บทที่ 31 คำพูดเดียว ทำให้คนลูกตาแทบถลน！

ขณะนี้ เย่อู๋เทียน ได้เดินออกมาจากในตลาด

เขาไม่แม้แต่จะมองเว่ยเจิ้งกั๋วที่ยืนอยู่ข้างนอก แต่กลับเดินเข้าไปหาเย่จูนหลินที่ยืนอยู่บนเก้าอี้

ผู้คนที่ยืนมุมดูอยู่ตอนนี้ ต่างก็พากันคาดเดาตัวตนของเย่อู๋เทียน！

ไอ้หมอนี่ มีประวัติความเป็นมาอย่างไรกันแน่?

ถึงสามารถทำให้เว่ยเจิ้งกั๋วซึ่งเป็นหัวหน้าเมืองที่อยู่ต่อหน้าเขากลับดูต่ำต้อยขนาดนี้?

เมื่อกี้ตอนที่เย่อู๋เทียนอยู่ด้านในตลาด ก็เห็นพฤติกรรมของเย่จูนหลินที่อยู่ด้านนอกแล้ว

ไอ้เด็กนี่

ไม่สั่งสอนไม่ได้แล้ว！

เย่อู๋เทียนเดินไปถึงข้างกายของเย่จูนหลิน ภายใต้สายตาของผู้คน เขาก็ใช้ขาถีบเข้ากับขาเก้าอี้ที่เย่จูนหลินยืนอยู่

เก้าอี้ก็หักในทันที！

ช็อกสายตาผู้คนที่อยู่รอบข้าง

เย่จูนหลินที่สะดุดเพราะเหตุนี้ จึงหงายหลังไปทั้งคน!

แต่ในขณะนั้น เย่อู๋เทียนก็คว้าเสื้อของเย่จูนหลินเอาไว้

เย่จูนหลินตกใจจนตาค้างไปแล้ว

มองเย่อู๋เทียนอย่างทำอะไรไม่ถูก

“พอ พ่อ！”

เย่อู๋เทียนจ้องมองเย่จูนหลินด้วยสายตาที่เย็นชา ชี้ไปยังเด็กหนุ่มผมทองที่อยู่ด้านข้าง

“แกรู้มั้ย เขาทำไมถึงมีสภาพที่แย่ขนาดนี้?”

“ไม่พูดถึงว่าแกจะมีความสามารถหรือไม่ แม้แกจะมีความสามารถ ก็ไม่ควรที่จะกำเริบแบบนี้！”

“ไอ้หนุ่มผมทองคนนี้ ก็เพราะมันคิดว่าตัวเองเจ๋ง สุดท้ายไปเจอคนที่เจ๋งกว่า ถึงได้มีสภาพที่น่าอนาถแบบนี้！”

“แกอยากจะเหมือนเขา คิดอยากจะรังแกคน?”

เย่จูนหลินเหมือนจะเข้าใจแล้ว ก็รู้สึกละอายใจในทันที

อย่างไรเสียเขาก็ยังเป็นเด็ก ทันใดนั้นน้ำตาก็คลอเบ้า

น้อยใจอย่างมาก

เย่อู๋เทียนที่เห็นท่าทางแบบนี้ของเขา แม้ในใจจะรู้สึกสงสาร แต่ก็ไม่ปรานี

มีคำพูดอยู่ประโยคหนึ่ง

สอนลูกต่อหน้า สอนเมียในที่ลับ

ไม่เช่นนั้น

อนาคต จะขายหน้าได้！

เย่อู๋เทียนจึงได้วางเย่จูนหลินลงบนพื้นอย่างไม่ไยดี แล้วสั่งด้วยน้ำเสียงที่เฉียบขาด

“ไป ไปเข้ามุมแล้วคิดทบทวน คิดดูว่าตัวเองนั้นทำผิดอะไร หากคิดดีแล้ว ก็เขียนหนังสือรับประกันให้พ่อ！”

เย่จูหลินร้องไห้เสียงดัง

เย่อู๋เทียนถลึงตาใส่เย่จูนหลิน

“ยังจะร้องอีก เดี๋ยวก็ตีจนแม่แกจำแกไม่ได้เลย！”

เย่จูนหลินหยุดร้องในทันที

คนอื่นที่อยู่ในเหตุการณ์ เมื่อเห็นภาพนี้ต่างก็ตกตะลึงจนตาค้าง

แต่ว่าในสายตาของไอ้หนุ่มผมทอง

กลับสะใจ！

ไอ้เด็กเปรต ถูกพ่อแกตีให้ตายถึงจะดี！

ในเวลานี้ เย่อู๋เทียนจึงได้หันไปมองไอ้หนุ่มผมทองด้วยสายตาที่เย็นเยือก

สายตานั้น เย็นดั่งคมมีด

ไอ้หนุ่มผมทองสะดุ้งตกใจจนก้นกระแทกกับพื้น ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ในปากก็กระอักออกมาด้วยเลือด！

ใบหน้าเต็มไปด้วยความหวาดกลัว

เย่อู๋เทียน จึงค่อยๆเอ่ยปากพูดขึ้น

“ปล่อยหมามาทำร้ายคน ยังดีที่ไม่มีคนเสียชีวิต หากมีคนเสียชีวิต ต่อให้แกตายเป็นหมื่นครั้งก็ไม่สาสม！”

ไอ้หนุ่มผมทองตกใจจนเกือบจะตายอยู่แล้ว

ลูกชายกำแหง

พ่อจะกำแหงขนาดไหน?

เขาแค่มองตัวเองไปแวบเดียว ตัวเองก็กระอักเลือดแล้ว?

นี่……..

เย่อู๋เทียนไม่ได้สนใจไอ้หนุ่มผมทองอีก แล้วหันหน้ามองไปทางเว่ยเจิ้งกั๋ว

เว่ยเจิ้งกั๋วที่อ่อนแรงไปทั้งร่าง ได้พูดขึ้น

“ชิง……..”

ยังไม่ทันที่จะพูดคำว่าชิงตี้ออกมา ก็ถูกเย่อู่เทียนพูดขัด

“เรื่องที่เกิดขึ้นในวันนี้ คนของมังกร กรุ๊ปปล่อยหมาออกมาทำร้ายคน ควรชดใช้ก็ให้ชดใช้ ควรขอโทษก็ไปขอโทษ！”

เว่ยเจิ้งกั๋วรีบกล่าวคำขอโทษ

“ครับ ครับ ผมจะจัดการเรื่องนี้ให้เหมาะสม！”

เย่อู๋เทียนมองไปยังเจ้าหน้าที่หน่วยSWATที่อยู่ในที่เกิดเหตุ

“ให้พวกเขาสุ่มคนไปจัดการก็พอ แต่คุณยังต้องจัดการสิ่งที่คุณควรจัดการให้เหมาะสม！”

เว่ยเจิ้งกั๋วโค้งคำนับ

“เข้าใจแล้ว！”

เย่อู๋เทียนที่น้ำเสียงเรียบเฉย

“แยกย้ายกันได้แล้ว！”

ไม่นาน คนก็แยกย้ายไปหมด