บทที่ 1378 กระจอก

ถางจ้งฉินดีใจมาก

ต้องรู้ว่า แม้ว่าเขาจะอายุห้าสิบกว่าปีแล้ว แต่ร่างกายของเขายังคงแข็งแกร่งมาก เทคนิคการลอบสังหาร ความสามารถในการต่อสู้ของเขา ล้วนยอดเยี่ยมมาก มิฉะนั้นเขาจะปราบผู้แข็งแกร่งมากมายในแก๊งนัมเบอร์วันได้อย่างไร?

คนธรรมดาไม่ใช่คู่ต่อสู้ของถางจ้งฉินเลย

เขาหัวเราะและเดินไปหาเจียงชื่อ แอบคิดในใจว่า เจียงชื่อนะเจียงชื่อ คุณคิดเหรอว่าคุณยังหนุ่มยังแน่น ก็จะสามารถเอาชนะผมได้งั้นเหรอ?คุณหยิ่งผยองเกินไปแล้ว วันนี้ คุณต้องจ่ายราคาอย่างสาหัสสำหรับความหยิ่งผยองของคุณ!ไปตายซะ

ถางจ้งฉินพุ่งขึ้นไปอย่างรวดเร็ว

ในเวลาเดียวกัน เขาก็แอบดึงมีดสั้นออกมา แทงมันเข้าไปในหัวใจของเจียงชื่อ

รวดเร็วและแม่นยำ

ด้วยความเร็วนี้ คนธรรมดาไม่สามารถตอบสนองได้ด้วยซ้ำ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการหลบหลีก มีดสั้นนั้นคมมาก แทงกลางอก ต้องตายอย่างแน่นอน

มุมปากของถางจ้งฉินยกขึ้น

"เจียงชื่อ ไปตายซะ!"

คำพูดยังไม่ทันหายไป เจียงชื่อก็ตบมืออย่างสบายๆ การกระทำนั้นเป็นเหมือนตบยุงในฤดูร้อน ดูเหมือนจะไม่ได้ตั้งใจ ตบอย่างหมดความอดทน ฝ่ามือใหญ่ตบตรงไปที่ข้อมือของถางจ้งฉินที่ถือมีดไว้

ทันใดนั้น ถางจ้งฉินก็รู้สึกเจ็บปวดอย่างรุนแรงจากข้อมือของเขา ราวกับว่าเขาถูกค้อนเหล็กขนาดใหญ่หล่นใส่ ข้อมือมีความรู้สึกเจ็บปวดฉีกขาดที่เกือบจะหัก

เจ็บ!

เจ็บมาก!

เจ็บมากกกก!

มือถูกตบกระเด็น มีดสั้นตกลงไปที่พื้น ส่งเสียงดังแคว่งๆสองสามครั้ง

ถางจ้งฉินตกตะลึงอยู่ที่เดิม

ลมหนาวพัดผ่านใบหน้าของเขา พัดเหงื่อเย็นของความหวาดกลัวบนใบหน้าของเขา

เขามองไปที่เจียงชื่อด้วยความไม่เชื่อ อดไม่ได้ที่จะกลืนน้ำลาย และพูดว่า"คุณ…คุณ…คุณแข็งแกร่งขนาดนี้เลยเหรือ?"

ฝีมือถางจ้งฉินไม่ธรรมดาแน่นอน เขาที่ฝึกซ้อมในทุกๆวัน และมั่นใจในทักษะของตัวเองมาก

แต่ต่อหน้าเจียงชื่อ เขาไม่สามารถสู้ได้แม้แต่กระบวนท่าเดียว

มันเหมือนกับเด็กที่เผชิญหน้ากับผู้ใหญ่ โดยไม่มีโอกาสชนะแม้แต่น้อย ถูกตบมีดในมือทิ้งอย่างง่ายดาย