บทที่ 413 หานจื่อเซียนด่ากราดไปทั่ว เย่ฝูถูแสดงตัวออกมาพบ！2

เหวินไท่จี๋ต่อว่าต่อขานใส่เย่อู๋เทียนอย่างกับคนบ้ายังไงอย่างนั้น

“ชมประวัติศาสตร์แห่งประเทศหลง！มีราชวงศ์ที่เคยมีชีวิตมา800ปีเหรอ？แกรู้ไหมว่านี่มันเพราะอะไร？ยึดถือสรรพชีวิตเฉกเช่นสุนัข คนๆหนึ่งถือเอาสรรพชีวิตเป็นที่ดินทำกิน จะได้รับเต๋ากลายเป็นเซียน นี่เป็นความเป็นจริงที่ปฏิเสธไม่ได้！ทำไมพอมาถึงที่นี่！ก็ไม่ได้การ ？”

เย่อู๋เทียนพูดออกมาแค่ประโยคเดียว

“เพราะว่ายุคสมัยนี้ มีฉัน เย่อู๋เทียน！ชีวิตนี้ของฉัน ขอเพียงแค่ฝึกหนึ่งเต๋า เต๋าไร้ตน เต๋าที่ไร้หลักธรรมชาติแห่งสวรรค์ เพียงแค่เฝ้ารอคอย ทุกคนราวกับเต๋าแห่งมังกร！ ”

เหวินไท่จี๋ยิ้มอย่างเยือกเย็นถึงขีดสุด

“เด็กที่ยังไม่สิ้นกลิ่นน้ำนม！แกเพิ่งอายุเท่าไหร่กันเชียว？กูลงความเห็นว่า สักวันหนึ่ง ใจอันบริสุทธิ์ที่น่าขำของแกนั้น เปรอะฝุ่นแน่นอน！”

เย่อู๋เทียนเยาะเย้ย ไม่ได้พูดไร้สาระกับเหวินไท่จี๋อีก

ไม่ใช่ระดับชั้นเดียวกัน

พูดเยอะก็ไม่มีประโยชน์！

ทันใดนั้น เย่อู๋เทียนพูดถามด้วยน้ำเสียงที่เยือกเย็น

“ฉันถามแกหน่อย ทำไมเมื่อกี้จู่ๆแกก็มาคุกเข่าโขลกศีรษะกับฉันที่นี่？”

เมื่อพูดประโยคนี้ออกไป เหวินไท่จี๋ใจเย็นลงทันที

แต่ว่า ไม่ได้โขลกศีรษะให้กับเย่อู๋เทียนอีก แต่สาดส่องความอาฆาตแค้นออกมาจากนัยน์ตา

เพียงประโยคเดียว เหวินไท่จี๋ ตอนนี้ไม่กลัวใครทั้งนั้นแล้ว ！

ในทางกลับกันสูญเสียผลการฝึกตนไปทั้งหมดแล้ว！

สู้ตาย ไปเสียยังจะดีกว่ามีชีวิตอยู่ซะอีก

เหวินไท่จี๋ หัวเราะใส่เย่อู๋เทียนอย่างมีเลศนัย

“แกอยากรู้？แต่กูไม่พูดหรอกนะ！ผลการฝึกตนของแกเกิดการเปลี่ยนไปอย่างไร？ท้ายที่สุดถูกความรักบนโลกผูกมัดไว้ ！แกคิดอยากจะได้ทิวทัศน์ยามค่ำคืนที่เต็มไปด้วยแสงไฟระยิบระยับ ขอเพียงแค่ทุกคนยินยอมก็มีโอกาสที่จะก้าวหน้า？งั้นแกก็ต้องเดินไปข้างหน้าสิ！”

“คนๆนั้น ทำไมถึงไม่ทำความรู้จักพบหน้ากันกับแก？เหอะๆ เมื่อไหร่ที่แกใช้ชีวิตมาถึงอายุเท่าฉัน แกก็จะรู้เอง！แกจะต้องตาย！”

“เหลือไม่กี่ปีแล้ว！เหลือไม่กี่ปีแล้ว！ตึกจะทรุดตัวลง！กฎธรรมชาติถูกทำลาย！แม้ว่าเขาเหมือนพระใหญ่ สร้างร่างทองเก้าฟุตของเขา ก็ยากที่จะต้านทานแนวโน้มสถานการณ์โดยรวม！”

แม้ว่าเหวินไท่จี๋ไม่ได้พูดชื่อของเย่ฝูถู ไม่ได้ไขข้อสงสัยของเย่อู๋เทียน

แต่ในเวลานี้ สายตาของหานจื่อเซียน จับจ้องไประหว่างฝ่ามือที่ได้รับบาดแผลจากกระบี่ของเหวินไท่จี๋ทันที

เพียงแค่แวบเดียว หานจื่อเซียนก็เข้าใจทุกอย่าง

เพียงแค่แวบเดียว หานจื่อเซียน……

น้ำตาไหลลงราวกับฝนตก！

โพล่งพูดออกมาหนึ่งประโยค

“เขา ยังมีชีวิตอยู่จริงๆเหรอ！？”

คำพูดนี้ สำหรับเย่อู๋เทียนและพวก คลุมเครือและไม่ชัดเจน