บทที่ 1218 จุดธูปพร้อมชาสามแก้ว

"ได้ งั้นฉันจะพูดให้ชัดเจนขึ้น"เวินรั่วเหอมองเจียงชื่อ"จากความสามารถของนาย สามารถช่วยอาจารย์กำจัดพวกคู่แข่งในการแข่งขันไปได้หลายคนอย่างสบายๆ จากนั้นค่อยจงใจแพ้ให้ศิษย์น้องของนาย แบบนี้ก็ส่งเหลยห้าวขึ้นตำแหน่งได้แล้วไม่ใช่เหรอ?"

"ชื่อเอ๋อ ฉันเป็นอาจารย์ของนาย เหลยห้าวก็เป็นศิษย์น้องของนาย เขาได้ขึ้นตำแหน่งก็มีแต่ผลดีต่อนายไม่มีผลเสีย"

"นายชงชาหวานๆแก้วนี้ให้อาจารย์ดื่ม อาจารย์จะจดจำความดีของนายไว้"

"หลังจากนี้ เวลาศิษย์แสดงความสามารถในวงการค้า อาจารย์อยู่ในวงการเมืองคอยสนับสนุน พวกเราสองคนศิษย์อาจารย์ร่วมมือกัน หรือเป็นศัตรูกัน?"

คำพูดเหล่านี้ถือว่าพูดได้เข้าใจแล้ว

ให้เจียงชื่อช่วยเหลยห้าวกำจัดยอดฝีมือคนอื่นๆ จากนั้นจงใจแพ้ให้เหลยห้าว

เหอะๆ เวินรั่วเหอยิ่งแก่ยิ่งหน้าไม่อายจริงๆ

เมษอีกด้านเห็นแล้วร้อนใจ กลัวเจียงชื่อหลงกลเวินรั่วเหอเพียงเพราะ'เคารพครูบาอาจารย์'งานเลี้ยงหงเหมินครั้งนี้อย่าคิดว่าไม่มีลูกสมุน แต่มันยังคงอันตรายมากๆ!

เจียงชื่อก้มหน้าดื่มชาเงียบๆ

ผ่านไปครู่หนึ่ง

เขาค่อยๆเงยมองเวินรั่วเหอ แล้วถามอย่างเรียบฉย:"อาจารย์ ศิษย์สงสัยมาก ปีนั้น อาจารย์ก็ใช้คำพูดแบบนี้โน้มน้าวศิษย์น้องของตัวเองใช่หรือเปล่า?"

บูม!!!

เสียงระเบิดดังก้องในใจเวินรั่วเหอ

เขารู้ว่าไม่จำเป็นต้องคุยกันอีกต่อไปแล้ว

"เจียงชื่อ ศิษย์ยืนกรานจะมีปัญหากับอาจารย์งั้นเหรอ?"

เจียงชื่อวางแก้วชาลง ฝืนยิ้มพูด:"ไม่ใช่ยืนกรานจะมีปัญหากับอาจารย์ แต่อาจารย์มีปัญหากับตัวเองต่างหาก อาจารย์ การเมืองอำนาจนั้น ปล่อยไปไม่ได้ขนาดนั้นเลยเหรอ?"

"พอแล้ว!"

เวินรั่วเหอยืนขึ้น สะบัดชายเสื้อ"พูดถึงขนาดนี้ไม่มีอะไรต้องคุยกันแล้ว ดื่มชาเสร็จแล้ว ศิษย์ไปได้แล้ว"

ท้ายที่สุดแล้ว ทำเอาความสัมพันธ์ระหว่างอาจารย์กับศิษย์ก็จบลง

เจียงชื่อยืนขึ้นโค้งคำนับให้เวินรั่วเหอ ถือเป็นการเคารพเวินรั่วเหอครั้งสุดท้าย

"อาจารย์ ลาก่อน"

เจียงชื่อเดินออกไปทันที ไม่ลังเลแม้แต่น้อย เมษก็รีบตามไปติดๆ

เห็นร่างเจียงชื่อจากไป เวินรั่วเหอโมโหจนเตะโต๊ะชากระเด็น"ไม้ผุแล้วสลักไม่ได้!"

ขณะนั้นเอง วางหยิงเสียภรรยาของเขาเดินออกมา

เก็บกวาดอุปกรณ์ชงชาที่ระเนระนาดบนพื้น พลางถอนหายใจแล้วพูดขึ้น:"คุณก็รู้นิสัยชื่อเอ๋อดี ที่เขาเข้าร่วมการแข่งขันผู้มีความสามารถ คงไม่ใช่เพื่อตัวเองแน่นอน"

"คุณยังบอกให้เขาละทิ้ง ให้เขาช่วยโกงให้เหลยห้าว เขาจะตกลงได้ยังไง?"