บทที่ 1457 ไวน์นี้มีพิษ

เว่ยจงยี่หยิบแก้วไวน์บนโต๊ะ เขย่าให้เจียงชื่อและพูดอย่างภาคภูมิใจว่า“คุณเจียง ขออภัยด้วยนะ ผมเป็นคนเดียวที่สามารถดื่มไวน์แก้วนี้ได้”

เว่ยเหลียงซุนที่อยู่ข้างๆทำหน้าผีใส่เจียงชื่อ

เจียงชื่อยิ้มและนั่งข้างๆ รอให้คนใช้ไปเตรียมอาหารเช้า

เว่ยจงยี่ดื่มไวน์อย่างมีความสุข กลืนเข้าไปอึกใหญ่ กลืนมันลงไป และเลียริมฝีปากของเขา

“อืม เป็นไวน์ที่ดีและรสชาติไม่เลวเลยทีเดียว”

“เหลียงซุนไวน์ที่แกซื้อไม่เลวนะ”

“พ่อก็...”

เมื่อเขากำลังจะพูดต่อ จู่ๆก็รู้สึกปวดกลางอก เอื้อมมือออกไปจับตำแหน่งหัวใจ สีหน้าดูทรมานมาก

“พ่อ ท่านเป็นอะไร?” เว่ยเหลียงซุนรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ จึงเอ่ยปากถาม

เดิมทีคิดว่าแค่ปวดท้องหรืออะไรสักอย่าง แต่คิดไม่ถึงว่าสถานการณ์จะเลวร้ายขึ้นเรื่อยๆ เว่ยจงยี่เจ็บปวดมากจนพูดไม่ออก เหงื่อเย็นบนหน้าผากก็ไหลลงมาเรื่อยๆ

ยิ่งไปกว่านั้น สีผิวบนหน้าและร่างกายเริ่มเปลี่ยนไป

ใบหน้านั้น เปลี่ยนเป็นสีม่วงในเวลาเพียงไม่กี่วินาที ราวกับว่ามันถูกเคลือบด้วยชั้นเชื้อเพลิง และดูแปลกมาก

"พ่อ!"

“พ่อคะ เป็นอะไรไปคะ?อย่าทำให้หนูตกใจนะคะ”

รอยยิ้มบนใบหน้าของเว่ยเหลียงซุนหายไปอย่างสิ้นเชิง เดิมที เธอต้องการทำให้พ่อของตนมีความสุข แต่ทำไมถึงกลายเป็นแบบนี้ล่ะ?

เสียงตะโกนของเธอทำให้เจียงชื่อที่อยู่ไม่ไกลตกใจ

เจียงชื่อหันกลับมา มองดูแวบแรกก็ตระหนักได้ว่าแย่แล้ว

"แย่แล้ว!"

เจียงชื่อรีบวิ่งขึ้นไป แล้ววางมือบนเส้นเอ็นของเว่ยจงยี่

เว่ยเหลียงซุนถามอย่างกังวล“เกิดอะไรขึ้นกับพ่อของฉัน?”