บทที่ 1231 ไฟใกล้มอดดับ

ความดุร้ายของหมาป่าปรากฏบนตัวเหลยห้าวอย่างสุดโต่ง

ไม่ว่าใครเตะต้องเขาล้วนกลายเป็นผุยผง แม้แต่เทพแห่งสงครามชูร่า เมื่อเผชิญหน้ากับหมาป่าดุร้ายตัวนี้ก็ไม่อาจเอาเปรียบอะไรได้

เป็นคนบ้าที่แม้ต้องตาย ก็จะบ้ากับคุณจนลมหายใจสุดท้าย

ผู้คนด้านล่างพากันกลืนน้ำลาย

น่ากลัวมาก

ยังดีที่พวกเขาไม่ได้สู้ถึงรอบสุดท้าย ไม่งั้นไม่รู้ว่าโดนเหลยห้าวฉีกเป็นกี่ชิ้น

ท่ามกลางผู้คน เมษหน้าซีดเผือด

เขารู้ว่าเจียงชื่อในตอนนี้ไฟใกล้มอดดับแล้ว

สองวันก่อนหลังจากเจียงชื่อได้รับพิษ เสียพลังไปมากเพื่อขับพิษ ร่างกายอ่อนล้าอย่างมาก ยังไม่ฟื้นตัว

แม้เมื่อวานพักผ่อนทั้งวัน กินยาบำรุงไปจำนวนมาก แต่เขาที่เพิ่งฟื้นตัวจากการบาดเจ็บสาหัส มีพลังอยู่แค่70%

สมรรถภาพทางกายก็เป็นปัญหาใหญ่เช่นกัน

ตอนแรกคิดว่าจัดการกับการต่อสู้ได้ง่ายๆ ใครจะไปคิดว่าถูกเหลยห้าวลากเข้าสู่'การแข่งขันช่วงต่อเวลาพิเศษ'

แถมเหลยห้าวยังอาศัยยากระตุ้น กลายเป็น'ผู้ไร้คนต่อกรได้'

เผชิญหน้ากับเหลยห้าวเช่นนี้ เจียงชื่อเสียเปรียบอยู่แล้ว ยิ่งไปกว่านั้นร่างกายก็ไม่ค่อยไหวแล้ว แพ้แน่นอน

แพ้ เท่ากับตาย

เมษกัดฟันกรอดๆ เตรียมตัวขึ้นเวทีประลองตลอดเวลา

แม้โดนเจียงชื่อ เขาก็ไม่มีทางยืนมองเจียงชื่อโดนทำร้ายจนตายเฉยๆแน่"ผู้บัญชาการ เมษต้องช่วยคุณให้ได้!"

บนเวทีประลอง

เจียงชื่อลุกขึ้น แต่เห็นได้ชัดว่าหายใจหนักขึ้น เหงื่อเต็มหลังไปหมด

เหลยห้าวสะบัดข้อมือไปมา พลางพูดด้วยรอยยิ้ม:"ทำไม ดูเหมือนศิษย์พี่ไม่ค่อยสู้ดีเท่าไหร่?อ้อ ผมนึกออกแล้ว เมื่อวันก่อนอาจารย์เชิญคุณดื่มชา ชานั่นรสชาติไม่ค่อยดีงั้นเหรอ?"

เห็นได้ชัดว่าเหลยห้าวระแคะระคาย

เจียงชื่อสูดหายใจเข้าลึกๆ ยืนให้มั่น ตั้งท่าต่อสู้ต่อ