บทที่ 219 ใครทำผิดก็ต้องได้รับผิด

ติงเฟิงเฉิงพยักหน้า “เอาเถอะ ไป ฉันจะกลับบ้านไปกับแก ไปพูดกับเจียงชื่อดู”

“เฮ้ ฉันต้องกลับไปประชุมแล้วนะ..”

“จะไปประชุมอะไรอีกล่ะ？ท้ายสุดตอนท้ายก็การประชุม ก็เป็นท่านปู่ติงที่ตัดสินใจอยู่ดี？นำเสนอไปก็ไม่มีประโยชน์อะไรทั้งนั้น มาช่วยพี่รองแก้ปัญหาสิ สำคัญกว่าตั้งเยอะ！”

ติงเฟิงเฉิงดึงติงเฟิงเหยนขึ้นรถด้วยความไม่เต็มใจเท่าไหร่นัก

หมู่บ้านอพาร์ทเม้นหมิงเยี่ยน เลขที่ 33

รถได้จอดลง

ติงเมิ่งเหยนและติงเฟิงเฉิงเดินเข้าไปในบ้าน ซึ่งถูกซูฉินเห็นเข้า

“เมิ่งเหยน ทำไมวันนี้กลับมาเร็วนักล่ะ？เอ้...เฟิงเฉิงก็มาด้วยเหรอ？”

ติงเฟิงเฉิงถามอย่างกังวลว่า “คุณป้า เจียงชื่ออยู่บ้านไหมครับ？”

“อยู่นะ แต่ยังไม่ตื่นเลยจ่ะ”

“พระอาทิตย์ส่องขนาดนี้แล้วยังไม่ตื่นอีกเหรอ？”ติงเฟิงเฉิงผลักติงเมิ่งเหยน “เร็วเร็วเร็ว รีบไปปลุกเขาตื่นได้แล้ว”

ติงเมิ่งเหยนส่ายหัวอย่างช่วยไม่ได้ ดินเข้าไปในห้องนอนพร้อมกับไปนั่งบนเตียง

เธอผลักเจียงชื่อ “ไม่ต้องแกล้งทำแล้ว ตอนเช้านายไม่ตื่นขึ้นมาแล้วหรือไงกัน？เห็นติงเฟิงเฉิงก็รีบทำเป็นนอนเชียวนะ”

เจียงชื่อยิ้มออกมา

“ใครแกล้งหลับกัน？”

“ผมก็แค่ง่วง เลยอยากไปนอนต่อ”

ติงเมิ่งเหยนถาม “ติงเฟิงเฉิงรออยู่ข้างนอก นายจะลุกไม่ลุก？”

เจียงชื่อกล่าวเบาๆ “ไม่ลุก ไม่เจอ”

“ห๊ะ？”