บทที่ 1203 คนป่วยกระเสาะกระแสะ

เมืองหลวง สนามบินหนานเฉิง

ลัมโบร์กีนีสีน้ำเงินเข้มจอดอยู่ด้านนอกสนามบิน ลอร่าผู้หญิงที่รูปร่างดีและมีใบหน้าที่สวยงาม ยืนอยู่นอกรถราวกับนางแบบสาวที่รอคอยด้วยความอดทน

ผู้คนที่เดินผ่านไปมา ต่างมองด้วยสายตาแปลก ๆ

มีผู้ชายหลายคนถึงกับหยิบมือถือออกมาแอบถ่ายรูป สาวงามและรถหรูเช่นนี้ ใช่ว่าจะพบเห็นได้บ่อย ๆ

หลังจากนั้นสักครู่

ผู้ชายร่างสูงใหญ่เดินออกมาพร้อมกับกระเป๋าเดินทาง

ขณะที่เดิน เขาเอาผ้าเช็ดหน้าปิดปากและไอ ดูแล้วเหมือนคนป่วยหนัก และตอนนี้สีหน้าของเขาแย่มาก

หลังจากผู้ชายคนนั้นเดินมา ลอร่ากล่าวทักทายด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม

ในโลกนี้มีคนไม่มากที่สามารถทำให้ลอร่ายิ้มเช่นนี้ได้ ยิ่งไม่ต้องกล่าวถึงผู้ชาย

"พี่ใหญ่ ไม่เจอกันนาน" แม้ว่าคำพูดของลอร่าจะเรียบง่าย แต่น้ำเสียงของเธอนั้นมีความสุขเป็นพิเศษ หลังจากแยกจากพี่ชายมาเกือบปี ในที่สุดพวกเขาก็กลับมาพบกัน

คนป่วยที่อยู่ตรงหน้าชื่อแครี่ เป็นพี่ชายคนโตของลอร่าและเหวยซือ

และเป็นหนึ่งในบุตรบุญธรรมสามคนของท่านอู๋

แครี่เอาผ้าเช็ดหน้าออกแล้วกล่าวด้วยรอยยิ้มว่า "ลอร่า ในที่สุดพวกเราก็ได้พบกันอีกครั้ง พี่ใหญ่คิดถึงคุณมาก"

"พี่ใหญ่ ฉันก็คิดถึงคุณเหมือนกัน"

ทั้งสองคนกอดกัน จากนั้นลอร่าช่วยแครี่นำกระเป๋าเดินทางไปเก็บที่ท้ายรถ

เปิดประตูและขึ้นไปนั่งบนรถ

หลังจากสตาร์ทรถแล้ว ลอร่าอดไม่ได้ที่จะถามว่า "พี่ใหญ่ เมื่อก่อนฉันเคยบอกพี่แล้วว่าคุณเป็นคนที่สุขภาพไม่แข็งแรง ทำไมคุณไม่หาผู้ช่วยมาช่วยเรื่องจุกจิกพวกนี้ล่ะ? คุณคงไม่ตระหนี่จนไม่อยากเสียเงินจ้างใช่ไหม? ถ้าไม่ไหวจริง ๆ ฉันออกเงินค่าจ้างผู้ช่วยให้คุณก็ได้?"

แครี่ยิ้ม "ไม่ใช่ว่าคุณจะไม่รู้ผมเคยชินกับการอยู่คนเดียว และไม่ชอบให้ใครมาติดตาม"

ลอร่าถอนหายใจและถามอีกครั้ง "พี่ใหญ่ อาการป่วยของคุณเป็นอย่างไรบ้าง?"