บทที่ 1135 พูดในสิ่งที่ไม่ควรพูด

ทันทีที่เจียงชื่อกลับไปที่บริษัท หัวหน้างานก็เข้ามาและพูดว่า " ท่านประธาน ลูกศิษย์ของท่านมาที่นี่และกำลังรอท่านอยู่ที่ห้องรับแขกครับ"

ลูกศิษย์?

เจียงชื่อขมวดคิ้ว ดูเหมือนว่าเขาจะไม่มีลูกศิษย์นะ?

"ชื่ออะไร?"

"โม่หยวน เป็นเจ้าของร้านขายยาหงหุ้ย"

หลังจากเตือนแล้ว เจียงชื่อก็นึกขึ้นได้ว่าเกิดอะไรขึ้น

เมื่อตอนมี้เขามาถึงเมืองหลวงครั้งแรก เขาได้พบกับโม่หยวนเพราะเขาเข้าร่วมการคัดเลือกเภสัชกรของบริษัทเทคโนโลยีเซิ่งเล่อ เจียงชื่อได้สั่งสอนเจ้าเด็กหนุ่มที่ไม่รู้ที่ต่ำที่สูงอย่างหนัก

ข่าวดีก็คือโม่หยวนเป็นคนที่นิสัยดีอย่างมาก เขาไม่เพียงแต่ไม่เกลียดชังเจียงชื่อ อีกทั้งยังเสนอจนเป็นลูกศิษย์ของเขา

แต่ช่วงเวลาที่ผ่านเจียงชื่อยุ่งอยู่กับเรื่องพ่อของตน นั่นก็คือเจียงห้านเฟย และลืมเรื่องนี้ไป

อีกอย่าง เจียงชื่อไม่มีแผนที่จะรับลูกศิษย์

หากเรื่องการต่อสู้นั้น เจียงชื่อมีความมั่นใจอย่างมากที่จะเป็นอาจารย์ของคนอื่น แต่ด้านทักษะทางการแพทย์ เจียงชื่อคิดว่าตนนั้นยังด้อยค่าอย่างมาก แม้แต่เขาเองก็ยังไม่ได้เรียนรู้จากคุณท่านซิน แล้วเขาจะเป็นครูให้คนอื่นได้อย่างไร?

สิ่งที่สำคัญที่สุดคือ เจียงชื่อในตอนนี้หงุดหงิดอย่างมาก

เขาถูกอาจารย์และครูฝึกเก่าของตนวางแผนเล่นงาน เจียงชื่อไม่สบายใจอย่างมาก เขาไม่อยากจะจัดการเรื่องวุ่นวายเหล่านี้ เขาแค่อยากอยู่คนเดียวและเงียบ

"ฉันจำไม่ได้ว่ามีลูกศิษย์"

เจียงชื่อตอบอย่างเด็ดขาด เขาได้ตัดขาดความสัมพันธ์กับโม่หยวนทันที

หัวหน้ากล่าวว่า "แต่โม่หยวนอยู่ในบริษัทของเราและไม่ยอมออกไปสักที เขาบอกว่ามีเรื่องสำคัญที่จะพบท่าน หวังอยากพบกับท่านสักครั้ง"

เจียงชื่อขมวดคิ้วเล็กน้อยและเดินไปที่ห้องรับแขกโดยไม่พูดอะไรสักคำ

เมษเดินตามหลังไปและขมวดคิ้ว

เขาติดตามเจียงชื่อมานานหลายปี และความเข้าใจนิสัยของเจียงชื่ออย่างดี เขารู้ว่าเจียงชื่อในตอนนี้เป็นเหมือนถังแก๊สที่พร้อมระเบิดตลอดเวลา

แต่โม่หยวนดันเลือกที่จะมาในเวลานี้ และยังพูดอย่างมั่นใจอีกว่าตนเป็นศิษย์ของเจียงชื่อ ซึ่งทำให้คนรู้สึกหงุดหงิดยิ่งกว่าเดิม

เมษส่ายหัวเล็กน้อย หวังว่าโม่หยวนจะทำตัวฉลาด และระวังคำพูดของตัวเองให้ดี

ประตูห้องรับแขกเปิดออก

เจียงชื่อก้าวเข้ามาไปและเห็นโม่หยวนนั่งอยู่บนเก้าอี้ด้วยท่าทีกังวลใจอย่างมาก

ทันทีที่เขาเห็นเจียงชื่อเดินเข้ามา โม่หยวนก็เปลี่ยนจากความกังวลเป็นความสุข รอยยิ้มบนใบหน้าของเขาปรากฏทันที เขารีบลุกขึ้นและพูดอย่างตื่นเต้นว่า "อาจารย์ ในที่สุดท่านก็กลับมาแล้ว"

เมื่อได้ยินเช่นนี้ เมษรู้ทันทีว่ามีบางอย่างผิดปกติ และรีบขยิบตาที่ให้สัญญาณเขา แต่โม่หยวนไม่รู้และยังคิดว่าเมษไม่สบายตาอีกด้วย

สีหน้าของเจียงชื่อเย็นชาอย่างมาก "ฉันจำไม่ได้ว่าฉันรับนายมาเป็นศิษย์ตั้งแต่เมื่อไหร่?"

โม่หยวนหัวเราะและพูดว่า " ถ้าอย่างนั้นก็รับตอนนี้สิ"