ตอนที่ 47
บทที่ 47 น้องสาวคนเล็กที่กำเริบเสิบสานของตระกูลเผย!
October 22, 2026
แฟน?
เย่อู๋เทียนฟังคำตอบของเย่จูนหลิน แทบไม่เชื่อหูตัวเองเลย
พอนับรวมๆแล้ว ปีนี้เย่จูนหลินอายุยังไม่ถึงเจ็ดขวบ
ก็มีแฟนแล้ว?
ใบหน้าของเย่อู๋เทียน ดำมืดจนดูไม่น่าดูยิ่งขึ้น
แต่การกระทำครั้งต่อไปของเผยหงจวง กลับทำให้ใบหน้าของเย่อู๋เทียนกระตุก
เมื่อเห็นเช่นนั้น เผยหงจวงก็ยกมือขึ้นและทำให้เย่จูนหลินตัวสั่นเทา
ตะโกนออกไป
“เจ้าหนูน้อย แฟนสาวคุณเป็นโดนัทนะ พูดเหลวไหลอีก ในอนาคตทำผิดก็อย่าไปบ่นกับฉันเลย!”
“ครึ่งปีก่อน ฉันเห็นว่าคุณเป็นลูกชายของเย่อู๋เทียน ถึงตกลงเป็นเพื่อนกับคุณ ไม่ต้องอาย!”
เย่จูนหลินเหมือนจะกลัวท่าทีของเผยหงจวงมาก ส่ายหัว ไม่กล้าพูดอะไรอีก
เย่อู๋เทียนฟังคำพูดของเผยหงจวง ก็อดไม่ได้ที่จะมองไปที่อีกฝ่ายอีกครั้ง
ดูจากลักษณะท่าทางแล้วเด็กผู้หญิงคนนี้เป็นเพื่อนของลูกชายเขาจริงๆ แต่เธอพูดได้ยังไง เพราะว่าเขาเป็นเพื่อนกับเย่จูนหลินหรือเปล่า?
เด็กผู้หญิงคนนี้ รู้จักเขา?
ไม่ใช่
ถ้าหากอีกฝ่ายรู้จักเขา ตอนนี้ก็คงจะไม่เป็นอย่างนี้
นอกจากนี้ เมื่อมองดูเธอแบบนี้ เธอก็ดูคุ้นๆเหมือนเคยเห็นที่ไหนมาก่อน
ต่อมา เย่อู๋เทียนก็นึกขึ้นได้
เมื่อหลายปีก่อน เย่อู๋เทียนเคยเห็นรูปถ่ายของเด็กผู้หญิงคนนี้ เมื่อเขาตรวจสอบรายชื่อนายพลที่มีชื่อเสียงของร้อยนายพลคนใหม่
เวลานั้น เธอก็อายุประมาณสิบขวบ เป็นน้องสาวของเผยจื่อตง
และเหตุผลที่เผยจื่อตงถูกเลือกให้เป็นนายพลร้อยนายนั้น นอกจากพละกำลังร่างกายและเชี่ยวชาญด้านการรบแล้ว
เบื้องหลังครอบครัว โดยเฉพาะการวิจารณ์การเมือง ก็ต้องไม่มีจุดด่างพร้อย
เมื่อความคิดอย่างนี้แล้ว เย่อู๋เทียนจะไม่ถือสาเผยหงจวงที่เพิ่งจะพูดไม่สุภาพอีก
เอ่ยถาม
“เธอ ชื่อเผยหงจวงใช่มั้ย?”
เผยหงจวงรู้สึกประหลาดใจและโพล่งออกมา
“คุณรู้จักชื่อหนูได้ยังไง? คุณเป็นใคร?”
เย่อู๋เทียนอธิบายอย่างใจเย็น
“เย่อู๋เทียน”
ใครจะคิดว่าทันทีที่เย่อู๋เทียนพูดจบ เผยหงจวงก็ดูท่าทางหยิ่งผยองและใช้อำนาจบาตรใหญ่
“ถุย!”
“ถ้าคุณเป็นเย่อู๋เทียน ฉันก็เป็นโล่หวางล่ะ!”
“เย่อู๋เทียนเป็นใคร? นั้นเป็นวีรบุรุษที่พี่ชายฉันเลื่อมใสศรัทธาที่สุดเลยนะ!”
“คุณเป็นอะไร? จู่ๆ คุณก็ปรากฏตัวขึ้นกลางถนนในตอนกลางวัน และฉันคิดว่าคุณเป็นบ้า!”
เย่อู๋เทียนรู้สึกน้อยใจนิดหน่อยทันที
เย่จูนหลินที่อยู่ข้างๆ ก็แนะนำกับเผยหงจวงอย่างประชดประชัน
“พี่หงจวงเขาเป็นพ่อของฉันจริงๆ”
เผยหงจวงตกใจเล็กน้อยและมองอย่างตะลึงงัน เย่อู๋เทียนคิดพิจารณาใหม่อีกครั้งโดยจิตใต้สำนึก
ดูเหมือนจู่ๆ ก็นึกอะไรบางอย่างได้ ก็ไม่พูดอะไรอีก กลืนน้ำลายอย่างเงียบๆ แล้วหันหลังขึ้นรถ
เย่อู๋เทียนพูดอย่างเย็นชา
“กลับมา!”
เผยหงจวงพูดว่าขี้ขลาดก็ขี้ขลาดและก้มศีรษะให้เย่อู๋เทียนทันทีเพื่อยอมรับความผิดพลาด
“พี่ชาย หนูผิดไปแล้ว”
เย่อู๋เทียนก็ไม่ได้ใจแคบ หาประสบการณ์ให้กับแม่หนูเผยหงจวง
เมื่อมองไปที่เย่จูนหลินอีกครั้งและถามอย่างเย็นชา
“นี่เพิ่งออกมา เกิดอะไรขึ้น? คุณรู้ไหมว่าแม่คุณเป็นห่วงคุณจะตายอยู่แล้ว! "
เย่จูนหลินก้มหัวอธิบายด้วยท่าทางที่ขี้ขลาดมาก
“พ่อ พ่อเขียนสำรวจตัวเองให้ผมก่อน ผมเขียนไม่ได้จริงๆ”
“ฉันจะขอให้แม่ขอร้องแทนฉัน แต่เธอยืนข้างคุณเสมอ ยังบอกว่าฉันทำผิด ไม่ต้องบอกว่าโดนคุณลงโทษหันหน้าเข้าหากำแพงแล้วเขียนสำรวจตัวเอง ถึงแม้จะโดนคุณตีก็สมควรได้รับมัน"
“ฉันก็รู้สึกว่า......ฉันไม่ใช่ลูกชายของเธอ เธอก็ไม่หันมาหาฉันหรอก”
เย่อู๋เทียนรู้สึกโมโหอยู่ครู่หนึ่ง
"เขียนไม่ออกก็ออกมาแข่งรถกับคนอื่น?"
เย่จูนหลินก้มศีรษะอย่างไร้เดียงสา
“เป็นพี่หงจวงที่พาฉันมาทำอย่างนี้ เธอบอกว่าการแข่งรถสามารถทำให้คนเกิดแรงบันดาลใจได้ แม้ว่าฉันจะไม่รู้ว่าแรงบันดาลใจคืออะไร”
“แต่ฉันไม่รู้ว่าเขียนสำรวจตัวเองยังไงจริงๆ”
เย่อู๋เทียนหายใจเข้าลึกๆ มองไปที่เผยหงจวงอีกครั้งและสั่งสอนด้วยใบหน้าเคร่งขรึม
“คุณไม่รู้เหรอว่าการกระทำเมื่อกี้นี้มันอันตรายมาก?”
“แล้วเธอกับจูหลินรู้จักกันได้ยังไง? อายุก็น้อย เรียนก็ไม่เก่ง เมื่อโตขึ้นแล้วยังดีเหรอ”
เผยหงจวงกลอกตามองบนและกระซิบเบาๆ
“เพื่อเห็นแก่หน้าพี่ชายฉัน ฉันจะสุภาพกับคุณ แต่คุณกลับยังเหยียบจมูกขึ้นหน้า!”
“นอกจากหน้าตาคุณแล้ว ยังมีอะไรอีก?”
“ใครๆ ก็รู้ว่าพี่ชายฉันนับถือคุณมากขนาดไหน! แค่มาเปิดประสบการณ์ให้เด็กน้อยขี้บ่นจริงๆ!”
เย่อู๋เทียนไม่รู้ว่าทำไม
วันนี้เมื่อเผชิญหน้ากับลูกชายตัวเองและแม่หนูเผยหงจวง ก็มีความอยากจะตีคนอย่างหุนหันพลันแล่น
เย่อู๋เทียนกัดฟัน ขณะที่จะพูดอะไร ก็มีเสียงเฮลิคอปเตอร์ดังก้องมาจากที่ไกลๆ