บทที่ 1137 อาจารย์!

เซินเหิงเหลือบมองโม่หยวนผ่านกระจกมองหลัง และมีความเศร้าอยู่ในใจ

เขาทำงานในร้านขายยาหงหุ้ยมานานหลายสิบปี กาชาดมาหลายสิบปี เจ้านายของเขาโม่ชิงฉง ดีต่อเขาอย่างมาก ตอนนี้เห็นร้านขายยาหงหุ้ยกลายเป็นเช่นนี้ เขาเองก็รู้สึกเสียใจจากใจจริงเช่นกัน

โดยเฉพาะอย่างยิ่ง เหตุการณ์นี้ไม่เกี่ยวกับร้านขายยาหงหุ้ยเลย โม่ชิงฉงรับคำท้าเพื่อกอบกู้ชื่อเสียงของวงการหมอจีน

"ฮึ......"

เซินเหิงถอนหายใจ

แม้ว่าเขาจะได้เห็นเรื่องเลวร้ายในโลกนี้มามากแล้ว แต่เมื่อเจอเรื่องเหล่านี้ ก็หลีกเลี่ยงไม่ได้ที่จะเสียใจ

เมื่อกลับบ้าน

เซินเหิงหยุดรถ

"คุณชาย ถึงบ้านแล้วครับ" เซินเหิงกล่าว

โม่หยวนอารมณ์เสียอย่างมาก เขาไม่กล้าลงจากรถ สิ่งที่เขาต้องทำ เขาทำไม่สำเร็จสักชิ้น คนที่เขาอยากขอให้ช่วยก็ไม่มีใครช่วย ร้านขายยาหงหุ้ยจะปิดลงเช่นนี้หรือ?"

ร้านที่ตั้งมานานกว่าร้อยปี ป้ายที่ทุกคนเชื่อมั่นไว้อย่างยิ่งแผ่นนี้ จะปิดลงเช่นนี้จริงหรือ?

เมื่อคิดถึงจุดนี้ โม่หยวรก็รู้สึกว่าตนนั้นไร้ความสามารถ และรู้สึกไม่สบายใจอย่างมาก

หลังจากถอนหายใจสองสามครั้ง เขาก็ค่อยๆ เปิดประตูและเดินออกไปอย่างไม่เต็มใจนัก

หลังจากลงจากรถ โม่หยวนก็เห็นรถเฟอร์รารีสีแดงเข้มจอดอยู่หน้าร้านขายยา

"ลุงเซิน นั่นรถใคร" โม่หยวนถาม

เซินเหิงส่ายหัว "ผมไม่รู้ อาจจะเป็นรถของผู้ป่วย"

ผู้ป่วย?

ตอนนี้เจ้าของร้านขายยาหงหุ้ยล้มลงแล้ว เสียชื่อเสียงไปแล้ว ยังมีคนมาหาหมอที่นี่อยู่หรือ?

แม้มีก็เป็นไปไม่ได้ที่จะเป็นคนมีเกียรติเช่นนี้

"น่าจะแค่ผ่านมา จึงรวดมาซื้อยาด้วยมั้ง" โม่หยวนคิดในใจ

จากนั้น เขาและเซินเหิงก็เดินเข้าร้านยาไป

ทันทีที่เขาและเซินเหิงเดินเข้าไปในร้านขายยาทีละคน

ทันทีที่เขาก้าวเข้าไป ก็เห็นว่าเจ้านายโม่ชิงฉงเดินไปมาอยู่ในห้อง ดูท่าทีเหมือนว่าสามารถเคลื่อนไหวได้แล้ว!