บทที่ 13 กองทองสิบสองปีนักฉัตร

บทที่ 13 กองทองสิบสองปีนักฉัตร

“คุณชายใหญ่?” เสียงที่คุ้นเคยดังขึ้นจากด้านหลัง

เจียงชื่อค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น และเห็นว่าคนที่มาคือเฉิงไห่ที่เคยเป็นคนงานเก่าแก่ของตระกูลเจียง

“ลุงเฉิง”

เฉิงไห่เดินโซเซเข้ามา วางดอกไม้ช่อหนึ่งไว้หน้าหลุมศพ จากนั้นก็นำหมูอบซอสแดงชามใหญ่ออกมาจากกล่อง

“ของที่คุณชายรองชอบกินที่สุดตอนยังชีวิตอยู่ก็คือหมูอบซอสแดงที่ผมทำ แต่คิดไม่ถึงเลยว่า เขาจะนำหน้าตาแก่หงำเหงือกอย่างผมไปก้าวหนึ่ง”

“ตอนนี้ผมยังไม่อยากจะเชื่อเลยว่าเขาจากไปแล้ว ยังฝันถึงเขาบ่อย ๆ อยู่เลย”

“คุณชายใหญ่ ผมเฝ้าดูคุณกับคุณชายรองเติบโตขึ้นมา ในใจของผม พวกคุณก็เหมือนญาติของผม ผมยอมรับความจริงนี้ไม่ได้จริง ๆ”

ขณะที่พูดไป น้ำตาของเฉิงไห่ก็ไหลลงมา

เจียงชื่อเงยหน้ามองขึ้นไปบนฟ้า ถอนหายใจยาว ๆ ออกมาด้วยความโล่งอก และพูดว่า "การตายของโม่ ผมจะไม่มีทางปล่อยไปแบบนี้แน่"

เฉิงไห่ส่ายหัว “ปล่อยวางเถอะครับ คุณชายใหญ่ ตอนนี้บริษัทเทคโนโลยีจิ้นเมิ่งเป็นของเหอเย่าหลง แล้วเบื้องหลังเขายังมีบริษัทเทียนติ่งท็อปห้าอันดับแรกของเมืองเป็นผู้สนับสนุน คุณจะเอาอะไรไปสู้กับเขา?”

เจียงชื่อไม่ได้พูดอะไร เพียงแค่มองไปที่ผิวน้ำอย่างเงียบ ๆ

หลังจากนั้นไม่นาน เขาก็พูดว่า "อีกห้าวันหลังจากนี้ก็เป็นวันเกิดของโม่แล้ว ผมอยากทำให้มันดูน่าประทับใจ ให้โม่ได้จากไปอย่างสมเกียรติหน่อย"

เฉิงไห่ลุกขึ้นยืน "อะไรกัน คุณชายใหญ่ยังไม่รู้เหรอครับ?"

"รู้อะไร?"

“บริเวณริมแม่น้ำนี้กำลังอยู่ระหว่างการรื้อถอน กำลังจะถูกรื้อถอนในไม่ช้านี้แล้ว ห้าวันหลังจากนี้ บางทีพื้นที่ทั้งหมดนี้อาจถูกบังคับให้สร้างขึ้นใหม่ คุณควรรีบย้ายหลุมศพโดยเร็วที่สุดนะครับ เพื่อเลี่ยงไม่ให้พอถึงตอนนั้นแล้วจะต้องทำให้คุณชายรองอยู่ภายใต้ความไม่สงบ”

เจียงชื่อขมวดคิ้วแน่น เขายังไม่รู้เรื่องนี้จริง ๆ

เฉิงไห่พูดต่อ "ตอนแรกเหอเย่าหลงตั้งหลุมศพไว้ที่นี่ ก็เพราะเล็งเห็นแล้วว่าอีกไม่นานจะถูกรื้อถอน เขาคนนั้นน่ะ ไม่ได้มีเจตนาดีเลย ปรารถนาเป็นอย่างยิ่งให้กรมโยธาธิการและผังเมืองขุดรื้อหลุมศพของคุณชายรอง”

"กล้าดี!!!"

“นี่ไม่ใช่ปัญหาว่ากล้าหรือไม่กล้า มันเป็นเรื่องที่เบื้องบนตัดสินแล้ว มันใช่เรื่องที่คนธรรมดาตัวเล็ก ๆ อย่างพวกเราจะไปจัดการได้ที่ไหนกัน? คุณชายใหญ่ ในขณะที่ยังมีเวลาอยู่ รีบย้ายหลุมฝังศพโดยเร็วเถอะ ถ้าช้ากว่านี้อาจจะไม่ทันกาล คุณคงไม่อยากเห็นคุณชายรองที่ตายไปแล้วหลุมศพของเขาก็ยังถูกขุดรื้อขึ้นมาอีก จนต้องนอนตายตาไม่หลับใช่ไหม?”

เจียงชื่อถอนหายใจด้วยความโล่งอก "หลุมศพ จะไม่มีทางถูกเคลื่อนย้าย"

เขามองไปที่ผิวน้ำ และพูดอย่างใจเย็นว่า "ไม่ใช่แค่ผมจะไม่เคลื่อนย้าย แต่ผมยังจะซ่อมแซมมันอีกด้วย จะทำให้หลุมศพของโม่เป็นหลุมศพที่ใหญ่ที่สุดและดีที่สุดในเมือง!"

“โธ่......คุณชายใหญ่ ทำไมคุณถึงเป็นแบบนี้อีกแล้ว? โกรธเคืองตามเกมไป แล้วจะมีจุดจบที่ดีได้ยังไงล่ะ?

เจียงชื่อโบกมือ “ผมตัดสินใจไปแล้ว ลุงเฉิง ลุงไม่ต้องพูดแล้ว”

เฉิงไห่เข้าใจอารมณ์ของเจียงชื่อ และรู้ดีว่าจะไม่มีประโยชน์ที่จะพูดต่อไป ดังนั้นเขาจึงอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจ เกรงว่าเรื่องนี้ยิ่งทำก็จะยิ่งรุนแรงขึ้น

เจียงชื่อกล่าวว่า "ห้าวันหลังจากนี้ ในวันเกิดของโม่ ผมจะจัดงานศพยิ่งใหญ่ตามแผนที่วางไว้ ลุงเฉิง ลุงจะมาไหม?"

เฉิงไห่พยักหน้าอย่างแรง "ตราบใดที่คุณกล้าทำ ผมก็กล้ามา ผมอายุปูนนี้แล้ว จะตายก็ตายเถอะ และถึงเบื้องบนจะกดขี่ข่มเหง แล้วยังจะมีอะไรกลัวอีกกันล่ะ? "

เจียงชื่อยิ้ม "วางใจเถอะ ลุงเฉิง มีผมอยู่ จะไม่มีใครสามารถแตะต้องลุงได้"

เฉิงไห่หันกลับมารินเหล้าสองแก้ว แก้วหนึ่งสาดลงบนพื้น อีกแก้วหนึ่งดื่มลงไปเอง

"คุณชายรอง ตาเฒ่าคนนี้ขอกลับไปก่อนนะ แล้วพบกันในอีกห้าวันข้างหน้า"

หลังจากพูด เขาก็ค่อย ๆ หมุนตัวจากไป

หลังจากเขาจากไปไม่นาน รถออดี้สีดำสุดหรูคันหนึ่งก็มาหยุดอยู่ไม่ไกลจากหลุมศพ ประตูเปิดออก และมู่หยางอีก็วิ่งเหยาะ ๆ เข้ามาอยู่ด้านข้างของเจียงชื่อ