บทที่ 1113 ผู้ตัดสินคดีความจะเก่งแค่ไหนก็ไม่สามารถตัดสินเรื่องครอบครัวได้

เจียงชื่อยืนอยู่ที่ระเบียงชั้นสองตัวคนเดียว เขาเอนกายอยู่ราวบันไดเบาๆ รับลมเย็นๆ ที่พัดผ่านร่างกายของเขา

มาที่เมืองหลวงก็เกือบจะเป็นเดือนแล้ว ในที่สุดเขาก็ถือว่าได้เติมเต็มความปรารถนาของเขา และช่วยชีวิตพ่อของเขาได้สำเร็จ

แต่เขาก็ไม่ได้รู้สึกมีความสุขมากนัก

เพียงเพราะว่าเขาได้รู้ถึงข้อมูลที่น่าเศร้ามากขึ้น และก็เป็นเพราะการตายที่น่าเศร้าใจของอารองด้วย

เดิมทีสิ่งเหล่านี้มันไม่ควรจะเกิดขึ้นเลย

ถ้าหากว่าเจียงชื่อจะสามารถค้นพบถึงตัวตนที่แท้จริงของเจียงห้านสวินก็คงจะดี

ตูบๆๆ

เสียงฝีก้าวเท้าดังเข้ามา มู่หยางอีก็ได้เดินเข้ามาถึงตรงหน้าเจียงชื่อ และกล่าวว่า "ผู้บัญชาการ พวกไก่ได้พ้นขีดอันตรายจากชีวิตแล้ว พักฟื้นสักระยะหนึ่งก็คงจะกลับมาดีขึ้น ผมได้ทำตามที่คุณสั่ง และแจกจ่ายเงินบำนาญหนึ่งล้านให้พวกเขาแต่ละคนไปแล้ว โดยเฉพาะไก่ ผมได้จ่ายเงินบำนาญสิบล้านให้กับเขา เป็นสิบเท่าของคนอื่น"

เจียงชื่อพยักหน้า "มันสมควรแล้ว ในครั้งนี้สามารถช่วยพ่อผมออกมาได้อย่างราบรื่น ไก่เขาก็สร้างผลงานไว้ไม่น้อยนัก"

เมื่อพูดอย่างนั้น เจียงชื่อก็มองไปที่ไกลต่อไป

มู่หยางอีหยุดไปชั่วขณะ เดินเข้ามาและพูดว่า "ผู้บัญชาการ คุณมีเรื่องในใจเหรอครับ?"

เจียงชื่อไม่ได้พูดอะไร

มู่หยางอียืนอยู่ข้างกายของเขา มองไปที่ไกลด้วยกันและพูดว่า "ที่ผ่านมาตอนที่อยู่เวสเตอร์แลนด์ ทุกครั้งที่คุณมีเรื่องในใจก็จะมองไปทางไกลตัวคนเดียว ยังจำได้ว่า ในตอนนั้นครูฝึกสอนเขาก็เคยสอนคุณไม่เพียงแค่ครั้งเดียว"

เมื่อนึกถึงเรื่องในอดีตที่ผ่านมา เจียงชื่อก็จะยิ้มออกจากใจ

แม้ตอนที่อยู่เวสเตอร์แลนด์จะใช้ชีวิตในสถานการณ์ที่อันตรายอย่างยิ่ง แต่ในเวลานั้นมันก็เรียบง่ายมากจริงๆ ไม่มีการวางอุบาย และความซับซ้อนมากมายขนาดนี้

สิ่งที่เขาต้องทำก็มีเพียงนับจำนวนคนศัตรู และไม่ปล่อยไว้แม้แต่คนเดียวก็พอแล้ว

แต่ตอนนี้ มันไม่เหมือนกันแล้ว

เพราะความโหดเหี้ยมของเจียงชื่อ ถึงบังคับให้เจียงห้านสวินไปจนถึงทางตัน

มู่หยางอีถามว่า "ตอนนี้นายท่านก็ช่วยเหลือออกมาได้แล้ว ผู้บัญชาการขั้นตอนต่อไปคุณวางจะทำอย่างไรเหรอ? กลับไปที่เขตเจียงหนาน หรือจะอยู่เป็นเพื่อนนายท่านที่นี่ หรือว่าจะช่วยบรรลุความปรารถนาให้อารองของคุณ? "