บนที่184 โรงเรียนเป็นของเทพแห่งสงคราม

ครูหญิงเยาะเย้ยและกล่าวว่า “ทำไม คุณต้องการบริจาคอาคารด้วยหรือ ถ้าคุณรวยจริงๆ คุณควรซื้อเสื้อผ้าสองสามตัวก่อน และอย่าสวมแต่เสื้อผ้าข้างถนนตลอดเวลาสิ”

เจียงชื่อเยาะเย้ย เขาหยิบโทรศัพท์ออกมาและไม่รู้ว่าเขาส่งข้อความถึงใคร

สามหรือสี่นาทีต่อมา ครูใหญ่กานเต๋อหยางได้รับคำสั่งจากโทรศัพท์

โรงเรียนอนุบาลสวี้ฮุยถูกซื้อไปแล้ว และชื่อของเจ้าของที่อยู่เบื้องหลังนั้นเรียกว่าเจียงชื่อ!

กานเต๋อหยางวางโทรศัพท์มือถือลงด้วยความไม่เชื่อและมองเจียงชื่อย่างสยดสยอง ข้อความเดียวสามารถมีพลังงานมากขนาดนี้ได้หรือ? ผู้ชายคนนี้เป็นใครกันแน่?

ครูหญิงถามว่า “เกิดอะไรขึ้นเหรอคะครูใหญ่ ?”

กานเต๋อหยางปาดเหงื่อและพูดด้วยรอยยิ้มบิดเบี้ยว “เจ้าของโรงเรียนเปลี่ยนไปแล้ว ตอนนี้โรงเรียนนี้เป็นของคุณเจียงชื่อแล้ว”

“ว่าไงนะ?”

ครูหญิงที่หัวเราะเยาะเจียงชื่อเมื่อสักครู่นี้ ก็ปิดปากของเธอด้วยความประหลาดใจ และไม่รู้ว่าจะพูดอะไรดี

คนจนผู้น่าสงสารที่ใส่สินค้าข้างทางคนนี้ ร่ำรวยขนาดนั้นเลยเหรอเนี่ย

เจียงชื่อชี้ไปที่ครูหญิง “จากนี้ไปคุณถูกไล่ออก เก็บข้าวของแล้วออกไปได้เลย”

“อย่าเลย คุณเจียงฉันผิดไปแล้ว คุณอย่าไล่ฉันออกเลย ฉันต้องการงานนี้จริงๆ”

เจียงชื่อพูดอย่างราบเรียบว่า “ไม่ใช่เพราะคุณต้องการ ฉันก็ต้องมอบให้คุณ คุณธรรมของคุณไม่คู่ควรกับงานนี้ โปรดออกไปเถอะ”

ครูหญิงต้องการจะพูดอะไรบางอย่าง แต่เจียงชื่อก็เดินจากไปและเพิกเฉยต่อเธอ

มันเป็นเพราะความปากเสียของเธอเอง เธอก็ต้องทนทุกข์กับผลที่ตามมาของปากที่ไม่ดี

อีกด้านหนึ่ง

เจียงชื่อพูดกับกานเต๋อหยาง “ครูใหญ่ โรงเรียนของเราไม่ต้องการเด็กที่ไร้เหตุผลและรังแกเด็กคนอื่นเช่นนี้ ให้เขาลาออกจากโรงเรียนเถอะ”

กานเต๋อหยางยังไม่ได้พูดอะไรสักคำ หงเจ๋อก็โกรธจัดซะแล้ว

“คุณกล้าไล่ลูกชายฉันออกเหรอ?”

“เชื่อหรือไม่ว่า ฉันสามารถหาคนมาฆ่าคุณได้ภายในไม่กี่นาที”