บทที่ 202 สมุดเลียนแบบราคาสิบล้าน

เมื่อสวีชงได้ยินเช่นนี้ ใบหน้าของเขาก็กลายเป็นสีเขียว และดูบิดเบี้ยวเป็นอย่างมาก

ถ้าคนที่พูดไม่ใช่เย่ซินกงล่ะก็ คงจะถูกเขาชกหน้าเข้าให้แล้ว

เขาอดกลั้นไว้ในใจ พร้อมกับพูดด้วยน้ำเสียงที่ต่ำอย่างโกรธเคืองว่า “ท่านเย่ ได้โปรดดูอย่างละเอียดอีกที หนังสือลอกเลียนแบบของผมเป็นของปลอมจริงๆเหรอครับ?”

เย่ซินกงยิ้มออกมา “ของจริงมันปลอมกันไม่ได้ ของปลอมก็เป็นของจริงไม่ได้เช่นกัน ดูมาสองสามครั้งแล้ว มันคือของปลอม”

ครั้งนี้สวีชงแก้อะไรไม่ได้อย่างแท้จริง

เขาจะหักล้างคำพูดของปรมาจารย์หนังสือร่วมสมัยได้อย่างไรกัน？ท่านเป็นคนที่มีประสบการณ์มากกว่าเขามาก ในการแยกของจริงและปลอมนั้น จะมีใครมีสิทธิ์มีเสียงเท่าท่านอีก

ของปลอม！

สองคำนี้เป็นเหมือนดั่งมีดที่กรีดแทงเข้าไปในใจของสวีชง และเขากำลังจะตายอย่างเจ็บปวด

เพื่อที่จะซื้อสมุดเลียนแบบเล่มนี้ เขาลงเงินไปสิบล้านเต็มๆ

สิบล้านนะ！

เย่ซินกงกล่าวว่า “แม้ว่าจะเป็นของปลอม แต่สมุดลอกเลียนแบบนี้ละเอียดมาก แม้ว่าจะเป็นสิ่งที่ประเมินค่าไม่ได้ แต่ก็มีมูลค่าของมันก็คงสามถึงสี่แสนหยวนเลยทีเดียว”

สิบล้านกลายเป็นสามสี่แสน

เหอะเหอะ！

ในเวลานี้ ติงฉี่ซานก็ได้หยิบสมุดเลียนแบบของเจียงชื่อขึ้นมา “ท่านเย่ ท่านคิดอย่างไรกับสมุดเลียนแบบเล่มนี้ครับ？”

เพราะเขาเพิ่งเห็นของปลอมเมื่อสักครู่ เย่ซินกงจึงไม่ได้ตื่นเต้นมากเท่าไหร่นัก ในความเห็นของเขา งานที่แท้จริงของถังไป่หู่นั้นหายากมากในโลกนี้ ดังนั้นคนธรรมดาเหล่านี้จะได้มันมาได้อย่างไร？

ดังนั้นเล่มที่สองนี้ หากมีสิบ ก็มีโอกาสแปดถึงเก้าเลยที่มันจะเป็นของปลอม

เย่ซินกงเองก็ไม่ได้สนใจ เขาหยิบมันขึ้นมาและเหลือบมอง แต่ยิ่งเขามองไปที่มัน เขาก็ยิ่งรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ

“หืม？！”

ท่าทางที่ดูสบายๆนั้นได้หายไป สิ่งนี้ทำให้เขารู้สึกประหม่าและตื่นเต้น

เย่ซินกงมองไล่จากบนลงล่าง มองที่คำ ต่อด้วยกระดาษ อีกทั้งยังดูการเว้นคำ ในที่สุดช่องว่างทั้งหมดก็ถูกตรวจสอบ