บทที่ 1277 รนหาเรื่อง

จนถึงตอนนี้สุนัขหมายเลขสองก็ยังกัดไม่ปล่อย

เลือดก็ยังคงไหลออกมาเรื่อยๆ

รู้ผลแล้ว สุนัขหมายเลขหนึ่งยืนขึ้นมาไม่ไหว และถูกสุนัขหมายเลขสองกำจัดทิ้ง ถึงมันจะมีร่างกายที่แข็งแกร่งและกำยำขนาดไหน ก็พ่ายแพ้อยู่ดี เมื่อมองไปที่สุนัขหมายเลขหนึ่งที่นอนอยู่บนเวที สีหน้าของจ้าวไห่เหรินก็ซีดขึ้นมาทันที และรู้สึกเหมือนกับว่าตัวเขาเองกำลังนอนอยู่บนเวที

น่าอับอาย และเจ็บใจจริงๆ

"ไม่ เป็นไปไม่ได้"

ในเมื่อเรื่องมันมาถึงขนาดนี้แล้ว ถึงพูดก็คงไม่มีประโยชน์อะไร?

เรื่องจริงมันก็คือเรื่องจริง

"สุนัขหมายเลขสองชนะ คุณเจียงเป็นฝ่ายชนะ!"

จ้าวหรงปรบมือแสดงความยินดีเป็นคนแรก พร้อมกับชักสีหน้าใส่จ้าวไห่เหริน "พี่คะ พี่แพ้แล้ว! ตอนนี้พี่คงรู้แล้วนะคะ ว่าสายตาของคุณเจียงนั้นเฉียบแหลมขนาดไหน?"

จ้าวไห่เหรินรู้สึกโดนมีดแทงเข้ากลางหัวใจเต็มๆ

แพ้ก็แพ้ไปสิ แต่ทำไมน้องสาวสุดที่รัก ที่ตัวเองดูแลมายี่สิบกว่าปี ถึงหันศอกใส่เขาล่ะ?

น่าเศร้า

แท้จริงแล้ว ความรักของคนในครอบครัวชนะความรักที่เขามีให้คนอื่นไม่ได้จริงๆ ~~

ทุกคนปรบมือแสดงความยินดีกับเจียงชื่อ จ้าวจื้อไหลก็หัวเราะและพูดว่า "น่าทึ่งจริงๆ น่าทึ่งจริงๆ คุณเจียง สายตาคุณนี่ชั่งเฉียบแหลมจริงๆ แวบแรกก็ดูออกว่าสุนัขหมายเลขสองจะชนะ ชั่งน่าทึ่งจริงๆ เลยครับ"

เจียงชื่อโบกมือ "เจ้าบ้านตระกูลจ้าวก็พูดเกินไปครับ"

เดิมทีทุกคนแห่กันชื่นชมเจียงชื่อ จ้าวไห่เหรินเลยไม่ได้เป็นจุดสนใจ เลยสามารถปกปิดเรื่องการพนันไปได้ และก็ไม่มีใครบังคับให้จ้าวไห่เหรินไปสู้กับสุนัข

น่าเสียดาย ที่มันไม่เป็นแบบนั้น

เมษก็พูดขึ้นมาว่า "เอิ่ม สุนัขหมายเลขหนึ่งแพ้ อย่างนั้นท่านรองประธานจ้าวก็แพ้พนันสิครับ?"

ประโยคนี้เหมือนมีคนเอามีดมาแทงตรงกลางใจของจ้าวไห่เหริน

ให้ตายสิ!