บทที่ 8 ความรักความผูกพันธ์นี้ คุ้มค่าแก่การรอคอย!

เวลาผ่านไปเจ็ดปี เฉินเหวินจิ้งได้พบเจอกับเย่อู๋เทียนอีกครั้ง กลับรู้สึกเหมือนว่าห่างเหินกันอย่างมาก

เจ็ดปีก่อนหน้านี้ ที่เย่อู๋เทียนกลับมาในครั้งนั้น แม้ว่าจะมีท่าทางที่ห้าวหาญเด็ดเดี่ยว แต่กลับทำให้เฉินเหวินจิ้งรู้สึกถึงความใกล้ชิดสนิทสนม

ส่วนในเวลานี้ ช่างห่างเหินเป็นอย่างมาก

ผู้ชายคนนี้ ได้เปลี่ยนไปเป็นคนที่ลุ่มลึกและเย็นชา ลึกลับและลึกซึ้ง

และในขณะที่เฉินเหวินจิ้งกำลังงุนงงอยู่นั้น

เย่อู๋เทียนก็ได้นำเข็มทองฝังเข้าไปตรงระหว่างคิ้วของหญิงสาวที่นอนอยู่บนเตียงผู้ป่วยนั้น

เฉินเหวินจิ้งตื่นตกใจอย่างมาก

เดิมทีคิดว่าเย่อู๋เทียนจะทำการเชื่อมต่อเส้นสายของเครื่องบินการแพทย์กับหญิงสาวบนเตียงผู้ป่วยนั้นอีกครั้ง แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่า จะไม่เป็นเช่นนั้น

“นายคิดจะทำอะไร? ” เฉินเหวินจิ้งถามขึ้นด้วยความตกใจ

เย่อู๋เทียนหันกลับมามองเฉินเหวินจิ้ง ลังเลอยู่เล็กน้อย และพูดขึ้นว่า: “ทำให้หล่อนได้สติตื่นขึ้นมา”

“โดยใช้การฝังเข็มอย่างนั้นเหรอ? ” เฉินเหวินจิ้งพูดขึ้นอย่างไม่น่าเชื่อ

เย่อู๋เทียนพูดอธิบายง่าย ๆ ว่า: “หากใช้เข็มทองเพียงเล่มเดียว คงจะไม่พอ ฉันยังต้องการเข็มเงินอีกสิบสองเล่ม เธอช่วยนำมาให้ฉันหน่อยสิ”

“ไม่ได้ผลหรอก หล่อนสลบไปนานเจ็ดปีแล้ว! ” เฉินเหวินจิ้งพูดขึ้นว่า: “ลองมองไปทั่วโลกสิ การที่สลบไปยาวนานขนาดนี้แล้ว โอกาสที่ได้สติฟื้นกลับขึ้นมานั้น มันไม่มีเลย! ”

“ไปเอาเข็มเงินมาเถอะ” เย่อู๋เทียนพูดขึ้น

เฉินเหวินจิ้งเชื่อบ้างไม่เชื่อบ้าง แต่ก็ยังคงไปเอาเข็มเงินหนึ่งห่อออกมาจากกล่องเครื่องมือการแพทย์ในห้องผู้ป่วย รวมถึงเตาแอลกอฮอล์

ไม่รู้ว่าเพราะอะไร คำพูดของเฉินเหวินจิ้งกับเย่อู๋เทียนนั้น ถึงได้เกิดความไม่เชื่อมั่นอย่างไร้เหตุผล

ทุกอย่างจัดเตรียมเรียบร้อย เย่อู๋เทียนก็เตรียมที่จะทำการรักษาหญิงสาวที่อยู่บนเตียงผู้ป่วยนั้น

แต่ในขณะนั้นเอง ประตูห้องผู้ป่วยก็ถูกผลักเปิดออกอีกครั้ง

โดยมีหญิงชราคนหนึ่งในชุดแพทย์ได้เดินเข้ามาอย่างเร่งรีบ เธอมีชื่อว่าเฉินโล่หัว เป็นผู้อำนวยการโรงพยาบาลกลางของเมืองเจียงไห่

ซึ่งเป็นถึงผู้เชี่ยวชาญอาวุโสด้านฟื้นฟูสมรรถภาพร่างกายด้วยแพทย์แผนจีนแห่งเมืองเจียงไห่

หลายปีมานี้ หญิงชราคนนี้ได้เคยผ่านการช่วยให้ผู้ป่วยนิทราฟื้นได้สติขึ้น มากว่าหนึ่งร้อยคนแล้ว

แต่ทั้งหมดนั้น คือผู้ป่วยที่บาดเจ็บภายในครึ่งปีถึงจะสามารถฟื้นฟูสมรรถภาพและความคิดขึ้นได้ สำหรับผู้ป่วยที่สลบไปนานเกินกว่าครึ่งปีนั้น......

เฉินโล่หัวเองก็หมดหนทางทำอะไรไม่ได้เช่นกัน

เพราะเป็นที่ทราบกันดีโดยทั่วกันอยู่แล้วว่า นี่คือปริศนาทางการแพทย์ระดับโลก!

ก่อนหน้านี้เฉินโล่หัวก็เหมือนกับกับเฉินเหวินจิ้ง ที่ถูกคนของปู่หูทำให้สลบไป และล้มลงอยู่ในห้องทำงาน

เมื่อได้สติตื่นขึ้นมา ก็รีบตรงมาที่ห้องผู้ป่วยนี้ทันที

ก็เพราะกลัวว่าเครื่องมือการแพทย์ในห้องผู้ป่วยนี้ รวมถึงหญิงสาวที่อยู่บนเตียงผู้ป่วยนั้น จะเกิดปัญหาอะไรขึ้น

เมื่อเย่อู๋เทียนและเฉินเหวินจิ้งได้ยินเสียงการเคลื่อนไหว ทั้งสองก็หันมามองที่เฉินโล่หัว

เฉินเหวินจิ้งพูดขึ้นว่า: “ผู้อำนวยการ! ในที่สุดท่านก็มาแล้ว! ท่านไม่เป็นอะไรมากใช่ไหม? ”

เฉินโล่หัวมองไปที่เฉินเหวินจิ้ง แล้วก็มองไปที่เครื่องมือการแพทย์ในห้องผู้ป่วยนั้น จึงเบาใจลงได้บ้าง และพูดขึ้นว่า: “ฉันไม่เป็นอะไร โดยก่อนที่ฉันจะเข้ามา ก็ได้รับทราบถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้นแล้ว”

พูดถึงตรงนี้ เฉินโล่หัวก็มองไปที่เย่อู๋เทียน พร้อมกับขมวดคิ้วและพูดขึ้นว่า: “เขาเป็นใคร? ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่ได้? รีบนำเครื่องมือการแพทย์นั้นมาเชื่อมต่อเข้ากับผู้ป่วยเดี๋ยวนี้ ยังจะมัวชักช้าอะไรอยู่อีกล่ะ! ”

เฉินเหวินจิ้งรีบอธิบายว่า: “”ผู้อำนวยการ เขาก็คือเย่อู๋เทียน เป็นคนที่สั่งให้นำเครื่องมือการแพทย์นี้มาส่งมอบให้เมื่อเจ็ดปีก่อน เขาบอกว่าตอนนี้เขาจะใช้วิธีการฝังเข็มเพื่อทำให้ผู้ป่วยได้สติฟื้นขึ้นมา!

เฉินโล่หัวตกใจ และพูดขึ้นด้วยความไม่พอใจว่า: “ช่างไร้สาระเสียจริง กี่ปีมานี้ฉันได้นวดคลายเส้นเลือดลมของผู้ป่วยคนนี้ทุกวัน ซึ่งยากมากที่หล่อนจะได้สติฟื้นขึ้นมา ต้องอาศัยเครื่องมือการแพทย์พยุงรักษาชีวิตเอาไว้ หากตอนนี้ถอดเครื่องมือการแพทย์ออก ก็เท่ากับว่าเป็นการทำให้หล่อนจบชีวิตไปไม่ใช่เหรอ! ”

คิดไม่ถึงว่าเมื่อพูดจบลง เฉินโล่หัวก็ตะลึงงันอยู่กับที่

เธอเห็นว่า นอกจากเข็มทองที่เย่อู๋เทียนได้ฝังลงไปตรงระหว่างคิ้วของหญิงสาวบนเตียงผู้ป่วยนั้นแล้ว อีกสิบสองเข็มเงินที่เหลือ ก็ยังถูกเย่อู๋เทียนฝังลงไปยังสิบสองจุดประสาทบนศีรษะของหญิงสาวนั้นด้วยแล้ว

โดยเฉพาะเมื่อเห็นเย่อู๋เทียนใช้วิธีการฝังเข็ม เฉินโล่หัวก็แทบจะหยุดลมหายใจทันที ผ่านไปไม่นาน จึงพูดขึ้นว่า: “สิบสามเข็มชีพจรผี? นี่......นี่คือสิบสามเข็มชีพจรผีใช่ไหม? !”

เย่อู๋เทียนมองไปที่เฉินโล่หัว และพูดขึ้นว่า: “คุณพูดถูกเพียงแค่ครึ่งเดียว! ”

เฉินโล่หัวแสดงสีหน้าท่าทางตกใจ แต่ก็อดไม่ได้ที่จะขยับเข้าใกล้มาอีก ยิ่งมองก็ยิ่งตื่นตกใจมากขึ้น