บทที่ 15 กล้าพนันไหม

บทที่ 15 กล้าพนันไหม

วางสาย เจียงชื่อก็พูดอย่างนิ่งเรียบ "เขาบอกว่าจะส่งมาในอีกสิบนาที"

"อุ๊บ...แกล้งทำ แกล้งทำต่อไปเถอะ ทำซะเหมือนจริง ๆ เลย" จ้าวเต๋อเฉิงชี้นิ้วไปที่หัวตัวเอง "ถ้าวันนี้นายเอาตะกร้าเพชร ที่แต่ละเม็ดล้วนเหมือนกับเม็ดนี้ของฉันมาได้ ถ้าอย่างนั้นฉันคนแซ่จ้าวจะบั่นหัวออกมาทำเก้าอี้ให้นายนั่งเลย ไม่อย่างนั้นล่ะก็ นายจะต้องเลิกยุ่งกับน้องเมิ่งเหยน”

ติงเมิ่งเหยนขมวดคิ้ว "พี่พูดอะไรเนี่ย?"

จ้าวเต๋อเฉิงจ้องไปที่เจียงชื่อ "ว่าไง? ถ้าเป็นผู้ชายก็พนันกับฉันสักตา เป็นยังไง?"

เจียงชื่อเงียบ

ติงเมิ่งเหยนดึงแขนเสื้อของเขา "อย่าไปสนใจคนแบบนี้เลย"

เมื่อจ้าวเต๋อเฉิงเห็นเจียงชื่อไม่พูด เขาก็ยิ่งลำพอง“ฮ่าๆ ถูกฉันเปิดโปงคำโกหกแล้ว เลยไม่กล้าพนันเหรอ?”

เจียงชื่อส่ายหัว "ไม่ใช่ ฉันแค่คิดว่าบั่นหัวของนายออกเพราะเรื่องเล็กน้อยแค่นี้ เลยรู้สึกผิดนิดหน่อย"

"เฮ้ยนี่..." จ้าวเต๋อเฉิงยืนขึ้น "เจียงชื่อ ถ้านายคุยโม้ให้น้อยหน่อยมันจะตายหรือไง? แค่ถามนายว่า กล้าหรือไม่กล้าพนัน?"

“งั้นก็ พนันเลยสิ”

จ้าวเต๋อเฉิงยิ้มหน้าบานด้วยความยินดี ราวกับได้เห็นฉากที่เจียงชื่อหย่ากับติงเมิ่งเหยนแล้ว

ในตอนนี้เอง...

โทรศัพท์มือถือของเจียงชื่อดังขึ้นอีกครั้ง

"ของมาถึงแล้ว รอสักสองสามนาทีนะ"

เขาลุกขึ้นและเดินออกไปข้างนอก จ้าวเต๋อเฉิงตะโกนจากด้านหลัง "เฮ้ พวกเราทุกคนรอแล้ว นายก็อย่าใช้โอกาสนี้หลบหนีไปแล้วกัน"

เมื่อเห็นเบื้องหลังของเจียงชื่อที่ออกไป ทั้งติงเมิ่งเหยนและซูฉินสองคนแม่ลูกต่างก็เหงื่อตก

เพชรหนึ่งตะกร้า?

อย่าว่าแต่เจียงชื่อเลย ในเวลาสั้น ๆ แม้แต่ร้านขายเครื่องประดับที่อยู่ใกล้ ๆ ก็ยังเอาออกมาไม่ได้เลย

ถ้าแพ้พนันครั้งนี้ อย่าบอกนะว่าจะหย่าจริง ๆ ?

หลังจากนั้นไม่นาน เจียงชื่อก็กลับมา

มือขวาเขาถือตะกร้าใบหนึ่งเอาไว้ บนตะกร้าคลุมด้วยผ้าสีแดงเข้มผืนหนึ่ง

เจียงชื่อเดินไปด้านหน้าทุกคน นำตะกร้าวางลงบนโต๊ะชา แล้วเอื้อมมือไปเปิดผ้าสีแดงออก เผยให้เห็นเพชรสุกใสขนาดเท่าไข่ห่าน!

แต่ละเม็ดล้วนส่องประกายวิบวับ แต่ละเม็ดล้วนแวววาวระยิบระยับ แต่ละเม็ดล้วนมีขนาดใหญ่กว่าของจ้าวเต๋อเฉิง

ทั้งตะกร้าเต็มไปด้วยเพชร คาดว่ามีมากกว่าร้อยเม็ด!

แสงไฟส่องลงไปบนเพชร รังสีหักเหของแสง ส่องสะท้อนจนห้องนี้ส่องแสงเปล่งประกาย

"ไม่ เป็นไปไม่ได้"

จ้าวเต๋อเฉิงยื่นมือออกมาดึงเพชรด้านบนออกมา จะลองดูว่ามันถูกหินวางรองไว้ด้านล่างหรือเปล่า แต่เขากลับต้องรู้สึกตกใจ

ไม่เพียงแค่ชั้นบนเท่านั้น แต่กระทั่งด้านล่างก็ล้วนเป็นเพชร

มันคือเพชรหนึ่งตะกร้าจริง ๆ ไม่มีหินเลยสักก้อนเดียว

ซูฉินหยิบพวกมันขึ้นมาสองสามเม็ดและสำรวจดูอยู่ในฝ่ามือของเธออย่างระมัดระวัง ในฐานะผู้หญิง เธอค่อนข้างเก่งเรื่องเพชร หลังจากสำรวจซ้ำแล้วซ้ำเล่า เธอพบว่าพวกมันเป็นเพชรจริง ๆ ของแท้สมราคา

"เหลือเชื่อ ไม่น่าเชื่อเลย เพชรตะกร้านี้ต้องมีมูลค่าเท่าไหร่กัน?"

"ถึงค่าเฉลี่ยจะอยู่ที่เม็ดละสามแสน แต่หนึ่งร้อยเม็ดนี้ ก็ต้องมากกว่าสามสิบล้าน"

"ชื่อ ที่แดนตะวันตก ไม่มีใครต้องการเพชรเหล่านี้จริงเหรอ เกลื่อนกลาดเต็มพื้น?"

เจียงชื่อยักไหล่

"ใช่ครับ ทุกคนในดินแดนตะวันตกสนใจแค่จะกินอะไร ดื่มอะไร ใส่อะไร ของแบบนี้มีอยู่เกลื่อนกลาดเต็มถนน เห็นจนชินตั้งนานแล้ว"

ซูฉินถามด้วยความไม่เข้าใจ "แล้วทำไมไม่มีใครหยิบมันขึ้นมาล่ะ?"

"มีชีวิตหยิบมา ก็ไม่แน่ว่าจะคุณมีชีวิตกลับมา นอกจากนี้พกของพวกนี้ติดตัว จะทำอะไรก็กลายเป็นเรื่องลำบากไปหมด และความต้องการเพื่อความอยู่รอดก็ยิ่งสูงขึ้น”

"ที่แท้ก็เป็นแบบนี้เอง"