บทที่ 1437 เหตุการณ์ไฟไหม้ในวัยเด็ก

ในไม่ช้า เจียงชื่อก็มาถึงร้านขายยาหงหุ้ย และปรึกษาหารือกับโม่ชิงฉงเกี่ยวกับความเป็นไปได้ในการรักษาแผลถูกไฟไหม้บนใบหน้า

พวกเขาค้นดูหนังสือโบราณที่ตระกูลโม่เก็บไว้ แต่ไม่พบวิธีการรักษาที่เหมาะสม หากเป็นแผลไหม้ใหม่ ยังมีวิธีรักษาอีกมาก

แต่ตอนนี้ ไม่รู้ว่าแผลไหม้นั้นผ่านมานานแค่ไหนแล้ว หากต้องการรักษาอีกนั้นค่อนข้างยาก

เมื่อใกล้จะมืด รถก็จอดที่หน้าประตูร้านขายยา เมษก็พาจวินเซียนมาถึงที่ร้าน

จวินเซียนยังคงสวมหมวกไว้ อายที่จะเผชิญหน้ากับผู้อื่นด้วยใบหน้าที่แท้จริงของเธอ

ประตูร้านขายยาปิด เพื่อป้องกันไม่ให้ใครมาแอบถ่าย

เจียงชื่อพาจวินเซียนเข้าไปในห้อง จัดให้เธอนั่งลงและกล่าวว่า"จวินเซียนเราทุกคนต้องการช่วยฟื้นฟูใบหน้าและชื่อเสียงของคุณ โปรดเชื่อเรา"

จวินเซียนพยักหน้า"ประธานเจียง ฉันเข้าใจเจตนาของพวกคุณ"

“อืม ถ้าอย่างนั้น… รบกวนช่วยถอดหมวกของคุณหน่อย ให้เราตรวจสอบอาการบาดเจ็บของคุณดู”

จวินเซียนเงียบไปครู่หนึ่ง

สุดท้าย เธอถอดหมวกด้วยมือที่สั่นเทา โม่ชิงฉง โม่หยวน เมษและคนอื่นๆ สามารถเห็นรอยแผลเป็นบนใบหน้าของจวินเซียนได้อย่างชัดเจน

โดยทั่วไปแล้ว ครึ่งหน้าขวาของเธอเต็มไปด้วยรอยแผลเป็น น่าเกลียดมาก

เจียงชื่อและโม่ชิงฉง ทั้งสองตรวจดูอย่างละเอียด

ในระหว่างนั้น เจียงชื่อถามว่า"บอกได้ไหมว่าแผลไหม้ของคุณเกิดจากอะไร?"

จวินเซียนพยักหน้าและกล่าวว่า“เมื่อสิบกว่าปีที่แล้ว ตอนนั้นฉันยังเด็กและอาศัยอยู่กับพ่อแม่ของฉัน วันหนึ่งพ่อของฉันดื่มเหล้าเมาหนักมาก และเอาแต่พูดว่าเขาไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้ว เขาจึงปิดประตูและหน้าต่าง และจุดไฟในบ้าน"

“พ่อถูกไฟคลอกตายอย่างรวดเร็ว เพื่อปกป้องฉัน แม่ของฉันจึงใช้ร่างกายของเธอบังไฟไว้เพื่อไม่ให้ฉันได้รับบาดเจ็บ”

“ต่อมา นักดับเพลิงก็พุ่งเข้ามาช่วยฉัน ส่วนแม่ของฉันถูกไฟคลอกตายแล้ว ใบหน้าด้านขวาของฉันถูกไฟไหม้ เนื่องจากตอนนั้นครอบครัวของฉันยากจนมาก ไม่ได้รับการรักษาที่ดี จึงทิ้งรอยแผลเป็นนี้ไว้จนถึงทุกวันนี้”

หลังจากได้ยินเช่นนี้ ทุกคนในห้องก็รู้สึกเศร้าใจมาก

คิดไม่ถึงว่า ผู้หญิงคนนี้ที่มีน้ำเสียงอ่อนโยนจะมีวัยเด็กที่เลวร้ายเช่นนี้