บทที่ 1094 เกิดความอาฆาต

"หลิวจิ่งหมิง!!"

เจียงห้านเฟยตวาดออกมาอีก แต่ก็ยังเป็นแบบเดิม

เขาเห็นความผิดปกติ มองหลิวจิ่งหมิงอย่างตั้งใจอยู่สองนาที พบว่าร่างกายของหลิวจิ่งหมิงไม่เป็นธรรมชาติ ตาทั้งสองข้างว่างเปล่าไร้ชีวิตชีวา

ความรู้สึกนี้ เหมือนผู้ชายคนที่อยู่ในห้องใต้ดินไม่มีผิด!

นี่เป็นท่าทางที่โดนควบคุม หลังจากกินยา

ปัญหาคือ นอกจากเจียงห้านเฟย คนอื่นไม่มีทางมียาชนิดนี้ หลิวจิ่งหมิงรู้ความร้ายแรงของยาเป็นอย่างดี ยิ่งไม่มีทางเป็นฝ่ายกินยาเอง

นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่

ขณะนั้น เจียงชื่อเดินออกมาเงียบๆ เหมือนคนไม่เป็นอะไร จงใจถามว่า "ผู้จัดการหลิวเป็นอะไรไป เมื่อกี้ตอนคุยกันอยู่ในห้องทำงาน ยังดีๆ อยู่เลย ทำไมเพียงพริบตา ถึงเหมือนคนบ้าแบบนี้ล่ะ"

เปรี้ยง!

มีสายฟ้าแวบเข้ามาในหัวเจียงห้านเฟย

ดวงตาสองข้างของเขาแดงก่ำ มองเจียงชื่ออย่างโกรธแค้น

ไม่จริง

ไม่จริง!

ว่ากันตามเหตุผล ตอนนี้เจียงชื่อต้องถูกควบคุมแล้วสิ ไม่มีทางนิ่งแบบนี้ สมองก็ไม่มีทางคิดอะไรได้

นี่ผิดปกติ

คนที่ควรบ้าไม่บ้า แต่คนที่ไม่ควรบ้า กลับบ้าอย่างน่าแปลกใจ

ความเป็นจริงกับสิ่งที่เดาไว้กลับตาลปัตรไปหมด

ถ้าอย่างนั้น อธิบายได้เพียงอย่างเดียวคือ เจียงชื่อไม่ได้กินยา แต่ใช้วิธีพิเศษตบตาทุกคน และใช้โอกาสตอนที่หลิวจิ่งหมิงไม่ทันสังเกต เอายาให้หลิวจิ่งหมิงกิน

ถึงไม่รู้ว่าเจียงชื่อทำได้ยังไง แต่ความจริงอยู่ตรงหน้า เจียงชื่อทำได้แล้ว

"ไอ้เลว!"

เจียงห้านเฟยจ้องเจียงชื่ออย่างดุร้าย ดวงตาคู่นั้นแทบจะพ่นไฟออกมา

ถึงไม่ได้พูดอะไรมาก แต่พลานุภาพที่ระเบิดออกจากตัวเจียงห้านเฟย ก็สามารถสัมผัสถึงความโกรธของเขาได้

เจียงชื่อมองหลิวจิ่งหมิงอย่างสงบนิ่ง