บทที่ 214 ฉันเป็นเจ้าของรถ

เช้าวันรุ่งขึ้น

เจียงชื่อได้ขับพาติงเมิ่งเหยนไปส่งที่อาคารของบริษัท จากนั้นได้ไปจอดรถไว้ในที่โล่ง

ทันทีที่ทั้งสองลงจากรถ ก็ได้พบกับติงเฟิงเฉิงที่กำลังเดินเข้ามาด้วยความโกรธ

“ติงเมิ่งเหยน ใครให้เธอขับรถของฉัน？！”ติงเฟิงเฉิงถามอย่างโกรธเคือง

ติงเมิ่งเหยนยักไหล่ “ก็สองวันนี้ รถของฉันส่งศูนย์ซ่อมไปอยู่ ฉันก็เลยยืมรถนายมาขับ วางใจเถอะน่า วันนี้ฉันก็ไม่ใช้แล้ว”

“ยืม？เธอไม่เคยบอกฉันด้วยซ้ำ！นี่มันเรียกขโมยแล้ว！”

ติงเฟิงเฉิงหันรถไปอีกด้านหนึ่ง ทุกข์ใจแทบตาย “อั๊ยยะ ทำไมรถฉันมันถึงได้สกปรกขนาดนี้เนี่ย？”

ติงเมิ่งเหยนรีบดึงเจียงชื่อออกไปอย่างเงียบๆ

ส่วนติงเฟิงเฉิงก็ยังทุกข์ใจที่รถสกปรกแบบนี้ เมื่อหันกลับมา ก็ไม่พบกับเงาของติงเมิ่งเหยนแล้ว

“ติงเมิ่งเหยน เธอชดใช้ให้กับรถลูกรักของฉันเลยนะ！”

ขณะที่เขาโกรธอยู่นั้น นักข่าวหญิงสวมแว่นก็เดินเข้ามา ตามด้วยชายถือกล้อง

“ขอโทษนะคะ ไม่ทราบว่าคุณเป็นเจ้าของรถปอร์เช่คันนี้หรือเปล่าคะ？”

ติงเฟิงเฉิงหันกลับมา “คุณคือ？”

“ฉันชื่อเซิ่งหลิงค่ะ เป็นนักข่าวของ《Speed car magazine》เมื่อคืนฉันโชคดีที่ได้เห็นคุณแข่งความเร็วกับอีกทีมน่ะค่ะ ฉันชื่นชมความสามารถของคุณจริงๆ จึงต้องการสัมภาษณ์แยกกับคุณ ไม่ทราบว่าพอจะเป็นไปได้ไหมคะ”

ทีมรถ？

แข่งประกวด？

สัมภาษณ์？

ติงเฟิงเฉิงนั้นตกตะลึงเป็นอย่างมาก ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่

เมื่อลองคิดดู บางทีอาจจะเป็นช่วงที่ติงเมิ่งเหยนยืมรถไปก็เป็นได้ เธออาจจะเอารถปอร์เช่ของเขาไปแข่งประกวด