บทที่ 1200 กำจัดศัตรู

ระดับไม่ถึงสามสิบเปอร์เซ็นต์?

จิ้นตงเฉิงเอามือข้างหนึ่งยันอยู่บนพื้น และร้องไห้ด้วยความขมขื่น

หลายปีที่ผ่านมานั้น ตนเองกำลังทำอะไรอยู่?

จำได้คราวที่แล้วตอนที่แพ้ให้กับเจียงชื่อ ช่องว่างยังไม่ห่างขนาดนี้ ทำไมหลังจากการฝึกฝนมาหลายปี ช่องว่างกลับใหญ่ขึ้นเรื่อย ๆ?

เขาไม่รู้ว่าไม่ใช่แค่เขาคนเดียวที่จะพัฒนาขึ้น

อัตราการเติบโตของเจียงชื่อนั้นไม่ใช่สิ่งที่จิ้นตงเฉิงสามารถเทียบได้ เมื่อก่อนเจียงชื่อแข็งแกร่งกว่าจิ้นตงเฉิง แต่ตอนนี้เจียงชื่อมาถึงความสูงที่จิ้นตงเฉิงไม่สามารถเข้าถึง

นี่คือช่องว่างของพรสวรรค์

จิ้นตงเฉิงหลั่งน้ำตา

"อาจารย์ ผมเป็นคนที่ไร้ประโยชน์จริง ๆ!"

เมื่อเห็นว่าจิ้นตงเฉิงโศกเศร้าและสิ้นหวังขนาดนี้ ผู้อาวุโสจงถอนหายใจและกล่าวว่า "นี่เรียกว่าแกว่งเท้าหาเสี้ยน! ผมเตือนคุณแล้ว ให้คุณหลีกทาง ทำไมคุณถึงได้เจตนาหาเรื่องเจียงชื่อตลอด? และคุณคิดว่าเจียงชื่อได้รับบาดเจ็บ คุณก็จะสามารถเอาชนะเขาได้ แต่หารู้ไม่ว่าความแข็งแกร่งของคุณยังไม่ถึงสามสิบเปอร์เซ็นต์ของเขาด้วยซ้ำ ช่างน่าตลกจริง ๆ!"

จิ้นตงเฉิงไม่สามารถกล่าวโต้แย้งอะไรได้ ถ้าจะโทษก็ต้องโทษตนเองที่ไร้ความสามารถมากเท่านั้น

"พาเขาไปซะ" ผู้อาวุโสจงกล่าวหนึ่งประโยค จากนั้นลูกน้องของจิ้นตงเฉิงก็พาเขาจากไปทันที

หลังจากนั้น ผู้อาวุโสจงกล่าวเจียงชื่อว่า "เจียงชื่อ ความแข็งแกร่งของคุณอยู่เหนือจินตนาการของผมจริง ๆ ตอนแรกผมคิดว่าหลังจากผ่านไปหลายปีแล้ว ความแข็งแกร่งของคุณจะถดถอย แต่จากเหตุการณ์เมื่อสักครู่ ทำให้ผมไม่กังวลอีกต่อไปแล้ว"

"ไปสมัครกันเถอะ"

หลังจากนั้น เจียงชื่อเดินตามหลังผู้อาวุโสจง และสมัครจนสำเร็จเสร็จสิ้น

การแข่งขันคัดเลือกนั้นมีสองรอบ

การคัดเลือกเบื้องต้นรอบแรก จะคัดเลือกคนที่โดดเด่นออกมาสี่คน รอบที่สองคัดเลือกใหม่ สี่คนผ่านเข้าไปหนึ่งคน คนที่แข็งแกร่งอย่างแท้จริงจะได้รับเลือกให้สืบทอดตำแหน่งเทพแห่งสงครามชูร่า

รอบแรกนั้นมีกำหนดอีกห้าวันข้างหน้า

สุดท้าย ผู้อาวุโสจงกล่าวกับเจียงชื่อว่า "ผมช่วยคุณได้แค่นี้ ต่อไปต้องแล้วแต่ความสามารถของคุณ"

เจียงชื่อประสานมือทั้งสองข้างแล้วโค้งคำนับ "คุณสามารถช่วยผมขนาดนี้ก็เพียงพอแล้ว ขอบพระคุณผู้อาวุโสจง"

"อืม งั้นผมขอตัวก่อน"

"เดินทางปลอดภัยครับ"

ฝั่งเจียงชื่อเพิ่งส่งผู้อาวุโสจงกลับ และอีกฝั่งหนึ่งครูฝึกสอนอย่างเวินรั่วเหอก็ได้รับข่าว

ค่ายป้องกันนอกเมือง