บทที่ 1008 กลิ่นเหม็นคละคลุ้ง

ไม่มีประโยชน์เลย

คนไข้ไอหนักกว่าเดิม ไอไม่หยุด ไอจนกระอักเลือดออกมา

โม่หยวนตื่นตระหนก

แต่เดิมคนไข้ก็ไอหนักมากอยู่แล้ว คราวนี้สิ ดื่มยาไปแล้วกระอักเลือดออกมา ขืนเป็นแบบนี้ต่อไปได้ไอจนตายแน่

ทำยังไงดี?

"เร็วเข้า รีบส่งไปที่โรงพยาบาล"

"หากช้าเกินไปได้ถึงแก่ชีวิตแน่"

"ส่งไปโรงพยาบาลอะไรกัน หมอที่ดีที่สุดในเมืองหลวงมาอยู่ที่นี่หมดแล้ว เร็วสิ ใครก็ได้มาดูอาการให้เขาหน่อย"

"เราไปดูกันหมดแล้ว ก็คิดไม่ต่างกับคุณหมอโม่นะ"

"ถ้าอย่างนั้นลองให้คุณโซคราติสมาดูเขาหน่อยมั้ย?"

ทุกคนพูดกันไปต่างๆนานา ผู้จัดการก็ชักร้อนใจ ถ้าเขาตายจริงๆเป็นปัญหาไม่น้อยเลยล่ะ

ในนาทีวิกฤตนี้ ลูกน้องอีกคนวิ่งเข้ามา

มือเขาถือกระโถนใบหนึ่ง และเดินเข้ามาด้วยสีหน้าสะอิดสะเอียน "ยาของคุณหมอเจียงจัดไว้เรียบร้อยแล้วครับ"

ทุกคนชะงัก

ยา?

มีอย่างที่ไหนใส่ยาในกระโถน? นี่มันจงใจแกล้งให้คลื่นไส้ชัดๆ

เจียงชื่อรีบลุกขึ้นยืนพร้อมกล่าว "ให้คนไข้กินยาเร็ว!"

ลูกน้องมองผู้จัดการ

ผู้จัดการมองคนไข้ เวลาแบบนี้มัวเรื่องมากไม่ได้แล้ว มีเท่าไหร่เอาเท่านั้น

"กินยา!"

บอกว่ากินยา แต่ไม่ได้กินลงไปจริงๆ

ลูกน้องคนนั้นเดินไปอยู่ตรงหน้าคนไข้ เปิดฝากระโถนออกก่อนจะเบือนหน้าหนี ลูกน้องอีกสองคนกดหัวคนไข้ให้เข้าไปอยู่ใกล้ๆกระโถน

วินาทีที่เปิดกระโถนออก กลิ่นเหม็นเน่าลอยออกมา

ความรู้สึกอย่างกับมาอยู่ที่ห้องน้ำสาธารณะ!