บทที่ 407 หอหมากรุก ปกครองดูแลสรรพสิ่งที่มีชีวิต น่าจะสนุกไม่น้อยเลย? 2

ช่วงเวลาหายใจเพียงสามครั้ง!

ขาทั้งสองข้างของตัวเอง ก็เหมือนกับว่ามีกระแสไฟไหลผ่าน เกิดความรู้สึกด้านชาขึ้น อย่างชัดเจน!

โจวซีเบิกตาโพลง และจ้องมองไปที่เย่อู๋เทียน ใบหน้าที่งดงามไร้ที่ตินั้น เต็มไปด้วยความน่าเหลือเชื่อ!

“นายทำได้อย่างไรกัน? ”

เย่อู๋เทียนมองไปที่เธออย่างเย่อหยิ่ง โดยที่ไม่ได้ตอบกลับทันที แต่ได้ถามขึ้นว่า

“ขาสองข้างของเธอ มีความรู้สึกขึ้นบ้างแล้วใช่ไหม? ”

โจวซีพูดขึ้นด้วยเสียงสั่นเทา

“มีแล้ว”

เย่อู๋เทียนพยักหน้า แล้วก็อธิบายเล็กน้อยว่า

“ร่างกายส่วนล่างของเธอ ก็แค่ถูกวิชาผนึกพลังของเต้าจ้างปิดผนึกเส้นชีพจรเอาไว้เท่านั้นเอง! ”

“หลังจากนี้ รอให้ฉันจัดการเรื่องที่ควรจะจัดการให้เรียบร้อยแล้ว ก็จะกลับมาช่วยรักษาขาทั้งสองข้างของเธอให้หายดีเป็นปกติ”

โจวซีได้ยินดังนี้แล้ว

ก็ควบคุมความรู้สึกไม่ได้ จึงร้องไห้ออกมา

ตื่นเต้นอย่างมาก ราวกับว่าถูกลมแรงพัดผ่านหัวใจ

ทั้งร่างกายชาไปหมด!

ชาตั้งแต่ศีรษะจนถึงปลายเท้าเลย!

สายตาของโจวซีที่มองไปยังเย่อู๋เทียนนั้น เหมือนว่ากำลังมองดูเทพส่องสว่างตนหนึ่ง

อย่างไรก็คิดไม่ถึงว่า

บนโลกใบนี้ นอกจากเหวินไท่จี๋แล้ว ยังจะมีอีกคนหนึ่ง ที่สามารถรักษาขาสองข้างของตัวเองให้หายดีได้!

ที่โจวซีสามารถแน่ใจได้มากขนาดนี้

นั่นก็เป็นเพราะ......

ขาสองข้างที่ไม่มีความรู้สึกอะไรเลยมาหกปีเต็ม เวลานี้ กลับมีความรู้สึกขึ้นมาแล้ว!

นี่คือความหวัง!

แต่ โจวซีก็ยังส่ายศีรษะอย่างไม่หยุด

ถึงขนาดจับไปที่ท่อนแขนของเย่อู๋เทียน

“อย่า อย่าไปหาเหวินไท่จี๋เด็ดขาด! เรื่องของเขา นายอย่าเข้าไปยุ่งเกี่ยว! และนายเองก็ไม่สามารถยุ่งเกี่ยวได้! ขาทั้งสองข้างของฉัน ถึงแม้จะไม่รักษา ฉันก็ไม่ต้องการให้นายไปหาเขา! ”

เย่อู๋เทียนมองไปที่โจวซีด้วยสีหน้าที่ซับซ้อน และถามขึ้นว่า

“เธอรู้ไหมว่าในประเทศหลงนั้น ฉันมีสถานะอะไร? ”

โจวซีตกตะลึง

เย่อู๋เทียนพูดต่อว่า

“แม้ว่าฉันจะอยู่ในตำแหน่งกรมทหารของประเทศหลง แต่ในตอนนั้นก็เป็นเพราะการอนุมัติของเหวินไท่จี๋ ฉันจึงสามารถขึ้นไปดำรงตำแหน่งนั้นได้! ”

“แต่ พูดจากใจจริงแล้ว ที่ฉันต้องการปกป้องคุ้มครองนั้น ก็คือดินแดนของประเทศหลงแห่งนี้! ”

“เหวินไท่จี๋ ถ้าหากเขาสร้างความปั่นป่วนบนดินแดนแห่งนี้แล้ว แม้ว่าเขาจะเป็นเทพ ฉันก็จะไม่ปล่อยเขาไปเช่นกัน! ”

เมื่อพูดจบ เย่อู๋เทียนก็ปล่อยมือออกจากมือของโจวซี

แล้วก็พากัวจื่อจู๋ ออกไปจากสถานที่แห่งนี้

ในเวลาเดียวกัน