ตอนที่ 300
บทที่ 300 ผมชอบใช้ดาบ ดาบที่พุ่งไปข้างหน้าอย่างไม่ย่อท้อ！2
October 22, 2026
ทำได้แค่เห็นผิวเธอนิดหน่อยจากรอยแยกของผมยาว
รอยแผลเป็นซับซ้อนไปมา!
ทำให้คนรู้สึกว่า จะเป็นผีก็มิใช่คนก็มิเชิง!
และในตอนนี้เอง สองข้างทางของเวที ก็เริ่มมีเสียงวิพากษ์วิจารณ์อิ่นโม่โฉวดังมาให้ได้ยิน
“หน้าตาน่าเกลียดขนาดนี้ ยังมีหน้ามีชีวิตอยู่ต่ออีก?”
“หล่อนชื่ออิ่นโม่โฉว ถึงจะหน้าตาน่าเกลียด แต่ชาตินี้ก็คุ้มแล้วนะ สามารถส่งผลให้พวกเรา มาดูว่าหล่อนจะตายยังไง!”
“ได้ยินว่า หล่อนเป็นศิษย์ส่วนหลังภูเขาเสวี๋ยนอู๋!”
“ตอนส่วนหลังภูเขาเสวี๋ยนอู๋รับศิษย์ ไม่ระวังเอาเสียเลย น่าขายหน้าจริงๆเลย!”
“ไม่เห็นหรอ ถึงจะหน้าตาน่าเกลียด แต่รูปร่างไม่เลวเลย พวกผู้อาวุโสของส่วนหลังภูเขาเสวี๋ยนอู๋อาจจะมีรสนิยมพิเศษก็เป็นได้นะ!”
คำพูดดูถูกเหยียดหยามอิ่นโม่โฉวต่างๆนานาลอยเข้าหูไม่หยุด
และถูกเย่อู๋เทียนได้ยินทั้งหมด
เพียงแต่ย่างก้าวของเย่อู๋เทียนกลับยังคงไม่รีบไม่ร้อน
แต่คนที่รู้จักเขาดีต่างรู้กันว่า ยิ่งย่างก้าวของเขาช้าลงเท่าไหร่ ยามที่เขาหยุดฝีเท้าลง ก็จะยิ่งลงมือหนักขึ้นเท่านั้น
แน่นอนว่า นอกเหนือจากนี้แล้ว ยังมีอีกสาเหตุหนึ่ง
เย่อู๋เทียนเดินไปเวที ระหว่างนั้นก็รวบรวมปราณในตัวไปด้วย
เข็มชี่พวกนั้นที่ผนึกฝีมือที่แท้จริงของเขาไว้ในเจ็ดเส้นประสาทแปดสัญญาณชีพกำลังสลายไปช้าๆ
ดังนั้นจากสาเหตุข้างบน ทุกย่างก้าวของเย่อู๋เทียน แต่ละก้าวไม่เพียงหนักขึ้นเรื่อยๆ แต่กลับกลายเป็นเบาขึ้นเรื่อยๆ!
พอมองดูละเอียดแล้ว จะพบว่า ร่างของเย่อู๋เทียนเริ่มเบาหวิวจนเหมือนกับขนนกขึ้นเรื่อยๆ
ในที่สุดเสิ่นรั่วชิงที่เดินข้างเย่อู๋เทียนมาก็มองเห็นใบหน้าอิ่นโม่โฉวชัดเจนขึ้น
และแตะแขนเย่อู๋เทียนฉับพลัน
พลางอุทาน
“ผู้หญิงในกรงนั่นทำผิดอะไรกันแน่? ทำไมถึงโดนคนทำแบบนี้? ไม่มีใครจัดการหรอ?”
เย่อู๋เทียนถึงบอกเสิ่นรั่วชิงถึงฐานะที่แท้จริงของผู้หญิงในกรง
“เธอชื่ออิ่นโม่โฉว ลูกศิษย์ผมเอง ไม่ได้ทำอะไรผิด”
เสิ่นรั่วชิงเบิกตากว้างฉับพลัน
“อะไรนะ? เธอคือโม่โฉว?”
เย่อู๋เทียนพยักหน้าบอก
“ใช่ โม่โฉว”
พอพูดจบ เสิ่นรั่วชิงที่อยู่ข้างกายเขาหายตัวไปทันที
ทะยานขึ้นจากพื้น！
ไปปรากฏตัวหน้ากรงเหล็กบนเวที
และจนถึงตอนนี้เองทุกคนในที่นั้นพากันสงบลง
ไม่ว่าจะเป็นคนที่อยู่สองข้างทางของเวที หรือคนที่อยู่บนสิบสองบัลลังก์บนกำแพงด้านหลังเวทีนั่น
ล้วนพุ่งสายตาไปที่ตัวเสิ่นรั่วชิงโดยพร้อมเพรียง
ทุกคนล้วนตกตะลึงในความงามของเธอ
พริบตาเดียวเสียงซุบซิบเซ็งแซ่ขึ้นมา
“ผู้หญิงคนนี้....ใครกันน่ะ? ทำไมถึงได้สวยขนาดนี้?”
“ตามเย่อู๋เทียนมา ก็น่าจะเป็นเมียของเย่อู๋เทียนมดตัวนั้นแหละ!”
“ในที่สุดมดตัวนั้นก็มาแล้ว!”
เสิ่นรั่วชิงไม่ได้สนใจคนพวกนั้น แต่กลับจ้องไปที่อิ่นโม่โฉวในกรงเหล็ก
“โม่โฉว?”
เสิ่นรั่วชิงเรียกอิ่นโม่โฉว
อิ่นโม่โฉวที่โดนตรึงกระดูกสะบักในกรงเหล็ก ร่างกายสะท้านเยือก ประหนึ่งใช้แรงทั่วทั้งร่างกายถึงจะมองเห็นเสิ่นรั่วชิงที่อยู่ด้านนอกกรงได้
“อาจารย์...แม่...”
อาจารย์แม่คำเดียวเกือบทำเสิ่นรั่วชิงน้ำตาพรั่งพรู
เสิ่นรั่วชิงจับเหล็กดำสายยาวบนกรงเหล็กอย่างร้อนใจ เดิมคิดออกแรงกระชากดึงออกสองข้าง
แต่พอเสิ่นรั่วชิงออกแรง
ก็ได้ยินเสียงแหบเครือของอิ่นโม่โฉวดังมาจากในกรงเหล็ก
เสิ่นรั่วชิงถึงรู้ว่า
โซ่เหล็กของกรงนี่เป็นส่วนหนึ่งของกรง และบนปมเหล็กที่ปลายสุดของโซ่เหล็กทุกเส้นล้วนเต็มไปด้วยเข็มเหล็ก!
เข็มเหล็กพวกนี้จิ้มแทงเข้าไปในเนื้อและกระดูกของอิ่นโม่โฉวทั้งหมดแน่!
ดังนั้นด้วยเหตุนี้ ไม่ว่าจะเป็นขยับกรงเหล็ก หรือขยับโซ่เหล็ก อิ่นโม่โฉวก็จะได้รับความเจ็บปวดประหนึ่งตัดกระดูกไปด้วย