บทที่ 1310 สังเวยความรัก

“ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา ฉันก็รู้ว่าฉันตกหลุมรักคุณ”

“ต่อมาฉันเข้าร่วมบริษัท และยิ่งฉันรู้จักคุณมากเท่าไหร่ ฉันก็ยิ่งคิดว่าคุณสมบูรณ์แบบ ไร้ข้อบกพร่องแม้แต่น้อย หรงเอ๋อร์คุณคืออีกครึ่งหนึ่งที่ฉันตามหา และเป็นอีกครึ่งหนึ่งที่จะเดินกับฉันไปสู่อาณาจักรแห่งสวรรค์!”

“คุณเท่านั้นที่คู่ควรกับฉัน”

จ้าวหรงยิ่งฟังก็ยิ่งกลัว

ไอ้โรคจิตที่กล้าเขียนจดหมายไม่ใช่ผู้ชาย แต่คือโกเซี่ยนหมิ่นตรงหน้าเธอ? ทุกคนคิดว่าไอ้โรคจิตเป็นผู้ชาย จึงไม่ทันสังเกตโกเซี่ยนหมิ่น

ตอนนี้ควรทำยังไง?

จ้าวหรงถามว่า "เซี่ยนหมิ่นคุณจะพาฉันไปไหน?"

โกเซี่ยนหมิ่นยิ้มและพูดว่า "ไปที่ที่เราพบกันครั้งแรก"

“แม่น้ำลั่วหยุน?”

“ใช่ เราไประโดดลงในแม่น้ำลั่วหยุนด้วยกัน ปล่อยให้ความรักระหว่างเรายกระดับไปอีกขั้น!”

จ้าวหรงรู้สึกขมขื่นอย่างมาก

ความรักบ้าอะไร?รสนิยมทางเพศของเธอเป็นปกติ และเธอไม่ได้รู้สึกอะไรสักนิดกับไอ้โรคจิตโกเซี่ยนหมิ่นโอเคไหม

“เซี่ยนหมิ่นคุณปล่อยฉันลงจากรถนะ ฉันไม่มีความรู้สึกกับคุณจริงๆ ”

ใบหน้าของเซี่ยนหมิ่นเปลี่ยนแล้วเปลี่ยนอีก แต่ความเร็วไม่ลดลงเลย

“ไม่เป็นไร หรงเอ๋อร์ ขอเพียงฉันดีกับคุณก็เพียงพอแล้ว”

'ความรัก' ข้างเดียวแบบนี้ ทำให้คนอื่นปวดหัวที่สุดแล้ว คนอื่นไม่สนใจคุณเลย แต่คุณยังคงเซ้าซี้อยู่นั่นแหละ และยังจะพาพวกเขาไปสังเวยความรัก

มันใช่ความรักหรือ?

นี่มันคือความเห็นแก่ตัว!

ใกล้เข้าแม่น้ำลั่วหยุนทุกที และอีกไม่กี่วินาที คาดว่ารถจะทะลุรั้วและตกลงไปจากถนนในแม่น้ำลั่วหยุนโดยตรง

แม้ว่าตำรวจจะพบร่องรอยรถของโกเซี่ยนหมิ่นในเวลานี้ มันก็สายเกินไปที่จะหยุดมัน

เมื่อตำรวจมาถึง คาดว่าพวกเขาคงจะพบศพเพียง 2 ศพที่แข็งแล้วเท่านั้น

"อย่า~~"

จ้าวหรงร้องไห้และอ้อนวอน เธอไม่อยากตายตั้งแต่อายุยังน้อย ยิ่งไปกว่านั้น เธอยังมีผู้ชายอีกคนในใจ