ตอนที่ 269
บทที่ 269 ตายเพราะโดดเด่นเกินไป? 1
October 31, 2026
เย่หวงเยไม่ได้ตอบคำถามของหลิงชิงหง แต่ย้อนถามแทน
“เธอคิดว่า เขาจะมาไหม?”
หลิงชิงหงตอบหลังจากคิดอยู่พักหนึ่ง
“บ่าวไม่ทราบ”
เย่หวงเยหัวเราะเบาๆ
“เขาจะต้องมาแน่นอน เพราะไม่มีใครปฏิเสธคำเชิญของเย่หวงเยได้!”
หลิงชิงหงอยากจะพูดอะไรแต่ก็ชะงักงัน
เย่หวงเยมองตัวเองในกระจกอีกครั้ง แล้วพึมพำกับตัวเอง
“งดงามจริงๆ!”
หลิงชิงหงเม้มริมฝีปากแล้วถามเสียงเบา
“ต้องให้บ่าวลงไปดูข้างล่างไหมคะ?”
เย่หวงเยยิ้มบางๆ
“ไม่จำเป็น”
เมื่อได้ยินเช่นนี้ ความกังวลก็ฉายผ่านดวงตาของหลิงชิงหง
เย่หวงเยหรี่ตามองหลิงชิงหงครู่หนึ่งแล้วส่งเสียงยิ้มเยาะ
“หลิงชิงหง เธอ...คงไม่ได้ตกหลุมรักเย่อู๋เทียนแล้วหรอกนะ? เธออยากจะไปรอเขาที่ชั้นล่าง จากนั้นเมื่อพบเข้าแล้ว คิดจะพูดอะไรกับเขาเหรอ?”
“อย่างเช่น สีแดงบนริมฝีปากของฉัน ความจริงแล้วเป็นพิษที่ร้ายแรงที่สุดในโลกใบนี้?”
หลิงชิงหงก้มหน้าลงอีกครั้ง ด้วยความประหม่าอย่างถึงขีดสุด
“บ่าวไม่กล้า!”
เย่หวงเยยิ้มเยาะ
“เชื่อว่าเธอไม่กล้า!”
หลิงชิงหงรวบรวมความกล้าถามขึ้น
“คุณหนูรอง ของที่อยู่ในมือของคุณชายใหญ่ เกี่ยวข้องกับการตายของหานหว่านเอ๋อร์หรือคะ?”
เย่หวงเยกล่าวอย่างเฉยเมย
“เธอไม่มีสิทธิ์ที่จะรู้”
ความโศกเศร้าฉายผ่านดวงตาของหลิงชิงหง แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรอีก
เย่หวงเยมองดูตัวเองในกระจก แล้วพึมพำกับตัวเองอีกครั้ง
“ผู้ชาย ต้องใช้เวลานานในการพิชิตใจผู้หญิงคนหนึ่ง เขาต้องทำให้เธอมีความสุข ให้ความอบอุ่นกับเธอ แล้วยังต้องจ่ายเงินเพื่อเธอ”
“ผู้หญิง มันง่ายมากหากต้องการพิชิตใจผู้ชาย แค่ต้องเปิดเผยหมดใจเมื่ออยู่ต่อหน้าเขา จากนั้นก็เปิดไวน์ดีๆ สักขวด”
“ตอนนี้เหลือไวน์ชั้นดีอยู่ขวดเดียว”
หลิงชิงหงลุกขึ้นยืนทันที
“บ่าวจะไปซื้อไวน์เดี๋ยวนี้!”
ครั้งนี้เย่หวงเยไม่ได้ขัดขวาง
จากนั้นหลิงชิงหงก็เดินไปที่ประตูห้องส่วนตัว
วางแผนไว้ว่าหลังจากลงไปข้างล่างแล้ว จะบอกเย่อู๋เทียนให้ระวังเย่หวงเยผู้หญิงคนนี้
แต่ทันทีที่เปิดประตู ก็เห็นชายคนหนึ่งยืนอยู่ข้างนอก
หลิงชิงหงตกตะลึงเล็กน้อย
อีกฝ่ายไม่ใช่ใครอื่นนอกจากเย่อู๋เทียน
หลิงชิงหงคุกเข่าลงทันที เหมือนสาวใช้ในสมัยโบราณเมื่อพบกับเจ้านายของตน
“บ่าวขอคารวะคุณเย่!”
เย่อู๋เทียนยืนอยู่ที่ประตูอยู่ครู่หนึ่ง
บทสนทนาระหว่างเย่หวงเยกับหลิงชิงหงในห้องเมื่อครู่ ได้ดังเข้าหูเย่อู๋เทียนทุกคำพูด
เย่อู๋เทียนท่าทางเยือกเย็นและหงอยเหงา มองหลิงชิงหงที่คุกเข่าอยู่บนพื้น พลางขมวดคิ้วเล็กน้อย
“นี่มันยุคไหนแล้ว ยังจะคุกเข่าอยู่อีก?”
หลิงชิงหงไม่พูดอะไรเลย เธอคลานออกไปทางด้านหนึ่งเพื่อหลีกทางให้เย่อู๋เทียน
เย่อู๋เทียนส่ายหัว แล้วเดินเข้าไปในห้อง
ในเวลานี้ เย่หวงเยยังคงนั่งอยู่ที่หน้าโต๊ะเครื่องแป้ง