บทที่ 1245 ทองคำสู้ทองคำ

ฉินเยี่ยนสือก้มกราบซ้ำแล้วซ้ำเล่า และขอร้องให้เจียงชื่อให้อภัย

ตลกละ? คนที่อยู่ตรงหน้าคือเทพแห่งสงครามชูร่า คนตัวเล็กๆอย่างเขาสามารถรุกรานได้เหรอ?

เมื่อคิดถึงเมื่อกี้ก็รู้สึกว่ามันน่าขำมาก เขายังกล้าใช้ตัวตน'รัฐ' ของเขาเพื่อกดเจียงชื่อ เขาสามารถกดได้หรือ?คนอื่นสามารถบดขยี้คุณตายได้ด้วยนิ้วเดียว!

“เจียงชื่อ ท่านอย่าถือสาคนต้อยต่ำเลยนะ เห็นผมเป็นแค่ตดที่ตดทิ้งแล้วเถอะ”

หลังจากก้มกราบเป็นเวลา 10 นาทีเต็ม เจียงชื่อก็พูดขึ้นในที่สุด

“ผู้อำนวยการฉิน เราไม่เคยมีความคับข้องใจหรือความเกลียดชังกันใดๆ ผมไม่เข้าใจ อยู่ดีๆคุณมาหาเรื่องผมทำไม?”

ฉินเยี่ยนสือรีบพูด "ผมก็ไม่อยากทำเหมือนกัน แต่แครี่จากบริษัทเทคโนโลยีฉงเหมินขอให้ผมทำ ผมจะไม่ปิดบังคุณ เขาให้เหล้าชั้นดีหลายสิบขวดแก่ผม และผมก็ดื่มมากไปหน่อย ก็เลยทำเรื่องที่โง่มากเช่นนี้"

เป็นบริษัทเทคโนโลยีฉงเหมินอีกแล้วเหรอ

แครี่อีกแล้ว

เจียงชื่อส่ายหัวด้วยรอยยิ้มขมขื่น บริษัทเทคโนโลยีฉงเหมินนี้น่ารำคาญจริงๆ สะบัดยังไงก็สะบัดไม่ออกสักที

เขากล่าว "โอเค เข้าใจแล้ว ผู้อำนวยการฉิน ตอนนี้คุณออกไปได้แล้ว"

ฉินเยี่ยนสือมองไปที่เจียงชื่ออย่างไม่เชื่อและถามว่า "ประธานเจียง ผมสามารถออกไปได้จริงหรือ?"

เจียงชื่อเหลือบมองที่เขา สายตาของเขาเย็นชา

ฉินเยี่ยนสือไม่กล้าพูดมากอีกต่อไป ดังนั้น เขาจึงหันหลังและกำลังจะวิ่ง ทันทีที่เขาไปถึงประตู เจียงชื่อก็หยุดเขา

"เดี๋ยวก่อน "

ฉินเยี่ยนสือหันกลับมาถามทันที "ประธานเจียงมีธุระอะไรอีกหรือ?"

“มีสองสิ่ง อย่างแรก ถ้าคุณกล้าเปิดเผยตัวตนของผม ผมจะฆ่าคุณ”

“ไม่หรอก ผมไม่กล้าพูดแม้แต่คำเดียวแน่นอน”

“ประการที่สอง คุณทำผิด ไม่ถูกลงโทษก็ไม่ได้ เริ่มตั้งแต่วันนี้ คุณห้ามดื่มเป็นเวลาหนึ่งปี และคืนเหล้าทั้งหมดที่คุณได้รับจากบริษัทเทคโนโลยีฉงเหมินด้วย”

"หา?"

การขอให้ฉินเยี่ยนสือไม่ดื่มเหล้าเป็นเวลาหนึ่งปีก็เหมือนการฆ่าเขา

"ประธานเจียง เอิ่ม ระยะเวลาสั้นกว่านี้ได้ไหม? หนึ่งเดือนได้ไหม?"

ยังกล้ามาต่อรองอีก?

เจียงชื่อส่งเสียงอย่างเย็นชา“สองปี!”

ฉินเยี่ยนสือหุบปาก และถ้าเขาพูดต่อ เกรงว่าเขาจะไม่สามารถดื่มได้เป็นเวลาสามหรือสี่ปี เห้อ ตนเองจะต้องแบกรับบาปที่ตนเองทำเอง

เขาหันกลับมาและวิ่งร้องไห้ออกไป

หู่เผ้าพูดอย่างดูถูก”ไอ้หัวโล้นเฒ่านี้น่ารังเกียจจริงๆ ผู้บัญชาการ ปล่อยเขาไปอย่างง่ายดายอย่างนี้ ดีกับเขาเกินไปแล้ว"

เจียงชื่อโบกมือของเขา "ยังไงก็เป็นเจ้าหน้าที่ของรัฐ ดังนั้นเราก็ต้องไว้หน้าเขาบ้าง"

หู่เผ้าถาม "ท่านผู้บัญชาการ บริษัทเทคโนโลยีฉงเหมินมักจะใส่ร้ายคุณ เราควรไปจัดการพวกเขาไหม?"

"สมควรจัดการอยู่"

สายตาตาของเจียงชื่อเป็นประกาย "ไม่ต้องกังวล พวกเขาจะดิ้นได้ไม่นานแล้ว"

……

ฟ้าเริ่มมืด

กรกฏขับรถกลับบ้านจากที่ทำงาน

วันนี้เป็นวันแรกที่เขาทำงานในบริษัทใหม่ และยังเป็นครั้งแรกที่เขาเพลิดเพลินกับการได้สถาบันวิจัยอิสระ และเขาอารมณ์ดีเป็นพิเศษ

โดยเฉพาะอย่างยิ่งหลังจากที่ได้เห็น 'หินฟ้า' ทั้งคนก็ดีใจมาก

เขาเปิดไฟ นั่งลงบนโซฟา หยิบข้อมูลที่ถ่ายออกมาแล้วมองดู ยิ่งดูก็ยิ่งมีความสุข

"หินฟ้าช่างสวยงามจริงๆ"

ในขณะนี้ เสียงของชายอีกคนหนึ่งดังมาจากห้องด้านหลัง"เหรอ?แค่หินธรรมดาก้อนหนึ่ง สวยจนคุณยอมทรยศต่อผู้บังคับบัญชาการเหรอ?"

“อืม?”