บทที่ 146 แค่สองร้อยล้านเท่านั้นเอง

บทที่ 146 แค่สองร้อยล้านเท่านั้นเอง

เพื่อซื้อสร้อยคอเส้นหนึ่ง?

หมอนี่ไม่บ้าก็ต้องรวยเป็นมหาเศรษฐี

ปู้รั่วเฉินพูดไม่ออกแล้ว เขาคิดว่าฐานะเขาคงจะทำให้อีกฝ่ายตกใจล่าถอยเอง สุดท้ายโดนอีกฝ่ายใช้เงินฟาดหัวเอาสองครั้งซ้อน นี่เป็นครั้งแรกที่โดนคนเหยียดหยาม

เขากัดฟันพูด “ดี ดีมาก สองร้อยล้านใช่ไหม? ฉันยอม ไม่ตามละ!”

“แต่ไอ้บ้าอย่างแกอย่าคิดจะเพิ่มราคาแล้วหนีนะ”

“สองร้อยล้าน แกคิดว่าเป็นเศษกระดาษ จะหยิบออกมาเมื่อไหร่ก็ได้หรือไง? วันนี้ฉันจะดูสิว่า แกมีเงินมากขนาดนั้นจริงไหม”

“ถ้าแกไม่มีเงินสองร้อยล้าน วันนี้อย่าคิดจะเหยียบเท้าก้าวออกจากหน้าประตูนี้เลย!”

บรรยากาศเริ่มเย็นยะเยือกขึ้นถึงจุดแข็ง

ติงเมิ่งเหยนมือเท้าเย็นเฉียบ โกรธกับพฤติกรรมบ้าโง่ของเจียงชื่อเอามากๆ และยิ่งเป็นห่วงเขามากขึ้นด้วย

ทำให้ปู้รั่วเฉินไม่พอใจ มันไม่ใช่เรื่องเล่นๆนะ

ถึงตายนะ!

เห็นคนกลุ่มใหญ่ยืนกันประตูทางออกไว้ พวกนั้นเป็นลูกน้องของปู้รั่วเฉินทั้งหมด วันนี้ถ้าเจียงชื่อไม่มีเงินสองร้อยล้าน อย่าคิดจะได้ออกไปจากที่นี่เลย

ซุนจวิ้นเฟิงหัวเราะพลางว่า “คุณหนูติง คุณไปกันผมก่อนเถอะ เจ้าบ้านี่หมดทางช่วยแล้ว ให้เขาขายหน้าที่นี่ไปคนเดียวเถอะ”

ติงเมิ่งเหยนถลึงตาใส่เขา ไม่ได้พูดอะไร

ตอนนี้เอง พิธีกรยิ้มพูดกับเจียงชื่อว่า “คุณผู้ชายท่านนี้ คุณประมูลสร้อยคอหยกนี้ด้วยราคาสองร้อยล้าน ตอนนี้ขอคุณชำระเงินด้วยครับ”

สายตาทุกคนมุ่งมาที่เขาทันที

เจียงชื่อขมวดคิ้ว พูดอย่างเสียใจว่า “ราคาสองร้อยล้านนี่เปลี่ยนไม่ได้แล้วเหรอ?”

ซุนจวิ้นเฟิงหัวเราะร่วน “ไอ้บ้า เปลี่ยนไม่ได้อยู่แล้ว! ให้แกแกล้งอวด คราวนี้อวดเยอะไปแล้วสิ? จะดูว่าไอ้โง่อย่างแกจะทำยังไง”