บทที่ 20 คุกเข่าจนรุ่งสาง

บทที่ 20 คุกเข่าจนรุ่งสาง

เมื่อเห็นหวางหมินไหลถูกจับกุมไปในเวลานั้น เหอเย่าหลงก็ไม่มีอารมณ์โกรธอีกแล้ว

เขาคุกเข่าต่อหน้าเจียงชื่อ น้ำมูกน้ำตาไหล ร้องไห้แล้วพูด “สหายเจียงชื่อ ผมผิดไปแล้วจริง ๆ ผมไม่ควรเป็นศัตรูกับคุณ ผมสมควรตาย ในสถานะที่ผมกับเจียงโม่เคยร่วมสู้เคียงบ่าเคียงไหล่เป็นเพื่อนร่วมงานที่ดีต่อกันมาก่อน ครั้งนี้คุณยกโทษให้ผมเถอะ?”

ร่วมสู้เคียงบ่าเคียงไหล่?

เพื่อนร่วมงานที่ดี?

เจียงชื่อพูดด้วยน้ำเสียงที่ต่ำและโมโห “คุณร่วมมือกับบริษัทเทียนติ่งใส่ร้ายน้องชายของผม คุณคิดว่าผมไม่รู้หรือ?”

สีหน้าของเหอเย่าหลงก็ซีดขาวทันที คำนับศีรษะกับพื้นคล้ายตำกระเทียม

“ที่จริงแล้วเรื่องนี้เป็นคนของบริษัทเทียนติ่งบังคับให้ผมทำ ทั้งหมดล้วนเป็นคำสั่งของพวกเขา ผมเองก็เป็นแค่ตัวละครเล็ก ๆ ต้องทำตามคำสั่ง แผนการใส่ร้ายเจียงโม่ไม่ใช่ความคิดของผม”

“ที่จริงแล้วคุณก็ดูออก อย่าเห็นว่าตอนนี้ผมเป็นผู้บริหารระดับสูงของบริษัทเทคโนโลยีจิ้นเมิ่ง แต่ก็ต้องเชื่อฟังบริษัทเทียนติ่ง ผมก็แค่ผู้รับใช้เล็ก ๆ คนหนึ่ง คนที่อยู่เบื้องหลังเป็นตัวการที่ใส่ร้ายเจียงโม่”

เจียงชื่อมองเขาอย่างเย็นชา ไม่พูดอะไรสักคำ

เหอเย่าหลงไม่เข้าใจว่าเจียงชื่อกำลังคิดอะไรอยู่ จู่ ๆ ก็หันไปพูดกับเหอเจียหมิง “นายสาระเลวตัวน้อย ยังไม่รีบโทรศัพท์หาคนในบริษัทเทคโนโลยีจิ้นเมิ่งอีก ให้พวกเขาทั้งหมดมานี้!”

“อา?”

“อาอะไร? รีบโทรเข้า ให้คนเอาชุดไว้ทุกข์แบบจีนมาให้ฉันเร็วเข้า เร็ว!”

เหอเจียหมิงต่อสายโทรศัพท์ทันที และถ่ายทอดคำสั่งของเหอเย่าหลงออกไป

อย่างรวดเร็ว รถเจ็ดแปดคันก็ขับเข้ามา

ทุกคนจากบริษัทเทคโนโลยีจิ้นเมิ่งก็สวมชุดไว้ทุกข์แบบจีนเข้ามาด้วยสีหน้ามึนงง เห็นทหารสามสี่ร้อยนายในสถานที่ เห็นเครื่องบินหลายสิบลำและยังมีเรือสำราญขนาดใหญ่นั่นอีก

คนเหล่านี้ล้วนตะลึงจนตาค้างไปแล้ว

เหอเย่าหลงตะโกน “พวกนายกำลังคุ้ยขยะหรือทำอะไรอยู่? รีบเข้ามา คำนับ สารภาพความผิด!”

พนักงานทั้งหมดล้วนตกใจจนคุกเข่าลงข้างสุสาน ทุก ๆ คนคุกเข่าลง คำนับไม่หยุด

เหอเย่าหลงมองเจียงชื่อ “สหายเจียงชื่อ ก่อนหน้านี้คุณบอกให้พวกผมคุกเข่าให้ครบ 5 ชั่วโมงแล้วจะปล่อยพวกผมไป ยังคงนับอยู่ไหมครับ?”

เจียงชื่อมองเข้าอย่างเย็นชา

เหอเย่าหลงไม่กล้าพูดเรื่องไร้สาระอีกต่อไป ตะโกนใส่พนักงานทุกคน “ตั้งแต่นี้เป็นต้นไป ทุกคนจะต้องไม่กินไม่ดื่ม ต้องคุกเข่าไปจนกว่ารุ่งสาง!”

ทุกคนมองกันไปมา แววตาเต็มไปด้วยความเคียดแค้น แต่ไม่มีสักคนที่กล้าพูดเรื่องไร้สาระ

คนกลุ่มใหญ่คุกเข่าลงด้านหน้าสุสานของเจียงโม่ เพื่อเป็นการลงโทษความผิดของพวกเขา

……

ในเวลานี้เอง รถเก๋งคันเล็กสีขาวคันหนึ่งที่ขับอยู่ไม่ไกล ที่นั่งอยู่ภายในรถคือผู้อาวุโสเฉิงไห่

เฉิงไห่มองดูสภาพการณ์รื้อถอนริมแม่น้ำเจียง พูดออกมาอย่างอดกังวลใจไม่ได้ “ริมแม่น้ำเจียงวันนี้ถูกรื้อถอนหมดแล้ว ที่นี่ก็โดนปิดล้อมทั้งหมดแล้ว ดูเหมือนว่าพวกเราจะไม่สามารถไปเข้าใกล้สุสานริมแม่น้ำเจียงได้”

คนขับรถยิ้ม “นายท่านคุณวางใจเถอะครับ ลูกพี่ของพวกเราจัดการเสร็จหมดแล้ว”

“จริงหรือ? คุณชายใหญ่ไม่ใช่ว่าเขาส่งของขวัญให้เบื้องบนแล้วหรือ?”

คนขับรถหัวเราะเบาๆ เจียงชื่อยังต้องส่งของขวัญ?

ในฐานะที่เป็นผู้บัญชาการเบื้องหลังของเขตสาม เขาพูดคำเดียว คนใต้บังคับบัญชาไหนเลยจะกล้าต่อต้าน?

ไม่ต้องพูดถึงบริเวณริมฝั่งแม่น้ำซูหังนี้เลย แม้ว่าเขตเจียงหนานทั้งหมดจะถูกรวมเข้าไว้ด้วยกัน นั่นก็เป็นเจียงชื่อที่ตัดสินใจ

“นายท่าน คุณรอดูให้ดีนะครับ”

รถขับเข้ามาในพื้นที่ปิดล้อม ขับมาถึงใกล้ ๆ สุสานห่างไม่เกินสองร้อยเมตร

ประตูรถเปิดออก เฉิงไห่เดินลงมา

สิ่งที่สะท้อนเข้ามาในม่านตา คือรถระดับซูเปอร์คาร์หลายร้อยคัน เครื่องบินหลายสิบลำ เรือสำราญหรูหราขนาดใหญ่ นายทหารที่กล้าแกร่งนอกเครื่องแบบ

นี่ถือว่าเป็นพิธีฝังศพที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในเมืองเจียงหนานเลยก็ว่าได้

เมื่อเห็นอย่างนี้ เฉิงไห่ก็รู้สึกซาบซึ้งจนน้ำตาคลอเบ้า

“ดี ดี ดี!”

พูดคำว่า ‘ดี’ ติดกันสามครั้ง แต่กลับรู้สึกภูมิใจขึ้นมา เขาลำบากมาแล้วทั้งชีวิต ใช้ชีวิตเป็นชนชั้นล่างมาตลอด ในที่สุดก็สามารถลืมตาอ้าปากได้เสียที