บทที่ 117 ตามหาคู่หู

บทที่ 117 ตามหาคู่หู

สภาพอากาศที่แจ่มใส เต็มไปด้วยกลิ่นดอกไม้

เจียงชื่อนั่งรถเมล์มาถึงร้านอาหารยวนยาง เลขที่166 ถนนเจียเวย

ยังไม่ทันถึงประตูหน้าร้าน ก็เห็นคนเบียดเสียดกันในร้าน โต๊ะทุกตัวนั่งจนเต็ม มีคนจำนวนมากต่อแถวอยู่นอกร้าน

“โอ้ ยังไม่ทันเดินถึงร้าน ก็มีคนเยอะขนาดนี้แล้ว?”

“ขายดีมาก เอาจริง ๆ”

เจียงชื่อเดินเข้าไปในร้าน มองเห็น เน่ร์เสี่ยวหวินกำลังช่วยพ่อเสิรฟอาหารให้กับลูกค้า สองท้าวก้าวอย่างว่องไวคล้ายสุนัขคอร์กี้ตัวหนึ่ง ซอยเท้าวิ่งเตาะแตะ ๆ

เจียงชื่อมองดูอย่างมีความสุข

เน่ร์เสี่ยวหวินออกไปส่งอาหาร มองหันไปเห็นเจียงชื่อ

“ท่านลุง!!!”

“เอ๊ะ~~”

เน่ร์เสี่ยวหวินวิ่งเบาๆ ผ่านมา เจียงชื่อโน้มเอวลงโอบเน่ร์เสี่ยวหวินไว้ ยื่นมือไปหยิกที่ใบหน้ารูปไข่ที่ขาวนวลของเธอ

เน่ร์เจิงได้ยินถึงความเคลื่อนไหว เดินออกจากครัวมาดู แย้มยิ้ม

เขารีบเดินออกมาแล้วพูดว่า “ขอโทษลูกค้าทุกท่าน วันนี้วัตถุดิบในครัวด้านหลังไม่เพียงพอ ลูกค้าที่สั่งอาหารไว้แล้วกำลังทำตามรายการ หากลูกค้าที่ยังไม่สั่งอาหารก็ต้องขออภัยด้วย เชิญท่านมาใหม่ในครั้งหน้า”

แขกเหล่านั้นที่ยังไม่ได้สั่งอาหาร ใบหน้าทุกคนเต็มไปด้วยความผิดหวัง

อาหารของร้านอาหารยวนยางเป็นร้านที่อร่อยสุดในถนนสายนี้ อีกทั้งอาจพูดได้ว่าอร่อยที่สุดในทั่วทั้งเขตเจียงหนานแล้ว คนจำนวนมากต่างได้ยินชื่อเสียงถึงได้มา หากไม่ได้ลองชิมก็น่าเสียดาย

หลังจากได้ส่งแขกกลับไปแล้ว เน่ร์เจิงรีบทำอาหารตามรายการสั่งที่เหลือจนเสร็จ หลังจากนั้นก็ทำความสะอาดโต๊ะเพื่อให้เจียงชื่อนั่ง

จากนั้นประเดี๋ยวเดียว เขาได้ผัดอาหารจานเล็ก ๆ นำเบียร์ออกมาเปิดสองสามขวด ให้เจียงชื่อคนละหนึ่งแก้ว

“พี่ใหญ่ ทำไมมีเวลาว่างมานั่งกับผมที่นี่ได้ล่ะ”

เจียงชื่อกินเมล็ดถั่วลิสง ยิ้มตาหยีแล้วพูดว่า “ที่จริงคือฉันคิดถึงฝีมือการทำอาหารของคุณ อดไม่ไหวอยากกิน”