บทที่ 200 ไม่ค่อยมีใครรู้จัก

“เฟิ่งหย่า พูดแบบนี้ได้ยังไงกัน？”หวางจื้อหรงจงใจขัดจังหวะ แล้วหันกลับไปพูดกับฉี่ซานว่า “ฉี่ซาน นายอย่าไปใส่ใจเลยนะ”

ฉี่ซานโบกมือไปมา “ไม่ต้องกังวลไป ก็แค่วัยรุ่นเอง”

บรรยากาศในห้องจัดเลี้ยงมักจะดูแปลกๆ อยู่เสมอ ดูเหมือนทุกคนจะเข้ากันได้ดี แต่จริงๆ แล้วพวกเขากลับเปรียบเทียบกันอยู่ตลอด

หวางจื้อหรงจับจุดของ‘เจียงชื่อ’ได้ อีกทั้งยังกดดันติงฉี่ซานอยู่เรื่อยๆ

เป็นครั้งแรกในรอบหลายปีที่เขามีความสุขมากขนาดนี้

ขณะที่กินและดื่มอยู่นั้น สวีชงก็ยืนขึ้นพร้อมกับพูดกับหวางจื้อหรงว่า “พ่อครับ ผมไม่ได้เตรียมของขวัญสำหรับวันหยุดมาให้เลย ผมรู้ว่าพ่อชอบศิลปะพู่กันจีน ผมก็เลยซื้อสมุดเลียนแบบมาให้พ่อ หวังว่าท่านจะชอบนะครับ”

“โอ้？ไหนหยิบมาให้ดูทีซิ”

สวีชงหยิบสมุดลอกเลียนแบบจากด้านข้างของเขาแล้วเปิดออกทันที

หลังจากเห็นเนื้อหาในหนังสือลอกเลียนแล้ว หวางจื้อหรงก็ใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว นี่ไม่ใช่หนังสือลอกเลียนแบบธรรมดา แต่มันเป็นผลงานของถังไป่หู่--《สมุดลอกวังคางคก》！

คนทั่วไปรู้แค่ว่าภาพวาดของถังไป่หู่นั้นยอดเยี่ยมมากแค่ไหน ศิลปะพู่กันจีนของเขาอยู่ท่ามกลางทุกๆคน อีกทั้งยังเป็นประวัติศาสตร์อีกด้วย

ศิลปะพู่กันจีนของถังไป่หู่นั้นหายาก และการที่สืบทอดมานั้นหายากยิ่งกว่า

ปัจจุบันศิลปะพู่กันจีนของถังไป่หู่มีมูลค่ามากกว่าสิบล้าน เป็นสิ่งที่ สามารถ​พบเจอได้ แต่ไม่สามารถเรียกร้องมันมาได้！

ของขวัญชิ้นนี้ มีมูลค่ามากเกินไป

โดยเฉพาะอย่างยิ่งสำหรับคนอย่างหวางจื้อหรงที่ศึกษาศิลปะพู่กันจีนมาหลายปี เมื่อได้รับของขวัญแบบนี้ ก็ชอบเป็นอย่างมาก เป็นสิ่งที่ไม่สามารถใช้เงินมาวัดมูลค่าใดๆได้อีก

“ดี ดีมาก เยี่ยมสุดๆ！”

“สวีชง นายน่าจะใช้เงินไปจำนวนไม่น้อยเลยใช่ไหมเพื่อให้ได้ภาพนี้มา？”

สวีชงยิ้มออกมาเล็กน้อย “ไม่มากเลยครับ พอดีมันถูกรวบรวมมาจากเพื่อนอีกที ราคาถูกกว่าตลอดเกือบครึ่งเลย แค่สิบกว่าล้านครับ”

สิบกว่าล้าน？