ตอนที่ 410
บทที่ 410 เมื่อตำนานอย่างเหวินไท่จี๋ พบเจอเย่อู๋เทียน ต้องชิงแสดงความเคารพก่อน!
October 22, 2026
เย่อู๋เทียนที่อยู่ในห้องได้ยินเสียงที่ดังผ่านเข้ามาจากด้านนอกประตู
ก็ขมวดคิ้วขึ้นเล็กน้อย
เหมือนจะเกิดความสงสัยขึ้น อย่างไม่รู้ตัว
ชายหนุ่มที่พูดอยู่ด้านนอกประตูนั้น น้ำเสียงของเขา ทำไมถึงได้คล้ายคลึงกับตนเองขนาดนี้?
กัวจื่อจู๋ ที่คุกเข่าอยู่ที่ด้านหลังของเย่อู๋เทียน ก็เกิดความสงสัยขึ้นเช่นกัน
แต่ไม่ทันจะคิดอะไรมาก ก็ลุกขึ้นและพุ่งออกไปที่ด้านนอกประตูทันที
ซึ่งไม่มีเหตุผลอื่น
เพราะในเมื่อมีคนที่คิดจะฆ่าเย่อู๋เทียน หากว่าตัวเองสามารถต้านทานเอาไว้ได้บ้างก็ยังดี ต่อให้ต้านทานเอาไว้ไม่ได้......
แต่อย่างน้อย ก็คงจะสร้างความประทับใจให้กับเย่อู๋เทียนบ้าง!
หรือจะพูดอีกอย่างว่า
ตอนนี้กัวจื่อจู๋ คิดอยากจะตาย แต่ถ้าหากสามารถมีชีวิตอยู่รอดต่อไปได้ จะยอมรับการตายได้อย่างไร?
ยิ่งไปกว่านั้น
ความปรารถนาของเธอในตอนนี้ ก็ไม่ใช่มีแค่เพียงอย่างเดียว
ความปรารถนาที่เธอกับเฉิงโม่หนงได้พบเจอและรับทราบถึงสถานะระหว่างกันนั้น ได้ผลลัพธ์ดังที่ต้องการแล้ว
ดังนั้น เธอจึงอยากที่จะพบเจอกับเหวินไท่จี๋สักครั้ง
การที่คิดอย่างนี้นั้น กัวจื่อจู๋ ก็ได้ทำใจเตรียมพร้อมเอาไว้อย่างดีแล้ว
ต่อให้พลังในร่างกายได้ถูกเย่อู๋เทียนปิดผนึกเอาไว้แล้ว!
เธอเองก็คิดที่จะใช้วิชาต้องห้ามปลดล็อคการปิดผนึกนี้ ต่อให้ต้องแลกมาด้วยความยากลำบากอย่างที่สุด ก็ยอม!
คำเดียว!
มีชีวิตอยู่รอดต่อไป สำคัญกว่าอะไรทุกอย่าง!
เพื่อที่จะมีชีวิตรอดต่อไป กัวจื่อจู๋ จะต้องใช้แผนทรมานร่างกายตัวเอง ต่อหน้าของเย่อู๋เทียน!
ยิ่งน่าสังเวชมากเท่าไรก็ยิ่งดี!
มิเช่นนั้น จะได้รับความเห็นใจจากเย่อู๋เทียนได้อย่างไร?
แต่ทว่า เมื่อกัวจื่อจู๋ ล่วงหน้าออกไปปรากฏตัวขึ้นที่ประตูห้องรับแขกของคฤหาสน์โบราณนั้น ขณะที่เธอมองเห็นฉู่เทียนสิง
เธอก็เกิดความตกตะลึงขึ้นอย่างหนัก!
แผนการเอาชีวิตรอดที่คิดอยู่ในใจนั้น เหมือนว่าเมื่อพบเจอกับฉู่เทียนสิงแล้ว......
แทบจะกลายเป็นความว่างเปล่าไปเลย!
บนโลกใบนี้ ทำไมถึงได้มีผู้ชายคนหนึ่งที่คล้ายคลึงกับเย่อู๋เทียนมากขนาดนี้?
เขา ตกลงเขาเป็นใครกัน?
กัวจื่อจู๋ ยืนงุนงงอยู่กับที่
สายตาที่มองไปยังฉู่เทียนสิงนั้น เต็มไปด้วยความน่าเหลือเชื่อ!
ไม่เพียงแต่จะตกตะลึงกับรูปลักษณ์ของฉู่เทียนสิงเท่านั้น ยังตกตะลึงกับท่วงท่าลักษณะของฉู่เทียนสิงที่แสดงออกมาในตอนนี้ด้วย
ฉู่เทียนสิงยืนอยู่ที่ตรงกลางของลานกว้าง มีเกราะปราณโอบล้อมรอบตัว!
แม้ว่าเกราะปราณจะไร้รูปร่าง
แต่ ก็สามารถมองเห็นด้วยตาเปล่าได้
ก็เหมือนกับ คนหนึ่ง ที่อยู่ในท่ามกลางกลุ่มไอความร้อน!
หลังจากที่กลุ่มไอความร้อนนี้ได้ปกคลุมไปบนร่างกายของคนหนึ่งแล้ว คนภายนอกจะมองเห็นว่า คนผู้นี้อยู่ในสภาพที่บิดเบี้ยว!
ที่สำคัญก็คือ รอบกายของฉู่เทียนสิงนั้น ไม่เพียงแต่จะมีเกราะปราณชั้นเดียว อย่างน้อยมีถึงสิบชั้น
เกราะปราณชั้นแรก แนบชิดร่างกายอย่างเห็นได้ชัด ราวกับว่ายอดเยี่ยมกว่า เสื้อเกราะล้ำค่าอื่น ๆ!
เกราะปราณชั้นที่สอง ปรากฏขึ้นที่บริเวณห่างจากฉู่เทียนสิงไปหนึ่งเมตร ราวกับเป็นเกราะระฆังทอง ที่แข็งแกร่งทนทาน!
เกราะปราณชั้นที่สาม ปรากฏขึ้นที่บริเวณห่างจากฉู่เทียนสิงไปสามเมตร......
พูดได้ว่า มีฉู่เทียนสิงเป็นใจกลาง ต่อให้ทั้งคฤหาสน์โบราณ ต่างก็ถูกเกราะปราณที่แผ่กระจายของเขาปกคลุมไปทั่วทั้งหมดแล้ว!
นี่ไม่ใช่การวาดพื้นดินเป็นคุกหรอกเหรอ?
ช่างเหมือนกับอรหันต์แกร่งที่มีปรากฏอยู่แต่ในตำนานเสียจริงเลย!
คืออรหันต์แกร่งอย่างแท้จริง!
นักบู๊ทั่วไปนั้น เกรงว่าจะเข้าประชิดตัว ก็คงจะไม่มีคุณสมบัติเพียงพอ!
และในขณะเดียวกันนั้น ไม่ว่าจะเป็นเย่อู๋เทียน รวมถึงเสิ่นรั่วชิง หานจื่อเซียนและคนอื่น ๆ
ต่างก็ปรากฏตัวขึ้นที่บริเวณประตูห้องรับแขกทั้งหมด
ทุกสายตา ต่างจับจ้องไปที่ร่างของฉู่เทียนสิงคนเดียว
ใบหน้าเต็มไปด้วยความตกตะลึง โดยไม่มีข้อยกเว้น
โดยเฉพาะอย่างยิ่งหานจื่อเซียน......
ที่ในหัวสมอง แทบจะว่างเปล่าไปหมด!
ชายหนุ่มที่อยู่เบื้องหน้านี้ ทำไมถึงได้มีรูปร่างหน้าตาที่คล้ายคลึงกับเย่อู๋เทียนมากขนาดนี้?
แม้แต่เย่อู๋เทียนเอง หลังจากที่ตกใจเหม่อลอยไปชั่วขณะ ถึงได้ค่อย ๆ มองสังเกตฉู่เทียนสิงอย่างละเอียดอีกรอบหนึ่ง
โดยไม่พูดถึงว่าทำไมชายผู้นี้ถึงได้มีความคล้ายคลึงกับตนเองมากขนาดนี้
ลำพังแค่เกราะปราณที่แผ่กระจายออกมาจากร่างของเขานั้น ก็ถึงกับทำให้ตนเองประหลาดใจ
ทางด้านหานจื่อเซียน
ที่ตั้งสติกลับคืนมาได้แล้วนั้น
เวลานี้ เธอได้เดินขึ้นไปด้านหน้า และยืนขวางอยู่ที่เบื้องหน้าของเย่อู๋เทียน
พร้อมกับจ้องมองไปที่ฉู่เทียนสิง และสอบถามขึ้นว่า
“นายเป็นใคร? ”
ฉู่เทียนสิงอมยิ้ม
“ฉันคือเด็กกำพร้าของตระกูลฉู่เผ่าโบราณ ที่เป็นหนึ่งในร้อยตระกูลแห่งพันธมิตรมังกร มีชื่อว่า ฉู่เทียนสิง! ”
“แต่น่าเสียดายที่ บนโลกใบนี้ ผู้ที่รับรู้ถึงสถานภาพของฉัน มีอยู่เพียงแค่สองคน คนแรกก็คือพ่อบุญธรรมของฉัน อีกคนหนึ่งก็คือ เหวินไท่จี๋! ”
“นอกจากนี้แล้ว ผู้ที่รับรู้ถึงสถานภาพของฉันนั้น ก็ต้องตาย! ”
เมื่อพูดถึงตรงนี้ ฉู่เทียนสิง ในที่สุดก็ได้ส่งสายตาจ้องมองไปที่ร่างของเย่อู๋เทียน
โดยที่ใบหน้าก็ยังคงมีรอยยิ้มอยู่อย่างไม่เปลี่ยนแปลง
“จะฆ่าตัวตายเอง หรือจะให้ฉันลงมือ? ”
เย่อู๋เทียนขมวดคิ้วขึ้น
“พ่อบุญธรรมของนายเป็นใคร? นายกับเหวินไท่จี๋ มีความเกี่ยวข้องกันอย่างไร? ”