บทที่ 1282 เปลวไฟ

แต่นี่ไม่ใช่สิ่งที่เจียงชื่อใส่ใจ สิ่งที่เขาสนใจในหมาตัวนี้ คือลักษณะนิสัย ไม่ใช่รูปลักษณ์ภายนอก

เห็นเจียงชื่อเดินไปทางสุนัขหมายเลขสองเขายังไม่ทันได้เข้าไปใกล้ สุนัขหมายเลขสองก็เห่าอย่างบ้าคลั่ง มันจำได้แม่นว่าเจียงชื่อปราบมันยังไง

เมื่อเจียงชื่ออยู่ห่างจากกรงหมาไม่ถึง 3 เมตร สุนัขหมายเลขสองกัดฟันและย่อตัวลง ตั้งท่าพร้อมที่จะโจมตี

กิริยาแบบนี้ ไม่ควรถูกรับเลี้ยงด้วยซ้ำ!

เหมียวถงกุมขมับ หมดคำที่จะพูด

ขณะนี้ เจียงชื่อยืนนิ่งและมองดูสุนัขหมายเลขสองด้วยสายตาที่เย็นชา มีจิตสังหารแผ่ออกมาจากตัวของเขา ซึ่งเป็นจิตสังหารของเทพแห่งสงครามชูร่า

ราวกับผู้ที่แข็งแกร่งรวมตัวกัน และกำลังต่อสู้เพื่อฆ่าศัตรูในสนามรบ

สุนัขหมายเลขสองตกใจจนถอยหลังกลับไปสองก้าว แต่เขาไม่ได้ตกใจจนเสียหลัก ยังคงท่าโจมตีเหมือนเดิม

เจียงชื่อพอใจมาก

เขาพูดว่า “ฉันรู้ว่าเมื่อก่อน แกต้องทนทุกข์ทรมานมามากแล้ว ชีวิตของแกอยู่ในมือของผู้อื่นมาโดยตลอด และแกใช้ชีวิตทุกวันนี้ด้วยความกลัวและความขุ่นเคือง หากแกใช้ชีวิตแบบนี้ไปนานๆ จะทำให้อ่อนไหวและอาฆาตเกินไป”

“แต่ที่ฉันชอบคือความกล้าหาญของแก ที่สู้สุดชีวิตด้วยกำลังและความสามารถของตนเอง”

“อยู่กับฉัน ฉันจะทำให้แกมีอนาคตใหม่! ทิ้งความแค้นและความกลัวที่ไม่มีประโยชน์ไปให้หมด แสดงความดื้อรั้นและกล้าหาญของแกออกมา วันหนึ่งแกจะต้องได้ไปยืนบนจุดสูงสุดและเห็นแม้กระทั่งภูเขาลูกเล็ก”

เหมียวถงซึ่งอยู่ข้างหลังก็มีสีหน้าที่สับสน

อะไรกัน?

เจียงชื่อคุยกับสุนัขจริงๆ เหรอ?! ทั้งยังพูดคำพูดที่เร่าร้อนแบบนี้ นี่บ้าไปแล้วเหรอ? “ประธานเจียง คุณไม่ได้ป่วยหรอกใช่มั้ยคะ?” ยังไงเหมียวถงก็ไม่เข้าใจพฤติกรรมแบบนี้

แต่ เมษเข้าใจ

กองทัพสิบสองนักษัตร จริงๆ แล้วทุกคนต่างมีพรสวรรค์และความดื้อรั้น แต่ทั้งสิบสองคนเต็มใจที่จะยอมแพ้ต่อคำสั่งของเจียงชื่อ เพราะเจียงชื่อมีความแข็งแกร่งและอำนาจเหนือกว่า

คนที่พวกเขาจะยอมรับ มีเพียงเทพเจ้าแห่งสงครามชูร่าเท่านั้น!

คำพูดเหล่านี้ เจียงชื่อไม่เพียงแต่บอกสุนัขหมายเลขสองตัวนี้เท่านั้น แต่ยังบอกกับผู้คนมากมายในกองทัพสิบสองนักษัตรด้วย เพราะทุกคนเชื่อมั่นในตัวเจียงชื่อ เชื่อมั่นในเทพแห่งสงครามชูร่า จึงทำให้ทุกคนติดตามมาโดยตลอด

เจียงชื่อคือดวงอาทิตย์ คือแสงสว่าง การสนับสนุนทางจิตวิญญาณ และความเชื่อสูงสุดของพวกเขา!

สุนัขหมายเลขสองยังคงกัดฟัน

ดูเหมือนว่า สุนัขก็คือสุนัขวันยังค่ำ? ยังไงก็ต่างกับคน ต่อให้เจียงชื่อจะพูดดีแค่ไหน ยังไงมันก็ฟังไม่รู้เรื่อง

ทันใดนั้นเจียงชื่อโบกมือและพูดว่า “เมษ ไปเปิดกรง”

ว่าไงนะ?

เหมียวถงตกใจ “อย่าทำอะไรบ้าๆ แบบนี้นะประธานเจียง หมาตัวนี้ดุร้ายมาก ถ้าคุณเปิดกรง อาจเป็นอันตรายถึงชีวิตได้นะคะ”

จากนั้น เมษไม่ได้พูดอะไร เดินตรงไปที่กรง เตรียมตัวจะเปิด

“เมษ นี่คุณเป็นบ้าไปอีกคนแล้วเหรอ?” เหมียวถงกลัวจนเพี้ยนไปแล้ว

เธอรีบวิ่งไปหลบหลังโต๊ะ เพราะกลัวว่าจะถูกสุนัขหมายเลขสองกัด แม้จะไม่ถึงตาย แต่ก็อาจจะได้รับพิษสุนัขบ้าหรืออะไร ซึ่งอันตรายมากก็ได้

เจียงชื่อมองไปที่สุนัขหมายเลขสองในกรง พูดครั้งสุดท้ายว่า “ถ้าแกยินดีที่จะติดตามฉัน ก็เดินมาหาฉัน หากแกอยากไปจากที่นี่ ฉันก็จะไม่ห้ามแก จะอยู่หรือจะไป ขึ้นอยู่กับที่แกตัดสินใจ”

เหมียวถงที่อยู่ห่างๆ ยังคงส่ายหัวไม่หยุด

“บ้าไปแล้ว บ้าไปแล้ว ประธานเจียงบ้าไปแล้วจริงๆ”

“พูดกับหมาตัวหนึ่งไม่หยุด สมองน่าจะมีปัญหาแล้วจริงๆ”