บทที่ 57 โลกปกคลุมด้วยการฆาตกรรม เขากำลังเคี่ยวโจ๊กให้ภรรยา!

ชายชราข้างนอก ก็คือผิงปู๋จิ้ว

อายุเจ็บสิบ แต่กลับให้ความรู้สึกว่าอายุมากแต่ก็ยังแข็งแรงกับคน

เขาเป็นหนึ่งในสมาชิกหอจักรพรรดิเซียน

ฉายานาม ราชายา!

มาที่โรงพยาบาลกลางเมืองเจียงไห่ ก็เป็นไปตามที่ตัวของเขาบอก ส่งมอบยาให้กับเย่อู๋เทียน

ด้านหลังของเขา มีพวกชายหนุ่มในชุดสูทตามอยู่ และผู้ชายพวกนี้ยังถือกล่องบางอย่าง

ข้างในเต็มไปด้วยยาสมุนไพรจีนที่แพงที่สุดในโลก แต่ละชนิดมีราคาสูงมากแต่ขาดตลาด

เย่อู๋เทียนได้ยินเสียงของผิงปู๋จิ้ว ได้เดินออกมาจากห้องทำงานแล้ว

เฉินเหวินจิ้งก็ย่อมตามออกมาด้วย

วินาทีที่เห็นผิงปู๋จิ้ว ปากของเฉินเหวินจิ้งก็อ้าออกราวกับว่าสามารถยัดไข่เข้าไปได้

เหลือเชื่อมาก

ตาเฒ่าประหลาดของหอร้อยยาเมืองเจียงไห่ ผิงปู๋จิ้ว ไม่นึกเลยว่าจะมาส่งยาให้กับเย่อู๋เทียนด้วยตัวเอง!

นี่……

แต่วินาทีต่อมา การกระทำของผิงปู๋จิ้ว ก็ทำให้เฉินเหวินจิ้งตกตะลึงจนตาค้างพูดอะไรไม่ออก

หลังจากที่ผิงปู๋จิ้วเจอกับเย่อู๋เทียน ใบหน้าเปลี่ยนเป็นหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้ม คุกเข่าข้างหนึ่งด้วยท่าทางเคร่งขรึม และพูดคำนับว่า:

“ราชายา ผิงปู๋จิ้ว เข้าเฝ้าท่านเจ้าหอ!”

ในช่วงเวลาวิกฤตนี้ เย่อู๋เทียนไม่มีอารมณ์ที่จะพูดอะไรกับผิงปู๋จิ้วมากนัก

ยกมือขึ้น ก็บ่งบอกให้เขาลุกขึ้นมา

ต่อจากนั้น เย่อู๋เทียนเดินปล่อยอารมณ์ไปทางกล่องเหล่านั้น หลังจากที่เปิดออกมา ข้างในเป็นสมุนไพรจีนทั้งหมดที่เขาต้องการ

เย่อู๋เทียนชี้ไปที่ห้องผู้ป่วยที่เสิ่นรั่วชิงอยู่ และพูดอย่างราบเรียบว่า

“ขนวัตถุดิบยาทั้งหมดไปที่ห้องผู้ป่วยนั้น”

ผิงปู๋จิ้วรับคำสั่งทันที

แต่กลับไม่คิดว่า วัตถุดิบยาเพิ่งถูกคนขนเข้ามาในห้องผู้ป่วย เย่อู๋เทียนไม่พูดอะไรเลยสักคำ ก็ปิดประตูห้อง

ผิงปู๋จิ้วนิ่งไปเล็กน้อย เบะปาก และพึมพำกับตัวเอง: “ท่านเจ้าหอ ยังเหมือนกับเมื่อเจ็ดปีก่อน เย็นชามากขนาดนั้น!”

ส่วนเฉินเหวินจิ้ง ยังคงตะลึงอยู่ที่เดิม และมองดูฉากนี้อย่างนิ่งอึ้ง

รู้สึกมากขึ้นเรื่อยๆว่า เย่อู๋เทียน ลึกลับเกินไปแล้วจริงๆ ร่างกายของเขา ยังมีความลับเท่าไหร่กันแน่?

ภายในห้องผู้ป่วย เย่อู๋เทียนได้เริ่มจัดยาแล้ว

หลังจากจัดยาเสร็จแล้ว มาถึงข้างกายของเสิ่นรั่วชิงที่นอนอยู่บนเตียง มองดูใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยผ้าก๊อซ เย่อู๋เทียน เป็นทุกข์ดั่งใจโดนมีดกรีด!

ฤทธิ์ยาชาของเสิ่นรั่วชิงยังไม่หมด แต่กลับฟื้นขึ้นมา

มองไปทางเย่อู๋เทียน เสิ่นรั่วชิง น้ำตาไหลทั้งสองข้าง และถามด้วยเสียงเบาๆ: “จูนหลิน จูนหลิน เป็นยังไงบ้าง?”

เย่อู๋เทียนพูดด้วยความเป็นห่วงว่า: “จูนหลินไม่เป็นไรแล้ว ตอนนี้ฉันกำลังรักษาให้เธออยู่”

เสิ่นรั่วชิงก็สะอื้นร้องไห้

แม้ว่าเธอยังไม่ได้ส่องกระจก แต่เธอรู้ว่า

เธอเสียโฉมไปแล้ว

ยิ่งไปกว่านั้น เป็นเสียโฉมอย่างสมบูรณ์มากๆแบบนั้น

เธอไม่กล้านึกย้อนถึงทุกอย่างที่เกิดขึ้นในตอนกลางวัน โดยเฉพาะฉากที่เย่จื่อหลงถือมีด กรีดลงใบหน้าของเธอทีละครั้ง

นั่นมันเป็นฝันร้ายชัดๆ!

เธอก็ไม่กล้าจินตนาการ ทุกอย่างที่จะต้องเผชิญต่อไป

แต่มีอย่างหนึ่ง เธอสามารถมั่นใจได้อย่างแน่นอน

ทุกคนในเมืองเจียงไห่ ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ก็จะต้องหัวเราะเยาะเย่อู๋เทียน เพราะว่าความอัปลักษณ์ของเธอ

เธอทนไม่ได้

ดังนั้น เธอเพียงแค่พูดว่า: “พี่เทียน เรา……เลิกกันเถอะ”

เธอมองดูเย่อู๋เทียน น้ำตาขนาดเท่าเม็ดถั่ว ไหลลงมาจากหางตา และทำให้ผ้าก๊อซเปียก

หัวใจของเย่อู๋เทียนสะเทือนอย่างรุนแรง

เขากอดเสิ่นรั่วชิงไว้ในอ้อมกอด และสัญญาอย่างนุ่มนวล

“รั่วชิง ไม่ว่าเธอจะเป็นยังไง ฉันก็ไม่มีทางรังเกียจเธอ ไม่มีทางเสียใจไปตลอดชีวิต!”

เสิ่นรั่วชิงกัดฟันแน่น พยายามไม่ให้ร่างกายสั่นเทา

แต่กลับไม่สามารถควบคุมมันได้เลยด้วยซ้ำ

ราวกับว่าวินาทีนี้ ปมในใจของเธอนั้น ก็ได้คลี่คลายออกด้วยความอ่อนโยนของเย่อู๋เทียนในที่สุด