บทที่ 1472 ความสามารถแค่ขี้ปะติ๋ว

จ้าวไห่เหรินถาม：“เจียงชื่อ เกิดอะไรขึ้นกันแน่？ทำไมเรื่องราวเปลี่ยนไปเร็วขนาดนี้？ไม่มีเวลาตั้งรับเลย”

เจียงชื่ออธิบาย：“ที่จริงที่คุณเห็นก่อนหน้านี้ กับตอนนี้ล้วนเป็นเรื่องจริง ตอนเด็กๆจวินเซียนเคยประสบเพลิงไหม้ ไหม้หน้าซีกซ้าย เป็นรอยแผลเป็น”

“ที่ผมออกจากเมืองหลวงหลายวันมานี้ ก็เพื่อไปหายาอายุวัฒนะมารักษา สวรรค์ไม่ทรยศคนเพียร ทำให้ผมเจอจนได้”

“สองวันที่ผ่านมาผมกับเถ้าแก่โม่ทำการรักษารอยแผลเป็นของจวินเซียนด้วยกัน”

“ที่คุณเห็นตอนนี้ คือรักษาหายเป็นปกติแล้ว จวินเซียนตัวจริงเสียงจริง เป็นไง พอใจไหม？”

เมื่อได้ยินว่าผ่านอะไรมาบ้าง จ้าวไห่เหรินก็รู้สึกนับถือ

แม้แต่รอยแผลเป็น10กว่าปียังรักษาหาย ทักษะการแพทย์ของเจียงชื่ออัศจรรย์จริงๆ

เขาพูด：“สุดยอด แผลเป็นบนใบหน้าของจวินเซียนหายแล้ว ถึงเวลาตอบโต้ของเราแล้ว!ตระกูลถาน พวกเขาอวดดีมานานพอแล้ว”

เจียงชื่อพยักหน้า“ผมก็คิดแบบนั้น คุณชายใหญ่จ้าว คุณมีแผนอะไรไหม？”

“มีแน่นอน”จ้าวไห่เหรินยิ้มร้าย：“คนอย่างผม ไม่มีความสามารถก็จริง แต่ไอเดียร้ายๆนี่มีเป็นกระบุง ตระกูลถานใช้แผลเป็นของจวินเซียนทำลายพวกเราใช่ไหม？ตอนนี้จวินเซียนหายแล้ว งั้นความเสียหายทั้งหมดที่เราได้รับ ส่งคืนกลับไปให้หมด!พวกคุณไม่ต้องยุ่งแล้ว หลังจากนี้ผมจัดการเอง”

“จัดทำรายการขึ้นใหม่ และจวินเซียนต้องได้เป็นดาราดัง ตระกูลถาน ผมไม่ปล่อยพวกเขาไว้แน่!”

จ้าวไห่เหรินออกจากร้านขายยาหงหุ้ยด้วยเสียงหัวเราะ

ศึกระหว่างตระกูลจ้าวกับตระกูลถาน เริ่มขึ้นอีกครั้ง

คฤหาสน์ตระกูลถาน

ถานกั๋วต้งวิ่งเข้ามาด้วยความร้อนรน พูดหายใจไม่ทัน：“คุณปู่ เกิดเรื่องแล้ว”