค่ภายนอกดูดีภายในไม่ได้เป็นอย่างนั้น

เย่อู๋เทียนหันข้าง หลบหมัดนี้ของหม่าต้าหย่ง!

ทำให้หม่าต้าหย่งชกไม่โดนในทันที เดินโซเซ และเกือบจะล้มลงกับพื้น

หม่าต้าหย่งแอบตกใจ

ตัวเอง เป็นระดับพลังสว่าง ชกไม่โดนคนเหรอ?

“ลุย! จัดการกับเขาก่อน!”

หม่าต้าหย่งพาลโกรธ และบอกกล่าวกับผู้ชายร่างใหญ่หลายคนที่เขาพามาด้วยในทันที

ผลปรากฏว่า…….

ไม่มีใครสามารถที่จะเข้าใกล้ตัวของเย่อู๋เทียนได้

ในที่สุด เย่อู๋เทียนก็คว้าแขนของหม่าต้าหย่งไว้ในทันที และพูดขึ้นมาว่า: “คุณผู้ชายท่านนี้ อย่าเพิ่งกังวลไป ลูกของผมทำร้ายลูกของคุณจนได้รับบาดเจ็บ เรื่องนี้ ผมจะให้การชดเชยกับคุณด้วยตัวเอง?”

หม่าต้าหย่งจ้องมองแล้วพูดขึ้นมาว่า: “ให้การชดเชยกับฉันด้วยตัวเองเหรอ? แกคิดว่าแกเป็นใคร? ฝ่าบาทของประเทศหรือไง? ยังจะให้การชดเชยกับกูด้วยตัวเอง! ฉันจะบอกแกให้ ถ้าลูกชายของฉันเป็นอะไรไปจริงๆ ฉันจะฆ่าแกทั้งครอบครัว!”

ตามนิสัยของเย่อู๋เทียน

ทนไม่ได้แน่นอน

แต่เรื่องราวในวันนี้……

เย่อู๋เทียนทนไว้

ในเวลานี้ หัวหน้าของสถานีตำรวจก็ออกมาจากห้องทำงาน มองเห็นฉากนี้ และตวาดว่า: “คิดว่าที่นี่เป็นที่ไหน? ไม่มีขื่อมีแปกันหรือไง?”

หม่าต้าหย่งถึงได้ฝืนข่มกลั้นความโกรธของเขาเอาไว้

หัวหน้าสถานีตำรวจเดินด้วยใบหน้านิ่ง และพูดขึ้นมาว่า: “เข้าไปทำความเข้าใจสถานการณ์ก่อน!”

เย่อู๋เทียนไม่ได้ขยับ แต่พูดกับหม่าต้าหย่งว่า: “ตอนนี้ลูกชายของคุณอยู่โรงพยาบาลไหน? เรื่องระหว่างเด็ก น่าจะไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร ตอนนี้……ช่วยคนก่อนค่อยว่ากัน”

หม่าต้าหย่งกัดฟันพูดขึ้นมาว่า: “โรงพยาบาลใจกลางเมือง หมอบอกว่า ลูกของฉันหมดทางเยียวยาแล้ว มีเลือดออกในอกอย่างหนัก!”

เย่อู๋เทียนถามว่า: “ลูกชายของคุณชื่ออะไร?”

หม่าต้าหย่งเข้าใจความหมายของเย่อู๋เทียนผิด และพูดด้วยความโกรธว่า: “ทำไม? แกคิดจะทำอะไร? อย่าคิดว่าแกมีความสามารถ ก็จะจัดการเรื่องนี้ได้ ฉันจะบอกแกให้……เรื่องนี้ ไม่จบ!”

เย่อู๋เทียนมองไปที่หัวหน้าของสถานีตำตรวจอย่างวางมาดแวบหนึ่ง และถามว่า: “ลูกชายของเขาชื่ออะไร?”

หัวหน้าสถานีตำรวจก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย

ใบหน้าเต็มไปด้วยความไม่พอใจ

นี่เป็นครั้งแรกที่เจอกับเรื่องแบบนี้ ผู้ปกครองของคนที่ทำความผิด จะมองอย่างวางมาดแล้วตั้งคำถามกับตัวเองเหรอ?

แต่ว่า หัวหน้ายังพูดด้วยใบหน้าเย็นชาว่า: “ลูกชายของเขาชื่อหม่าเสี่ยวหย่ง”

เย่อู๋เทียนโทรศัพท์หาผิงปู๋จิ้วในทันที และพูดขึ้นมาว่า: “ผิงปู๋จิ้ว รีบไปตรวจดูที่โรงพยาบาลใจกลางเมืองหน่อย ดูว่ามีผู้ป่วยชื่อว่าหม่าเสี่ยวหย่งหรือเปล่า และทำการรักษาเขา”

ชื่อของผิงปู๋จิ้ว เป็นที่รู้จักกันดี ในแวดวงชนชั้นสูงของเมืองเจียงไห่

ยิ่งไปกว่านั้นมีข่าวลือว่า เกิดเหตุการณ์อาหารเป็นพิษที่โรงเรียนประถมทิงเฉาเมื่อคืนนี้ ก็เป็นเพราะว่าผิงปู๋จิ้ว เด็กแปดสิบเจ็ดคนที่ถูกวางยาพิษ ถึงได้รอดพ้นจากความตาย!

เด็กหนึ่งคนในนั้น ยังเป็นหลานสาวของหม่าต้าหย่งด้วย

และก่อนที่หม่าเสี่ยวหย่งลูกชายจะถูกทำร้ายจนเข้าโรงพยาบาล เขายังคิดการวางแผนว่า จะเจอหน้าผิงปู๋จิ้วได้อย่างไร และขอบคุณด้วยตัวเอง แต่ตอนนี้…….

ผู้ชายที่อยู่ตรงหน้านี้ กำลังสั่งการผิงปู๋จิ้วไปทำอะไรบางอย่างเหรอ?

ในเวลานี้ ผิงปู๋จิ้วทางปลายสายอีกด้านหนึ่งได้ปฏิบัติตามคำสั่งของเย่อู๋เทียนแล้ว และพูดขึ้นมาว่า: “วางใจได้ครับ ท่านเจ้าหอ จื่อตงได้ตรวจสอบสาเหตุที่หม่าเสี่ยวหย่งถูกจูนหลินทำร้ายจนบาดเจ็บได้แล้ว ตอนนี้ผมอยู่ระหว่างทางเร่งไปที่โรงพยาบาลใจกลางเมือง”