บทที่ 1197 ถือโอกาสฆ่าคุณตอนที่คุณบาดเจ็บ

จิ้นตงเฉิงตกตะลึงครู่หนึ่ง สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความไม่พอใจ เขาสงสัยว่าตอนนี้ยังมีคนที่หาเรื่องใส่ตัวอีกเหรอ?

"ไอ้สารเลวคนไหนที่กำลังรนหาความตาย?"

"รีบปรากฏตัวออกมา!"

จิ้นตงเฉิงเบ้ปากด้วยความจองหอง และไม่ได้หันไปมอง

ฝีเท้าที่อยู่ข้างหลังค่อย ๆ เดินใกล้เข้ามา

ชายชรากล่าวว่า "เสี่ยวเฉิง นิสัยของคุณนั้นยิ่งอยู่ยิ่งแย่ขึ้นเรื่อย ๆ?"

เสี่ยวเฉิง?

คนเดียวที่กล้าเรียกตนเองเช่นนี้ มีเพียง........

จิ้นตงเฉิงรู้สึกได้ทันทีว่ามีบางอย่างผิดปกติ เมื่อหันไปมองแล้วเห็นผู้มาเยือน เขาตกใจจนขาอ่อนแรง

"อาจารย์ คุณมาได้อย่างไร?"

จิ้นตงเฉิงรีบเดินไปข้างหน้าเพื่อพยุงเขา

ผู้อาวุโสจงหัวเราะ ดึงมือของจิ้นตงเฉิงออก แล้วกล่าวอย่างเย็นชาว่า "ทำไม ผมมาไม่ได้เหรอ? ตอนนี้ผมจะไปที่ไหน? ต้องได้รับอนุญาตจากคุณก่อนถึงจะไปได้เหรอ?"

"ไม่ใช่ครับอาจารย์ ผมไม่รู้เป็นคุณ มิเช่นนั้นผมคงไม่กล้าพูดแบบนี้"

ผู้อาวุโสจงถามว่า "งั้นผมต้องการเป็นผู้ค้ำประกันของเจียงชื่อได้หรือไม่?"

อะไรกันนี่?

สีหน้าของจิ้นตงเฉิงเปลี่ยนแล้วเปลี่ยนอีก

ถึงแม้ตอนนี้ผู้อาวุโสจงจะเกษียณแล้ว แต่ชื่อเสียงของเขาก็ยังอยู่ คนใหญ่โตในเมืองหลวงนั้นเป็นลูกศิษย์ของผู้อาวุโสจงมากมาย?

ไม่ว่าเขาจะโหดเหี้ยมแค่ไหน เขาก็ไม่กล้าทำอะไรผู้อาวุโสจง

เพียงแต่เขาคิดไม่ออกว่าทำไมผู้อาวุโสจงต้องช่วยเจียงชื่อด้วย?

จิ้นตงเฉิงกล่าวว่า "อาจารย์ คุณมีสถานะตัวตนแบบไหน? แล้วจะมาช่วยคนที่มีบทบาทเล็ก ๆไม่ได้อยู่ในกระแสหลักทำไม?"

"บทบาทเล็ก ๆ?" ผู้อาวุโสจงหัวเราะ "ถ้าผมจำไม่ผิด เดิมทีตำแหน่งของเทพแห่งสงครามชูร่านั้นเป็นของเจียงชื่อ แล้วเมื่อก่อนคุณพ่ายแพ้ให้กับคนที่มี'บทบาทเล็ก ๆ'คนนี้เช่นกัน และผมยังเป็นคนที่มอบตำแหน่งนี้ให้กับเจียงชื่อด้วยตนเอง"

จิ้นตงเฉิงกัดฟัน

"อาจารย์ มันเป็นเรื่องที่ผ่านไปแล้ว"

"ตอนนี้เจียงชื่อเป็นแค่คนธรรมดาทั่วไปนานแล้ว"

"ถ้ากล่าวตามเหตุผลแล้ว เขาไม่มีสิทธิ์เข้าร่วมการแข่งขันคัดเลือก!"

ผู้อาวุโสจงกล่าวว่า "เจียงชื่อไม่ใช่คนธรรมดาทั่วไป แม้ว่าตอนนี้เขาจะไม่มีตำแหน่งหน้าที่ทางราชการ แต่ตำแหน่งของเขายังคงอยู่ และมีผมเป็นผู้ค้ำประกัน แล้วยังไม่มีคุณสมบัติเพียงพออีกเหรอ?"

เมื่อพูดถึงขนาดนี้แล้ว ถ้าเจียงชื่อยังไม่ได้รับอนุญาตให้เข้าร่วม มันจะไร้เหตุผลเกินไปแล้ว

แต่......

ขอเพียงแค่เจียงชื่อเข้าร่วม จิ้นตงเฉิงยังมีความหวังที่จะสามารถคว้าแชมป์ได้อีกเหรอ?

ไม่ได้

ไม่ยอมเด็ดขาด ถึงแม้อาจารย์ของตนเองจะเป็นคำค้ำประกันก็ตาม!

จิ้นตงเฉิงชักสีหน้า และกล่าวอย่างหยาบคายเล็กน้อย "อาจารย์ ไม่ใช่ว่าผมไม่เห็นอกเห็นใจ แต่ทุกอย่างต้องเป็นไปตามขั้นตอน"

"เจียงชื่อเป็นชาวบ้านธรรมดาทั่วไปมาสมัครมันก็ไม่เหมาะแล้ว และอาจารย์มาเป็นผู้ค้ำประกันก็ไม่เหมาะสมเช่นกัน เพราะว่าอาจารย์เกษียณแล้ว กล่าวตามจริงตรงตอนนี้อาจารย์ก็เป็นชาวบ้านธรรมดาทั่วไป"

"ผู้เข้าร่วมและผู้ค้ำประกันเป็นชาวบ้านธรรมดาทั่วไป มันไม่ได้จริง ๆ"

เขาตั้งใจแน่วแน่ที่จะไม่ให้เจียงชื่อเข้าร่วมการแข่งขันคราวนี้

เมื่อผู้อาวุโสจงได้ยินเช่นนั้น เขาขมวดคิ้ว เงยหน้าขึ้นและกล่าวด้วยความโมโหว่า "จิ้นตงเฉิง คุณกำลังยั่วโมโหผมเหรอ?"

จิ้นตงเฉิงตกใจเป็นอย่างมาก

เขาถอยหลังไปหนึ่งก้าว และอธิบายอย่างรวดเร็วว่า "อาจารย์ ถ้าคุณต้องการเป็นผู้ค้ำประกันให้เจียงชื่อ ใช่ว่าจะเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้ แต่ผมมีเงื่อนไขอยู่หนึ่งข้อ"

"เงื่อนไขอะไร?"