บทที่ 1237 ชดใช้ด้วยเงิน

ทันทีที่พวกลูกน้องได้ยินคำสั่งของสวี่จิ้น ก็ลงมือพังของทันที พังพวกขวดต่างๆที่วางอยู่บนโต๊ะแตกละเอียด ส่วนโต๊ะ เก้าอี้ ม้านั่งก็ทำให้หัก

"อย่าพัง อย่าพัง"

โม่ชิงฉงร้อนใจไปหมด แต่ลำพังตาแก่อย่างเขาจะทำอะไรได้?

สวี่จิ้นพูดอย่างมีความสุข:"ฉันพังร้านแล้ว เป็นไง ทำไมผู้ยิ่งใหญ่อะไรนั่นยังไม่ออกมา?กลัวจนไม่กล้าออกมาหรือเปล่า?"

เมษถอนหายใจ

คนบางคน ไม่เห็นโลงศพไม่หลั่งน้ำตา ท้าทายรยหาที่ตายอย่างบ้าคลั่ง

ยิ่งเตือนเขา เขาก็ยิ่งฮึกเหิม

ขณะนั้นเอง ประตูห้องด้านในเปิดออก เมษหันไปมองแวบหนึ่ง แล้วพูดกับสวี่จิ้น:"ผมเตือนคุณแล้ว คุณหาเรื่องเอง จะมาว่าผมไม่ได้นะ"

พูดจบ เมษถอยหลังไปด้านหนึ่ง

สวี่จิ้นยิ้มยกมุมปาก ท่าทีไม่กลัวแม้แต่น้อย โบกมือไปมา พลางพูดกับลูกน้อง:"ฉันก็อยากรู้เหมือนกันว่าผู้ยิ่งใหญ่คนไหน ที่ฉันหาเรื่องไม่ได้ พวกแก เตรียมตัวให้พร้อม จัดให้ผู้ยิ่งใหญ่ผู้สักยก!"

"ครับ!!!"

ลูกน้องทุกคนนวไม้นวดมือรอ เตรียมหาเรื่อง

ประตูห้องด้านเปิดออกหมด มีผู้ชายหน้าขาวซีดเล็กน้อยเดินออกมา

เขาใส่เสื้อเชิ้ตยาวสีน้ำเงินเทา ดูสุภาพมาก

แต่ดวงตาทั้งสองเผยดุร้ายออกมา

"สวี่จิ้น ไม่เจอกันนานเลยนะ"

เจียงชื่อพูดเบาๆ พลางจับเก้าอี้ที่ล้มอยู่บนพื้นตั้งตรง

ทางด้านสวี่จิ้น ตกใจจนขาอ่อนไปหมด หน้าสีราวกับผัก เขากลืนน้ำลายไม่หยุด อีกทั้งไม่รู้ทำไม หลังจากเห็นเจียงชื่อ จู่ๆก็รู้สึกเจ็บบริเวณใบหน้าด้านซ้ายมากๆ

เขาเอื้อมมือจับหน้า ไม่กล้าแม้แต่หายใจแรง

ถ้าจะบอกว่าบนโลกนี้มีใครที่สามารถทำให้เขาเห็นแล้วกลัว ก็มีแค่คนเดียว——เจียงชื่อ

เขาไม่อาจลืมภาพที่โดนเจียงชื่อต่อยอัดกำแพงวันนั้นได้ ไม่อาจลืมภาพที่เจียงชื่อปราบเจ้าปีศาจเหลยห้าวนั่น ไม่อาจลืมภาพที่เจียงชื่อแย่งชิงตำแหน่งเทพแห่งสงครามชูร่า

เขา กลัวแล้ว

"ทำไม......เป็นคุณ?"

โลกกลมจริงๆ ครั้งนี้ซวยแล้วจริงๆ เขาคิดไม่ถึงว่าเทพแห่งสงครามชูร่าผู้น่าเกรงขาม จะพักผ่อนในสถานที่แบบนี้

เจียงชื่อควรพักในโรงแรม5ดาว เชิญหมอที่เก่งที่สุดในโลกมารักษาให้ถึงที่ถึงจะถูก?

ทำไมถึงมาที่นี่?

สวี่จิ้นตอนนี้จะร้องไห้ก็ร้องไม่ออก

เมษถาม:"ผู้ยิ่งใหญ่ท่านนี้ พอจะเข้าตาคุณได้ไหม?"

เกินเข้าตาไปนะสิ นี่มัน'สวรรค์'ของสวี่จิ้นเลยล่ะ!

ขณะนั้นเอง ลูกน้องคนหนึ่งเดินมาถาม:"ลูกพี่ จัดการมันเลยไหม?"

จัดการมัน?

เหอะๆ!

ขนาดเหลยห้าวคนที่ไร้ผู้ต่อกรยังตายด้วยน้ำมือเจียงชื่อ คนคนนี้คือปีศาจ ยิ่งไปกว่านั้นเจียงชื่อในตอนนี้อยู่ระดับไหน ใช่คนที่เขาจะลงมือได้ตามอำเภอใจงั้นเหรอ?

กองเทพพิชิตฟ้ามีไว้เฉยๆเหรอ?

เพี๊ยะ!!!

สวี่จิ้นตบหน้าลูกน้องตัวเองไปทีหนึ่ง แล้วตะโกนด่า:"ไร้ประโยชน์ ทำไมพูดกับเทพสงครามแบบนั้น?อยากตาย?"

ลูกน้องมือป้องปากพลางถอยออกไป รู้สึกไม่เป็นธรรมมากๆ เมื่อครู่คุณเป็นคนบอกจะลงมือ ตอนนี้จู่ๆมาเปลี่ยนคำ?

สวี่จิ้นหันไปยิ้มให้เจียงชื่อ พูดขอโทษอย่างยิ:"คือ......เทพสงคราม ขอโทษจริงๆครับ ผมไม่รู้ว่าร้านนี้เป็นของคุณ เมื่อครู่ล่วงเกินแล้ว ถ้าผมรู้ว่าคุณอยู่ที่นี่ ต่อให้ผมกล้ามากแค่ไหน ผมก็ไม่กล้ารีบร้อน ขอเทพสงครามผู้มีอำนาจ ปล่อยผมครั้งนี้ไป ได้ไหม?"

เจียงชื่อมองเขาด้วยสายตาเย็นชา จากนั้นมองไปรอบๆ

"ทำไมของล้วนถูกทำลาย?"

สวี่จิ้นตกใจจนตัวสั่น"ชดใช้ครับ ผมจะชดใช้เดี๋ยวนี้!"