บทที่ 467 คุณร้อนในมากเหรอ? 2

“โอ้ ผมเข้าใจแล้ว คุณเป็นเพื่อนกับเฉิงโม่หนง เธอถูกเทียนจวิน กรุ๊ปทอดทิ้งแล้ว คุณมาที่นี่เพื่อรับเธอ หลังจากนั้นพวกคุณสองคนก็เริ่มทำธุรกิจด้วยกันอีกครั้ง?”

“ฮ่า ๆ ต้องบอกว่าไม่เสียแรงที่เป็นสาวงามที่จบการศึกษามาจากสี่ประเทศ มีสายตาหลักแหลมในการเลือกหุ้นส่วนทางธุรกิจ เพราะนั่นคือเฉิงโม่หนงเชียวน่ะ คนที่ทำธุรกิจเก่งถึงจะตกทุกข์ได้ยาก แต่ก็ยังดีกว่าคนที่เพิ่งเริ่มต้นทำธุรกิจ ถึงแม้ว่าเฉิงโม่หนงจะถูกเทียนจวิน กรุ๊ปทอดทิ้ง แต่ก็เป็นคนที่ได้รับความนิยมในโลกธุรกิจ!”

เดิมทีเย่อู๋เทียนคิดจะหันหลังแล้วเดินจากไป เพื่อไปหาเสิ่นรั่วชิงและเฉิงโม่หนง แต่เมื่อเขาได้ยินประโยคนี้ เขาหยุดฝีเท้าและมองไปที่เฝิงลู่

นึกไม่ถึงว่าผู้หญิงคนนี้ จะเป็นเพื่อนของเฉิงโม่หนง

ขณะนี้ สีหน้าของเฝิงลู่เต็มไปด้วยความโกรธ อยู่ในสภาวะที่พูดถูกใจดำอย่างสิ้นเชิง

กัดฟันและกล่าวด้วยความเย็นชา

“ก่อนที่จะชำระบัญชีหนี้สิน ทรัพย์สินของตระกูลเฝิง ยังไม่ใช่ของตระกูลเฉินของพวกคุณ!”

เฉินเฟยหยางหัวเราะอยู่ครู่หนึ่ง

“มันเป็นเพียงเรื่องของเวลาเท่านั้น แตกต่างเหรอ? ยิ่งไปกว่านั้น หลังจากชำระบัญชีหนี้สินแล้ว คุณในฐานะนิติบุคคลตามกฎหมายของตระกูลเฝิง ยังเป็นหนี้ตระกูลเฉินอีกด้วย มันไม่มากหรอก ถึงแม้จะไม่กี่สิบล้าน แต่ก็เพียงพอที่จะกดดันคุณแล้ว!”

“เอาแบบนี้ดีไหม? คุณไม่ต้องไปหาเฉิงโม่หนงแล้ว ตอนนี้ผมจะให้ทางรอดแก่คุณ ขึ้นมาบนรถของผม แล้วดับไฟราคะให้ผม ต่อไปคุณก็เป็นนกน้อยในกรงทองของผม เมื่อเป็นเช่นนั้น ผมสามารถให้เงินเริ่มต้นธุรกิจได้เท่าที่คุณต้องการ!”

หลังจากได้ยินประโยคนี้ ใบหน้าของเฝิงลู่เปลี่ยนเป็นสีแดงเหมือนมันเทศที่ต้มสุก

ขณะนี้ เฝิงลู่เกือบจะร้องไห้

คิดยังไงก็คิดไม่ถึง

เฉินเฟยหยางจะดูหมิ่นตนเองในสถานการณ์เช่นนี้

เธอรู้สึกอัดอั้นตันใจอย่างยิ่ง

และขณะนี้ เย่อู๋เทียนที่ยืนอยู่ด้านข้าง ถามเฉินเฟยหยางด้วยสีหน้าราบเรียบ

“คุณร้อนในมากเหรอ?”

หลังจากนั้น เฉินเฟยหยางก็มองไปเย่อู๋เทียน และกล่าวประโยคหนึ่งด้วยรอยยิ้มเล็กน้อย

“ไสหัวออกไป!”

ดวงตาของเย่อู๋เทียนเย็นชา

เพียงแต่ เฉินเฟยหยางเปลี่ยนใจอีกครั้ง มองเย่อู๋เทียนด้วยรอยยิ้ม และกล่าวว่า

“คุณมีบุญวาสนาแล้ว ไปรอผมอยู่ในรถก่อน แล้วผมจะให้คุณได้เห็นว่าผมเล่นผู้หญิงอย่างไร หลังจากผมเล่นเสร็จแล้ว คุณยังสามารถรับช่วงต่อได้ และสิ่งสำคัญที่สุดคือ ผมไม่ให้คุณทำเปล่า ๆ ผมยังจะให้เงินคุณอีกด้วย! เรื่องดี ๆ แบบนี้ คุณคงไม่เคยประสบพบเจอใช่ไหม?”

หลังจากได้ยินประโยคนี้ เฝิงลู่ที่ยืนอยู่ด้านข้าง มีความรู้สึกอยากตาย

ไม่เคยคิดเลย

เฉินเฟยหยาง จะเกินไปเช่นนี้!

เลวยิ่งกว่าสัตว์เดรัจฉาน!

แต่ภาพต่อมา ทำให้เฝิงลู่หน้าซีดด้วยความตกใจ

เธอเห็นผู้ชายที่ยืนอยู่ด้านข้าง ยกมือขึ้นแล้วตบไปที่หน้าของเฉินเฟยหยาง