ตอนที่ 365
บทที่ 365 เย่อู๋เทียน ต้องตาย?
October 22, 2026
สายตาของทุกคนที่มองเย่อู๋เทียน รวมถึงฝ่าบาท
เต็มไปด้วยความเคารพสุดที่จะพรรณนา!
และขณะเดียวกัน
ในซอยหนึ่งของถนนวงแหวนในตี้ตู
หน้าบ้านโบราณหลังหนึ่ง
รถสีดำคันหนึ่งหยุดอย่างช้า ๆ
มีชายชราลงมาจากรถสองคน
คนที่เดินอยู่ข้างหน้า สวมเสื้อคอจีนสีขาวและกางเกงขายาวสีดำ สวมรองเท้าผ้าใบธรรมดา
ดูจากหน้าตาแล้ว อายุประมาณหกสิบปี
บุคคลนี้ ชื่อหานจื่อฉี เป็นผู้นำของตระกูลหานเผ่าโบราณ
ชายชราที่เดินตามหลังหานจื่อฉี สวมเสื้อคลุมยาว
ดูจากหน้าตาแล้ว อายุอย่างน้อยเก้าสิบปี แต่ร่างกายของเขายังคงแข็งแรงมาก!
ไม่เหมือนคนชราแม้แต่น้อย!
ร่างกายกระปรี้กระเปร่า!
ดวงตาสดใสเหมือนเด็กหนุ่ม!
บุคคลนี้ ชื่อหานจื่อคุน!
ก่อนหน้านั้น ตอนอยู่ที่ตระกูลหานในตี้ตู เขาเพียงแค่พ่นชาออกมาจากปาก ก็สามารถเจาะทะลุน่องของชายชราหานตี้ซือได้!
ซึ่งชายชราหานตี้ซือเรียกว่าเขาว่าเหล่าจู่!
หานจื่อฉีและหานจื่อคุน พวกเขาสองคนเดินไปหยุดอยู่ตรงประตูบ้าน!
พวกเขาไม่ได้รีบร้อนเดินเข้าไปข้างใน
แต่พวกเขากลับยืนอยู่หน้าประตูบ้าน แล้วมองประตูวงกลบ!
หานจื่อฉีเอามือไพล่หลัง มองประตูวงกลบของบ้านหลังนี้ และเงียบไปครู่หนึ่ง ทันใดนั้นเขาก็ถามหานจื่อคุนที่อยู่ข้างหลัง
“คุณมองอะไรออกไหม?”
หานจื่อคุนส่ายศีรษะ
“มองไม่ออก”
หานจื่อฉีขมวดคิ้ว
“น่าแปลกมาก ไอ้เด็กนอกคอกเย่อู๋เทียน เคยอาศัยอยู่ที่นี่อย่างน้อยสองปี ถ้าที่นี่ไม่ใช่สถานที่ศักดิ์สิทธิ์ แล้วพลังบำเพ็ญของเขาจะพัฒนาเร็วขนาดนั้นได้อย่างไร?”
หานจื่อคุนเสนอ
“พวกเราเข้าไปสำรวจข้างในกันเถอะ”
หานจื่อฉีขมวดคิ้วและครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วถามว่า
“ฮุ่ยกวง ถูกเย่อู๋เทียนขังอยู่หน้าพระอุโบสถของวัดไห่ฮุ่ยจริง ๆ เหรอ?”
หานจื่อคุนตอบ
“ถูกต้อง ถูกขังอยู่ในกรงเหล็ก เหมือนตายทั้งเป็น!”
หานจื่อฉีถามอีกครั้ง
“แล้วฮุ่ยกวง พูดอะไรหรือเปล่า?”
หานจื่อคุนตอบ
“เขาถูกเย่อู๋เทียนตัดลิ้น และตัดแขนขาทั้งสี่ข้าง จนกลายเป็นคนพิการไปแล้ว!”
หานจื่อฉีถอนหายใจ
“ตอนแรกคิดจะใช้ฮุ่ยกวง เพื่อทำให้กางเอ๋อร์ทะลวงพันธนาการของตันสวรรค์ แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่าเคล็ดลับของนิกายเทียนอิง ไม่น่าเชื่อถือจริง ๆ!”
หานจื่อคุนพยักหน้า
“ตอนนี้ พวกเราทำได้เพียงฝากความหวังไว้กับวิทยายุทธที่อยู่บนแผ่นหินสมบัติเท่านั้น”
หานจื่อฉีหัวเราะ
“แผ่นหินสมบัติ ไม่สำคัญอะไร พวกเราคัดลอกไม่รู้กี่ครั้งแล้ว แต่ภาษาหลัวฝูที่อยู่บนนั้น ยากที่จะเข้าใจจริง ๆ!”
หานจื่อคุนกล่าวด้วยรอยยิ้ม
“เข้าไปในบ้านกันเถอะ เมื่อก่อนแม่ของเย่อู๋เทียนเคยอาศัยอยู่ที่นี่ระยะหนึ่งเช่นกัน ถึงแม้ว่าเมื่อก่อนพวกเราจะเคยมาที่นี่หลายครั้ง แต่ข้างในยังมีบ่อน้ำที่พวกเรายังไม่ได้ค้นหา!”
หานจื่อฉียิ้มด้วยความขมขื่น
“ตอนนี้ทำได้เพียงเท่านี้”
หลังจากนั้น หานจื่อฉีเดินไปเคาะประตูบ้าน
ดูเหมือนว่าหานจื่อคุนที่อยู่ข้างหลัง จะนึกอะไรบางอย่างได้ และกล่าวว่า
“หลังจากเย่อู๋เทียนจัดการฮุ่ยกวงแล้ว เขานำทารกสี่สิบเก้าคนไปที่คลังยา ผมคิดว่าเขาช่วยชีวิตทารกสี่สิบเก้าคน โดยแลกกับพลังบำเพ็ญของตนเอง!”
หานจื่อฉีหัวเราะ
“ผมรู้เรื่องนี้แล้ว และสามารถเดาได้เช่นกัน......บอกได้เพียงประโยคเดียวว่าเย่อู๋เทียน ใจอ่อนเหมือนสตรี!”