บทที่ 1376ไม่เจียมตัว หาเรื่องอับอายขายหน้าใส่ตัวเอง

"ลูก แกรู้สึกเป็นอย่างไรบ้าง?" ทันใดนั้น ถางจ้งฉินก็ถาม

ถางกางลองขยับดู"ร่างกายไม่มีอะไรผิดปกติ แต่แขนยังเจ็บมาก"

"อืม งั้นก็ลุกขึ้นตามพ่อไปเถอะ"

"ฮะ?"ถางกางผงะ "พ่อ พ่อจะทำอะไรเหรอ?"

"ไปต่างประเทศ"

เมื่อคำพูดนี้เปล่งออกมา ถางกางก็เข้าใจถึงความรุนแรงของเรื่องนี้

เขาถามว่า"พ่อ พ่อคิดว่ามันอันตรายไหม?"ลุงไห่พวกเขาไม่น่าจะแฉพวกเราใช่มั้ย?"

ถางจ้งฉินกล่าวว่า"ถ้าพวกเขาไม่สารภาพ ตำรวจก็จะไม่สามารถหาความจริงได้งั้นหรือ?"ตอนนี้ในประเทศไม่ปลอดภัย เร็วเข้า ไปต่างประเทศกับพ่อ"

"ได้"

ถางกางรีบใส่เสื้อผ้า ออกจากโรงพยาบาลพร้อมกับถางจ้งฉิน และขึ้นรถพิเศษตรงไปที่สนามบิน แข่งกับเวลา

ไม่ถึง 15 นาทีหลังจากที่พวกเขาจากไป ตำรวจก็มาถึงโรงพยาบาล

แต่พวกเขาเห็นเพียงห้องผู้ป่วยที่ว่างเปล่า สองพ่อลูกของตระกูลถางก็หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย ดังนั้นพวกเขาจึงไปตามล่าทันที

ทหารและโจร

คนหนึ่งจับ อีกคนหนี ขึ้นอยู่กับว่าใครเร็วกว่า

ในตอนนี้ ดูเหมือนว่าสองพ่อลูกตระกูลถางจะเร็วกว่า หากพวกเขาหลบหนีออกจากประเทศได้สำเร็จ ก็ยากที่จะจัดการแล้ว

ขณะที่สถานการณ์คับขันเช่นนี้ รถบรรทุกขนาดใหญ่ก็พุ่งออกจากทางลาดเอียง และปิดกั้นถนน

"ประธานถาง ถนนถูกปิดกั้น"คนขับกล่าว

ถางจ้งฉินขมวดคิ้ว และพูดในใจว่า ตำรวจไม่น่าจะมาเร็วขนาดนี้ใช่ไหม?

ตอนที่เขากำลังสงสัย ประตูรถบรรทุกก็เปิดออก ชายคนหนึ่งก้าวออกจากรถ และทันทีที่เห็นชายคนนั้น ถางกางก็ด่าอย่างโกรธเคือง"คือไอ้สารเลวเจียงชื่อนั่น!"

เจียงชื่อ?

คิ้วของถางจ้งฉินขมวดแน่นยิ่งขึ้น