บทที่ 193 ความพยายามในการควบคุม

มีลมพัดกระโชกแรงมาจากเจียงชื่อ เขาเขวี้ยงหมัดออกไปจำนวนมากด้วยความเร็วที่ยากในการมองเห็น คนเจ็ดถึงแปดคนต่างพากันล้มลงภายในเวลาไม่ถึงหนึ่งวินาที！

ทุกๆคนต่างถูกชกไปที่ใบหน้า ทุกอย่างต่างทรุดลง ใบหน้านั้นถูกต่อยเสียจนกระดูกแตก

เสียงร้องไห้คร่ำครวญนั้นดังไปทั่วทุกที่

ไส้เดือนนั้นตกตะลึง นี่ยังถือว่าเป็นคนอยู่หรือเปล่าเนี่ย？หรือว่าแท้จริงแล้วมันคือสัตว์ประหลาด！

เจียงชื่อได้แต่พูดเบาๆว่า “มีคนเท่านี้เหรอ？ยังตีไม่พอเลย มีอีกไหม？”

“แก！！！เอาล่ะหนุ่มน้อย แกรอตรงนี้ ฉันยังมีคนของฉันอีก！”

เมื่อโทรออกไป ไม่ถึงสิบห้านาที ก็มีรถตู้ห้าคันขับมา ในรถแต่ละคันมีคนอยู่ประมาณเจ็ดถึงแปดคน รวมๆแล้วก็สี่สิบคนได้

ทุกคนถือกริชและแท่งเหล็กเอาไว้ในมือ เดินเข้ามาด้วยท่าทางที่ดุเดือด

“จัดการมัน！！！”

หลังจากที่ไส้เดือนตะโกนด้วยเสียงที่ดังนี้ ทุกๆคนต่างพากันวิ่งไปข้างหน้า

รอยยิ้มอันชั่วร้ายปรากฏบนใบหน้าของไส้เดือน “หนุ่มน้อย แกลองหน่อยก็แล้วกัน？ หนึ่งคนยังสู้สิบคนได้ งั้นสี่สิบคนจะไม่ได้หรือไงกัน？”

แต่ดีใจได้ไม่นาน เขาก็เริ่มเห็นลูกน้องของเขาค่อยนอนจมกองเลือดไปทีละคน

มีคนหนึ่งเข้าไปกอดตัวเจียงชื่อเอาไว้ เพื่อที่จะพยายามควบคุมการเคลื่อนไหวของเจียงชื่อ

แต่เมื่อเจียงชื่อตะโกนออกมาอย่างแรง แขนของเขาสั่น นั่นเป็นเหตุให้แขนของคนที่กอดขาของเขาอยู่นั้นหักทันที！แขนทั้งสองกระเด็นออกไป เลือดกระเด็นไปทั่วพื้น

สี่สิบคน ใช้เวลาไม่ถึงสามสิบวินาทีก็สามารถจัด！ การ! ได้! หมด!

ในห้องนั่งเล่นครัว ห้องครัว รวมถึงห้องน้ำต่างมีคนนอนเจ็บอยู่ทุกที่

เจียงชื่อเช็ดเลือดออกจากมือของเขา และพูดต่อว่า “ยังไม่เท่าไหร่เลย นายยังพอมีคนอยู่ใช่ไหมล่ะ？เรียกมาต่อได้เลย”

เคยได้ยินคำขอที่หยาบคาย

แต่ไม่เคยได้ยินคำขอที่หยาบคายขนาดนี้มาก่อน！

มีที่ไหนที่บังคับให้เรียกคนมากัน？สิบคนไม่พอ สี่สิบก็ยังไม่พอ นี่มันเป็นเรื่องที่คนเขาทำกันจริงๆงั้นเหรอ？

มือทั้งสองข้างของไส้เดือนต่างกดโทรศัพท์ด้วยมือที่สั่นเทา ครั้งนี้ เขาเรียกสมาชิกครอบครัวทั้งหมดของเขามา

รถบรรทุกขนาดใหญ่สามคัน แต่ละคันมีถึงสามสิบกว่าคน